بازنده بزرگ پیروزی های پرسپولیس

 پرسپوليس در سرنوشت سازترين روزهاي فصل و در حالي كه بايد به طور همزمان در سه جبهه بجنگد، هر چهار روز يك بازي خواهد داشت و اين برنامه فشرده، در حال حاضر اصلي ترين چالش برانكو است.

ظاهرا ترفندي كه سرمربي پرسپوليس براي حل اين مساله در نظر گرفته، استفاده چرخشي از بازيكنان در برخي پست ها است. اين موضوع در سه بازي آغازين سال 98 به وضوح مشخص شده است. به عنوان مثال در داربي تهران سروش رفيعي فيكس بود، اما در دو بازي بعدي بشار رسن به تركيب برگشت. در داربي سيامك نعمتي نيمكت نشين بود، اما او برابر پيكان و الاهلي از ابتدا به ميدان رفت. مهدي ترابي برابر استقلال فيكس بود، مقابل پيكان روي نيمكت نشست و باز جلوي الاهلي فيكس شد. اين چرخش نيروها حتي شامل بازيكن مورد علاقه برانكو هم شد و بوديمير ديدار با الاهلي را از روي نيمكت شروع كرد.

در اين ميان حتي تعويض هاي برانكو هم متنوع تر شده است. در حالي كه مربي كروات معمولا به انجام تعويض هاي كليشه اي شهرت دارد، او در بازي با پيكان احمد نوراللهي را در ميانه هاي نيمه دوم تعويض كرد كه اين اتفاق براي اولين بار رخ داد. مقابل الاهلي هم شاهد تعويض مهدي ترابي بوديم كه كمتر اتفاق مي افتد. مجموعه اين مسايل نشان مي دهد برانكو براي جلوگيري از مستهلك شدن تيمش دنبال استفاده حداكثري از بازيكنان است و قطعا اگر اميد عاليشاه هم بي انضباطي اخير را انجام نمي داد، مي توانست به شكل چشمگير مورد استفاده قرار بگيرد.

در حال حاضر همه مسابقات پرسپوليس مهم است و تمام مهره هاي كليدي شانس بازي دارند. عاليشاه اما بيش از حد عجول بود و نتوانست با مدتي نيمكت نشيني كنار بيايد. حالا اگر قهر و غضب تاريخي برانكو يقه اميد را بگيرد و او تا پايان فصل بيرون بماند، قطعا تلخي آن اشتباه در كامش بيشتر خواهد شد.