برانکو، برنده ای با دست های خالی

این روزها روزهای برانکو است و همه چیز به نفع او. پروفسور شاید در بازار نقل وانتقالات یک بازنده به نظر بیاید اما لیگ را در قامت یک برنده شروع خواهد کرد.

می گویند برانکو بازی را از همین حالا باخته چون طارمی و رضاییان را از دست داده و کاوه رضایی و چند بازیکن دیگر حاضر نشده اند برای او بازی کنند. البته که این رفتن ها و نیامدن ها این تصور را در ذهن مان می نشاند که آقای سرمربی دستش از بازیکن خالی است؛ غافل از اینکه همین دستان خالی برگ برنده او خواهد بود.  همین دستان خالی است که ورق را به سود برانکو برگردانده. مرد کروات در افکار عمومی در بهترین جایگاه ممکن قرار دارد. جایگاهی که بر خلاف دیگر مربیان، حتی چندین باخت در هفته های ابتدایی لیگ هم نمی تواند آن را متزلزل کند.

این روزها پرسپولیسی ها آنقدر گزینه برای کینه و دشمنی و آنقدر سیبل برای حمله کردن دارند که دیگر فرصت به برانکو نمی رسد. رضاییان، طارمی، کی روش، فدراسیون، طاهری، هدایتی... در این لیست بلندبالا فعلا جایی برای سرمربی کروات نیست. بازیکنان رفته اند پس دست برانکو خالی است. بازیکنان نیامده اند پس طاهری و هدایتی کوتاهی کرده اند. بازیکنان ملی پوش یا جدا می شوند یا آماده نیستند، پس کی روش مقصر است. خلاصه اینکه در پرسپولیس از هر راهی بروید، در انتها می رسید به دستان خالی برانکو و اتفاقا همین دستان خالی است که از او یک برنده ساخته.

البته که برانکو را هم نمی توان از همه تقصیرها مبرا دانست. همین پذیرفتن بازیکنان تحمیلی باشگاه، به تنهایی می تواند سرمربی کروات پرسپولیس و اقتدارش را زیر سوال ببرد اما بالادستی های او آنقدر اشتباه کرده اند که دیگر کسی یادش نیست فلان بازیکن و بهمان بازیکن که برانکو می خواست شان، چطور سر از پرسپولیس درآوردند.

با این همه، سهم او از تقصیرها کمترین است. پروفسور را شاید بتوانیم به خاطر از دست دادن بازیکنان دلخواهش بازنده بخوانیم اما او یک برنده واقعی است. برنده ای که خوب می داند ناکامی های احتمالی ابتدای فصل هم او را مقصر جلوه نخواهد داد.