برانکو، کاشف و استعدادپرور

در فلسفه برانکو، در رفتارى که مى تواند «برانکوییسم» خوانده شود، دانستگى، تلاش، سختکوشى و رفتار مبتنى بر دانش، از هر ستاره اى کارآمدتر است.

برانکوییسم
١- برانکو در کنار همه آورده هاى تازه اى که براى فوتبال ما آورده است، این مهم را هم به خوبى نشانمان داد:
... اگر کارت را بلد باشى و اگر مربیگرى را آن طور که هست و در یک شکل واقعى بشناسى، آنگاه نه اسیر گربه رقصانى هاى رایج مى شوى و نه با شکست هاى پى در پى، دمخور خواهى بود.
برانکو به عنوان مربى موفق- در این سال هاى اخیر، موفق ترین مربى در فوتبال ایران- نه مربى سالارى به راه انداخت و نه دنبال بازیکن سالارى و ستاره سالارى رفت.
او کشف استعدادهاى نادیده و در مواردى، کشف استعدادهاى انکار شده را، مزیت خود و فضیلت خود دانست و از بچه هایى که انکارشان حرف روز بود، پرسپولیس فعلى را ساخت. تیمى که منطقى ترین و مربى خواسته ترین فوتبال را به نمایش مى گذارد. در منطق برانکو و در محاسبه هاى «دو-دوتایى» او، پول تنها حلال مشکل ها و تنها ملاک ارزش ها نیست.
در فلسفه برانکو، در رفتارى که مى تواند «برانکوییسم» خوانده شود، دانستگى، تلاش، سختکوشى و رفتار مبتنى بر دانش، از هر ستاره اى کارآمدتر است.

قُدبازى هاى شفر
٢- وینفرد شفر هم خصلت هایى دارد شبیه برانکو؛ و این دو، چه بخواهند و چه نخواهند، شباهت هاى آشکارى دارند به کارلوس کى روش.
مربیان همه از یک جنسند. مربیان همه از یک قوم و قبیله اند. گیرم که از ملت هاى مختلفند. گیرم که ملیت هاى متفاوتى دارند. هم از این رو، کرانچار را هم واجد صفاتى مى بینیم که در برانکو و شفر هست. توشاک هم که در تراکتورسازى دوام نیاورد، از همین نحله بود. مربى بود.
شفر هم به استعدادهاى نوخاسته ایرانى، پر بها مى دهد. شفر هم صیادمنش و قائدى و سهرابیان را- حتى حسین حسینى نیمکت نشین را- ترجیح مى دهد. مثل برانکو که نعمتى را، نوراللهى را، شایان مصلح و محمد انصارى و آدام همتى را و البته که بیشتر از همه، علیپور را ترجیح مى دهد.
برانکو با تکیه بر بازى مردانه سیدجلال و شجاع، به طارمى نه مى گوید. رامین رضاییان را نمى خواهد و در ها را به روى محسن مسلمان باز مى کند.
شفر هم از این «قُدبازى ها» دارد و نیمکتش را پر مى کند از آقایى ها و آذرى ها و محترم مى شمارد، رفتار احترام انگیز پژمان منتظرى را و مهدى رحمتى را تا در غیاب ابراهیمى، تیام، نورافکن و مجید حسینى، کاسه چه کنم، در دست نگیرد.

٤٣ سال پیش، آقاى مهاجرانى
٣- یک روزى حشمت مهاجرانى که مربى تیم ملى ایران بود، براى تهییج مردانش از تصویرسازى هاى اجتماعى، از فقر و غناى نابجا، از حق بجا نیامده پیرمردان و پیرزنانى که دل داده اند به پیروزى هاى تیم ملى، حرف زد و عامل روانى و فطرت انسانى را به خدمت گرفت.
مدعیان بر حشمت خرده گرفتند و حرف هایش را عوامانه خواندند. گویا که غم مردم را خوردن، عوام فریبى بوده باشد. هنوز هم مردم دوستى مساوى است و معادل است با پوپولیسم.
همان روزها، مهاجرانى با جادوى کلامش، مردم را- که هنوز یار دوازدهم شمرده نمى شدند- به ورزشگاه مى کشاند و «نفس گرم مردم» را موتور دوم تیم ملى مى دانست.
امروز برانکو، همان حرف ها را مى زند و نقش اول را به «مردم» مى دهد و نیروى اصلى را، آزادى پر شده از هوادار مى داند و پیروزى هاى پرسپولیس را نه تقدیم به مردم، که برآمده از مردم و متعلق به مردم مى داند.
مردمى که چند روز دیگر، باز هم و بارى دیگر، باید دمار از روزگار حریفى تا دندان مسلح، درآورند.
برانکو، ایرانى ترین مربى خارجى در ورزش قهرمانى و حرفه اى ایران است. شفر هم رابطه درستى با هواداران دارد ولى برانکو ایرانى ترین است در میان همگان دیروزى و امروزى اش. برانکو، با کمک مردم، السد را مى برد.