این تیم با مصدومانش هم می درخشد

تعداد حاضران در اردوی ملی اندک تر از آن است که به وصف بیاید، شمار مصدومیت نفرات کلیدی تیم بیش از حد شده است و مهم تر از همه اینها در فاصله فقط 32 روز تا شروع مهمترین جشنواره فوتبال جهان فضایی نزد ما رویت نمی شود که از جام های جهانی انتظارش رفته و می رود.

مورد آخر اعتقادی است که کارلوس کی روش دارد. سرمربی پرتغالی تیم ملی فوتبال ایران پنج شنبه گذشته در مراسم رونمایی از لباس رسمی تیم ملی یک بار دیگر تذکر داد که در ایران اهمیت سترگ جام جهانی بر مردم پوشیده مانده حال آنکه به سبب گستردگی تاثیرگذاری اش باید «جام سازمان ملل» نامیده شود.

عنوان این جام هر چه باشد، شتاب کی روش برای «هر چه خوب تر و موفق تر حاضر شدن در آن» به حدی است که غیبت اکثر نفرات دعوت شده به اردو را به همان مساله درک نشدن اهمیت جام جهانی ربط می دهد. این در حالی است که ملی پوشان 3 تیم ایرانی حاضر در لیگ قهرمانان آسیا طبعا نمی توانند در این اردو تا اطلاع ثانوی (چهارشنبه) حضور به هم رسانند و تکلیف لژیونرهای اروپایی هم مشخص است و تا لیگ کشورهای محل سکونت  آنها به پایان نرسد، کوچ به اردوی ملی ایران که در آینده ای نزدیک به قلب روسیه منتقل می شود،  غیرممکن خواهد بود.

می ماند ملی پوشان مقیم وطن که بسیاری از آنها نیک می دانند جزو مسافران روسیه نیستند و چه اردوهای ریکاوری و یک روز و نیمه که از اواخر پاییز سال پیش باب شد و چه اردوی فعلی که تقریبا دو هفته ای است شروع شده، بیشتر به محل چک کردن توان آنها برای میدان های بزرگ بعدی و به ویژه جام ملت های آسیای 2019 تبدیل شده است. بدتر از همه اینکه مهدی تاج در همان مراسم رونمایی از لباس تیم ملی به صراحت گفت که اگر لباس های 23 مسافر روسیه سفارش داده و دوخته شده و به آنها تحویل داده می شود.

به این سبب است که او و همکارانش فهرست اعزامی ها را در اختیار دارند و به کلام بهتر لیستی را که کی روش تعیین کرده و برای فیفا هم فرستاده یک نسخه آن نیز برای تاج ارسال شده است.

در چنین شرایط واضح و مبرهنی باید پرسید چرا سرمربی تیم ملی اردوی نهایی را از زمانی آغاز کرد که به اعتراف خودش از قبل هم می دانست به دلایل مختلف استقبال لازم از آن صورت نمی گیرد. وقتی هم ما به صراحت می گوییم که اسامی اعزامی ها مشخص است و کار در این زمینه تمام شده است، اندک امید باقیمانده نزد رقبا و مردانی که در ماه های اخیر کوشیده اند به فهرست نهایی ایران راه یابند و بزرگان را کنار بزنند، محو می شود و توگویی دوش آب سرد روی سر آنها باز شده است.

کی روش می توانست مثل سایر کشورهای حاضر در جام جهانی2018 اردوی نهایی اش را نه از 8 اردیبهشت بلکه مثلا 22 اردیبهشت کلید بزند. فایده این امر هم در دسترس بودن بیشتر نفرات نسبت به تاریخ اجرا شده توسط کی روش و هم گردهمایی ملی پوشان یک هفته قبل از بازی دوستانه 29 اردیبهشت با ازبکستان است، اگر این مسابقه در کار نبود، سرمربی ما می توانست اردوی نهایی را از چهارشنبه یا پنج شنبه این هفته شروع کند و سپس برای دیدارهایی که با ترکیه و یونان در خاک اروپا در پیش است راهی این قاره شود، این سفرها البته شکل می گیرد اما اردوی دو هفته اخیر تیم ملی در تهران که بیشتر در زمین پژوهشگاه نفت برپا شده و معمولا بیش از 5 شرکت کننده نداشته اسباب تکدر خاطر شده و ناامیدی را به ذهن کی روش و شاگردانش متبادر کرده است.

در فضای عدم تفاهم کامل بین فدراسیون و کی روش و پرواز امواج شایعاتی که می گویند فلان و بهمان مربی پس از اتمام جام جهانی پیش رو به جای کی روش سرمربی ایران می شوند، هیچ کس نمی داند با کدام ساز و کارها به سوی جام ملت های آسیا به حرکت در خواهیم آمد. اگر بخت های ما در جام جهانی روسیه چیزی مبهم و ناملموس است اقبال ما برای فتح جام ملت ها کاملا قابل درک و پدیده ای قابل لمس است ولی به سبب مسائلی که برشمردیم، برخورد ما با میدان دوم نظم و ترتیب و شفافیتی را ندارد که باید داشته باشد و این نیز از عملکرد خود ما برمی خیزد. دلخوری کی روش از فدراسیون، دمغ بودن فدراسیون از برخی سازمان های داخلی که از فوتبال به حد کفایت حمایت های میدانی نکرده و به حرف زدن قناعت ورزیده اند و مهمتر از آن قرار نداشتن کارها در یک مسیر مشخص و هموار، شرایطی را در فاصله ای کوتاه تا جام جهانی برای ما ترسیم کرده که قطعا رشک رقبا را برنمی انگیزد و فقط می تواند مایه افسوس خودمان شود.

بخصوص که تیم در اختیار کی روش یک تیم سازمان یافته و محکم است که حتی اگر دژاگه به آن نرسد و ابراهیمی بر اثر شدت مصدومیت حضوری تمام عیار در آن نداشته باشد و شجاعیان هم غایب باشد (که قطعا این چنین است) و سعید عزت اللهی هم از بازی اول محروم باشد (که این نیز صددرصد است) و شجاعی هم بلنگد (که البته می لنگد!) دلیلی برای ناامیدی ندارد و می تواند همچنان بدرخشد و آبروداری کند. کافی است در روزهای باقیمانده روشن بینی و صرافتی را ضمیمه کارهای تیم ملی کنیم که در جریان گیر و دارهای اخیر کمیاب شده و کمتر کسی در دو سوی ماجراهای کش و قوس فوتبال ملی، سراغی از آن می گیرد.