بدرود از شهر خاطره

به سالهائی دور سفر کنم و به روزگاری که برای اولین بار به استادیوم رفته ام . بازی ایران و برمه  در چارچوب بازیهای آسیائی 1974 است. بازی در امجدیه نیست و در ورزشگاه یک صد هزار نفری  انجام می شود . ایران با یک گل جلو می افتد و من به همراه پدر و دوست او  به خود وعده مي دهيم  که ایران قرار است کلکسیونی از گلها را برای ما به نمایش بگذارد ولی ناگهان تیم ملی در آفساید گیری اشتباه می کند و خیلی راحت دروازه  ایران باز می شود . دوست پدرم عصبانی می شود و می گوید: "اگر کاشانی بود تا آخر دنبال حریف می رفت و به هوای آفساید گرفتن داور نمی ایستاد" و آن روز برای اولین بار نام جعفر کاشانی را شنیدم و تصورم این بود که او دفاعی است که هیچ مصالحه ای نمی پذیرد و تا آخرین لحظه  هیچ مذاکره صلح آمیزی با مهاجمین و حریفان ندارد. او کسی است که با گل خوردن مشکل دارد و شاید به همین دلیل است در روزگاری که مرحوم عزیز اصلی با مدیریت پرسپولیس  مشکل دارد و قهر کرده است به درون دروازه می رود و دروازه تیم پرسپولیس را در برابر عقاب حفظ می کند تا این تیم را سرخها 5 تائی بکنند .

حکایت عجیب در این است که مردی با چنین روحیه عدم سازش روزگاری دیپلمات می شود و به هیچ عنوان اهل جنگ نیست مگر آن که پای اصولی  باشد که با آن هابزرگ شده است از جمله نام "خلیج فارس" و "باشگاه" که قصه هایش را اين روزها بیشتر مي شنويم.

پای به ورزشگاه پیر شهر، امجدیه که می گذارم. صحنه ها دوباره تکرار شده اند. پاییز 53 است که جعفر کاشانی 30 ساله   از  میدان  فوتبال خداحافظی می کند و حالا پاییز 98 است و کاشانی 75 ساله به  میدان زندگی بدرود گفته است. او بر روی دوش طرفدارنش دور زمین امجدیه چرخانده می شود اما حالا قضیه فرق دارد. این بار بجای خودش این تابوت اوست که بر روی دوش مردم می چرخد. حالا فرزندان و شاید همان مردمی که شش سال قبل از آن یعنی در بهار 1347 بر روی دوش خود بازیکنان تیمی که اولین قهرمانی ایران در جام ملتهای آُسیا 1968 را بدست آورده بودند را حمل کردند با كاشاني هم در امجديه خداحافظي مي كنند از جمع آن مردان تاريخ ساز همايون بهزادي و محراب شاهرخي و عبدالله ساعدی و عزیز اصلی و حمید امینی خواه چون كاشاني ديگر در كنارمان نيستند

برایم امجدیه همچنان خاطره انگیز است اما گذر عمر  نمایان است وقتی سکوها بجای فریاد شادی برای قهرمانان به سوگ نشسته اند هنوز صداي رفيق پدر در گوشم است.
اگر كاشاني بود ...
و حالا تنها يادشان مانده است.
روحشان شاد مردان شيرين خاطره.