بازگشت یک ژنرال

می دانید تفاوت بزرگ کریم باقری با خیلی از آدم های این فوتبال در چیست؟ در این که وقتی خبر مربیگری همزمان او در پرسپولیس و تیم ملی منتشر می شود، اغلب استقلالی ها یا هواداران سایر تیم ها اعتراضی ندارند. مثلا فرض کنید افشین پیروانی یا فرزاد مجیدی با حفظ سمت در پرسپولیس و استقلال، به کادر فنی تیم ملی اضافه می شدند؛ در این صورت حتما بسیاری از هواداران تیم مقابل گارد می گرفتند و مدعی می شدند بی طرفی تیم ملی مخدوش شده، اما در مورد کریم هرگز چنین فضایی وجود نداشت.

وقتی خبر همراهی او با تیم ملی در مسابقات انتخابی جام جهانی منتشر شد، پرسپولیسی ها خوشحال شدند و بقیه هم «احترام» گذاشتند. باقری این حرمت را به بهایی گزاف برای خودش خریده است؛ به قیمت سال ها خویشتن داری و بزرگی کردن از ابتدای جوانی. او هرگز کری نخواند، بی ادبی نکرد و به تحقیر و تخریب رقبا نپرداخت. کریم احترام گذاشت و احترام دید. گاهی حتی او در این مشی دچار زیاده روی می شد؛ از جمله زمانی که بهمن 88 در واپسین دقایق داربی تهران گل برتری پرسپولیس را زد و بعد خیلی صمیمی و عجیب در میکس زون ورزشگاه آزادی گفت: «هواداران استقلال مرا ببخشند. به هر حال امروز قسمت ما بود ببریم و امیدوارم دفعات بعدی آنها هم برنده باشند.»

کدام رقیبی را دیده اید که برای حریف سنتی اش آرزوی موفقیت کند؟ خب اما جنس کریم فرق داشت و همین تفاوت هم او را به چنین جایگاهی در فوتبال ایران رساند. به هر جهت باقری حالا به مدت 20 روز مهمان تیم ملی ایران شده و با این کاروان به منامه بحرین سفر خواهد کرد. همه امیدواریم حضور او کنار ملی پوشان باعث استیلای نظم در اردوگاه تیم ملی شود و روحیه و نشاط بازیکنان را هم در این میدان حیاتی افزایش بدهد. اگر یک نفر می توانست در این شرایط با حضور گرمش به شوق و نشاط کاروان تیم ملی اضافه کند، او همین کریم باقری بود و چه خوب که فدراسیون فوتبال در بین ده ها تصمیم اشتباهش در این مدت، حداقل در این یک مورد کار درست را انجام داد!