بازگشت به کنعان

بیایید برنده های پوکر قهرمانی پرسپولیس را بشماریم؛ یحیی گل محمدی که بعد از 13سال بالاخره یک قهرمانی آورد، جلال حسینی که با 8 جام دست نیافتنی تر شد، مهدی ترابی که بهترین فصل فوتبالش را پشت سر گذاشت، مهدی عبدی که به نوعی پدیده این تیم بود و... در این قبیل لیست ها اما به ندرت اسمی از محمدحسین کنعانی زادگان به چشم می خورد؛ بازیکنی با دو رباط پاره و یک داستان جالب، کسی که شاید حتی اعضای خانواده اش هم باور نمی کردند دوباره به این سطح برگردد.

تابستان95 وقتی سنگ بنای نخستین قهرمانی پرسپولیس گذاشته می شد، خدمت سربازی کنعانی زادگان تمام شد و او که تازه برای یکی، دو اردو به تیم ملی دعوت شده بود، به تهران برگشت. گمان پرسپولیسی ها این بود که کنعانی هنوز 6 ماه با آنها قرارداد دارد، اما مدافع خوزستانی توانست ثابت کند قراردادش تمام شده و بازیکن آزاد است. مدیران وقت پرسپولیس با او شبیه یک بازیکن معمولی و متوسط مذاکره کردند؛ کنعانی هم ناراحت شد و موقع خروج از ساختمان باشگاه به خبرنگاران گفت: «فکر کرده اند من همان بازیکن گمنام سابق هستم؛ انگار نه انگار ملی پوش شده ام.» او در عصبانیت پیغام استقلالی ها را دریافت کرد و با قراردادی که از 50میلیون به 950میلیون تومان افزایش یافته بود، در این تیم شاگرد علیرضا منصوریان شد. شیفت کردن او از 6 قلب قرمز به 4 قلب آبی، تا مدت ها نماد سریع ترین تغییر رنگ تاریخ بود! بعد هم خیلی زود رباط پاره کرد و ادامه فصل را از دست داد تا جوک ساختن برایش شروع شود.

کنعانی زادگان بعد از تنها دو بازی استقلال را ترک کرد و راهی سایپا و بعد ماشین سازی شد، اما حتی حضورش در تیم ملی هم خیلی نگاه منتقدان را عوض نکرد؛ تا اینکه پیش از شروع لیگ نوزدهم، شایعه احتمال پیوستن او به پرسپولیس منتشر شد. این شایعه باعث عصبانیت بسیاری از هواداران پرسپولیس شد. کافی است یک سال به عقب برگردید و پست ها و کامنت ها را زیر عکسش کنار ایرج عرب ببینید؛ هم به طور مفصل به خود او حمله شد و هم از خجالت عرب درآمدند. با وجود این، آغاز فصل حکایت دیگری داشت.

حتی اگر از کنعانی زادگان خوش مان هم نیاید، چاره ای نداریم جز اینکه اعتراف کنیم با سختکوشی و اعتمادبه نفس توانست آب رفته را به جوی برگرداند. او نشان داد هیچ وقت برای از سر گرفتن مبارزه و اعاده حیثیت دیر نیست. از هفته سوم به جای جلال حسینی فیکس پرسپولیس شد و همان هفته گل 3 امتیازی بازی با نفت آبادان را زد. پس از آن به یکی از 3مدافع میانی چرخشی کالدرون تبدیل شد و این جایگاه مطمئن را با حضور یحیی گل محمدی هم از دست نداد.

یحیی اخیرا برای بازی دادن به جلال حسینی تحت فشار قرار گرفت، اما باز کنعانی زادگان را حذف نکرد؛ ولو به قیمت تغییر سیستم به دفاع سه نفره یا فرستادن شجاع خلیل زاده به سمت چپ خط دفاعی. جالب تر اینکه اخیرا برانکو هم گفته: «تنها بازیکن فیکس جدیدی که بعد از من جذب شد کنعانی زادگان بود که او هم خرید درستی به شمار می آید.» کنعانی در این مدت از نظر اخلاقی هم پیشرفت کرد؛ موقع بیرون نشستن به نفع جلال حسینی مصاحبه می کرد و می گفت «هر روز از کاپیتان یک چیز جدید یاد می گیرم» و حتی وقتی سعید راد سختگیرانه ایراد گرفت که «پرسپولیس جای رقصیدن بازیکن نیست»، پاسخ بسیار محترمانه ای به آقای بازیگر داد.

می دانید چرا اینها را نوشتیم؟ برای اینکه نشان بدهیم کیفیت، تلاش و بردباری، سنگ را هم نرم می کند. وقتی به اندازه کافی خوب باشی، بقیه چاره ای جز قبول کردن تو نخواهند داشت. به علاوه هرگز برای «بازگشت» دیر نیست؛ قابل توجه آنهایی که در هر حوزه ای فکر می کنند دیگر خیلی دیر شده و کار از کار گذشته است.