بازپس گیری محبوبیت با مرگ

مرگ در ایران قدرت تطهیر عجیبی دارد. جعفر کاشانی پیشکسوت پرسپولیس تا همین چندی پیش مغضوب بسیاری از هواداران دو آتشه شده بود و حالا در سردخانه آرام پلک هایش را بسته است و همان ها که تندترین و تلخ ترین واژه ها را نثارش کردند، دارند برایش سوگنامه می نویسند!

او یکی از محترم ترین فوتبالیست های زمانه خودش بود؛ جنتلمن و تحصیلکرده. آقای سناتور. سابقه کار در وزارت امور خارجه را داشت. بازمانده از نسل غول های پرسپولیس دهه 50. او به عصر شاهین تعلق داشت، روزگاری که می گفتند درس و اخلاق بر توپ ارجحیت دارد. الان بیشتر به یک افسانه ساختگی شباهت دارد. در روزگار «سولاق سولاقش می کنه» کسی حوصله شنیدن این حرف های اتوکشیده و خشکشویی رفته را ندارد. حالا هر کس که «بترکاند»، انگشت شست اش را به طرف حریف نشانه برود می شود قهرمان و پهلوان و نماد غیرت هواداران!

جعفر کاشانی حالا آرامش گرفته. تا پسرش از کیش و دخترش از اسپانیا برسند هنوز پیش ماست، زیر خاک نرفته و شاید روحش دارد از آن بالا به این مسابقه نوشته های اشک آور پوزخند می زند.

وقتی گفت: «مدیریت و امکانات خوب در موفقیت برانکو در پرسپولیس دخیل بود و در تاریخ پرسپولیس بسیاری آمده اند و رفته اند»، هواداران صد آتشه پیرمرد را تکه پاره کردند. چنان برای دفاع از برانکو به او تاختند که اگر قلب نهنگ هم در سینه داشت از نفس باز می ایستاد.

اینکه کاشانی درست قضاوت کرد یا غلط، نظرش دوراندیشانه بود یا حاکی از حس رقابت، قابل بحث بود اما آن همه پرخاش و تندی به کسی که اندازه سن برانکو یار و یاور پرسپولیس باقی مانده بود، شرط انصاف بود؟ برانکو به عربستان رفت، برای قرارداد بهتر، حقش بود و نوش جانش اما کاشانی ماند، وفادار ماند، تا آخرین ثانیه هم عاشق پرسپولیس بود، آیا آن همه تند رفتن ضرورت داشت؟

باز پس گرفتن محبوبیت با مرگ در ایران یک شیوه است. منصفانه نیست اما حقیقت دارد. مرگ تطهیر می کند و آنها که در دشمنی سنگ تمام می گذارند با یک «خدا از سر تقصیر همه ما بگذرد» سعی می کنند از حس رنج آور عذاب وجدان خود کم کنند. پرونده جعفر کاشانی بسته شد. روحش در آرامش. مثل هر انسان دیگری قطعاً در پرونده دراز مدت مدیریتش خطا کرد اما سزاوار این پایان نبود.

ما مدت هاست مرز میان نقد و پرخاش را گم کرده ایم. خاطره خوشایندی را در آخرین سال زندگی اش برای او رقم نزدیم، در حق آنان که زنده اند و مو سفید کرده اند و می دانیم ساعت شنی زندگی شان وارونه شده، کمی مهربان تر باشیم.