بازگشت جواهر خانوادگی به خانواده متلاشی!

فرمانروای شماره هشت؛ بازگشت جواهر به خانه خود

۱ – «علی کریمی جواهر خانوادگی پرسپولیس است»؛
این شاید یکی از معدود حقایقی باشد که حسین هدایتی در طول سال های حضورش در فوتبال ایران با مردم در میان گذاشت! بمب سرخ رنگ بازار نقل و انتقال ها، مثل انفجارهای آبی تیم رقیب، چندان غیرمنتظره نبود. خیلی ها انتظار میکشیدند علی کریمی برای حضور در پرسپولیس لیگ یازدهم قراردادش را با مسؤولان این باشگاه به امضا برساند. با این حال شگفتی ماجرا آنجا بود که این جواهر خانوادگی ، در حالی به اقلیم خودش بازگشت که «کانون خانواده» کاملاً متلاشی به نظر می رسید! توافق کریمی با مدیریت پرسپولیس ، تنها ۴۸ ساعت پس از روی آنتن رفتن مجادله تاریخی دایی و کاشانی در برنامه نود نهایی شد؛ یعنی در اوج بلاتکلیفی و سردرگمی سرخپوشان و در مقطعی که هیچ چیز – اعم از وضعیت مدیریتی و فنی مجموعه- روشن نبود. آقای شماره ۸ می توانست اندکی بیشتر انتظار بکشد، حداقل تا زمانی که وضعیت وزارتخانه ورزش یا حتی نام سرمربی بعدی روشن شود، با این حال او بی هیچ تردیدی بازگشت به تیم محبوبش را پذیرفت؛ چه اینکه اصیل ترین جواهرها، روی سینه صاحبان واقعی شان درخشش دارند!

۲ – این سومین بازگشت کریمی به پرسپولیس است.
او یک بار این تیم را در جوانی، به قصد فتح دروازه های شهرت و ثروت ترک کرد و در این دوره، افتخارات مختلفی از کسب عنوان مرد سال فوتبال قاره تا تجربه بازی در بایرن مونیخ را به کف آورد و البته مرتبه دوم، در حالی مجبور به وداع با قرمزهای پایتخت شد که انگار همه فعل و انفعال ها، پشت پرده رخ می داد و هیچکس نباید از ماهیت دستی که این جدایی را خلق می کرد، آگاه می شد.
کریمی در آخرین روز نقل و انتقال های تابستان ۸۸ ، تا ۳۰ دقیقه به نیمه شب نیز منتظر چراغ سبز پرسپولیس ی ها ماند، اما بی تفاوتی بحث برانگیز و معماگونه مسؤولان این باشگاه، او را به تبعیدی ۲ ساله از خانه اش محکوم کرد. جادوگر در این ماه های دور از پرسپولیس بیشتر از آنچه بدرخشد، طغیان کرد و افزونتر از آنکه سحر کند، کلافگی به بار آورد. او معذب بود و این «عذاب» را آشکارا می شد در تمام حالات هایش دید؛ وقتی لباس استیل را کند تا از تنها میراث باقی مانده از خانواده اش -پیراهن شماره هشت پرسپولیس - رونمایی کند، وقتی رودرروی تهمت و افترا ایستاد و تا مرز اخراج از باشگاهش پیش رفت و البته وقتی دوباره مجبور به ترک وطن شد تا باز بیرون از مرزها جایی برای خودش پیدا کند. با تمام اینها اما، امروز جادوگر دوباره اینجاست؛ جایی که در آن زاده شد، ستاره شد و به آن تعلق دارد. او حالا به لیگ کشورمان بازگشته و چه خبری برای شیفتگان فوتبال ایران -خاصه پرسپولیس ی ها- خوش تر از آنکه کریمی برای آنها از آلمان، آمادگی جسمانی و طراوت سوغات آورده است؟

۳ – حسرت از دست رفتن نمایش های تک نفره جادوگر.
وقتی ۶ ماه پیش علی کریمی ناآماده، دلزده از ناملایمات فوتبال ایران ، دعوت قدرشناسانه اماراتی ها را اجابت کرد تا به دبی برود و مقابل تیم اول میلان بایستد و وقتی با همان اضافه وزن و سرخوردگی، برای دقایقی ستاره های روسونری را واداشت که به عبور توپ از لابلای پاهای شان خو بگیرند، حسرت خوردیم که چرا دعواهای ریز و درشت، حاشیه های فرسایشی و استادیوم های خالی و بی روح تیمی مثل استیل آذین، این نمایش های تک نفره آقای جادوگر را از ما دریغ کرده اند.
بعد از همه اینها، حالا علی کریمی دوباره پهلوی ماست و کاش همه مان به یاد بیاوریم که دیگر فرصت زیادی برای لذت بردن از جادوی بی بدیل او وجود ندارد. فارغ از تمام مجادلات و اختلاف نظرها، این واپسین دم ها را باید غنیمت شمرد.
آیا کسی می داند فاصله کنونی فوتبال ایران با «علی کریمی» بعدی چقدر است؟