برانکو؛ انتخاب شجاعانه با 6 ماه تأخیر

برانکو و تیم ملی؛ این تصمیمی بود که باید روز اول خرداد گرفته می شد. همان روزی که مارک ویلموتس به عنوان سرمربی جدید تیم ملی انتخاب شد.

از شواهد و قرائن اینطور برمی آید که ویلموتس خیلی زودتر از آنچه تصور می شد به پایان خط رسیده است. چیزی شبیه موقعیت او در تیم ملی ساحل عاج که بعد از 8 بازی و تحمل 5 شکست، فدراسیون ساحل عاج را قانع کرد که ویلموتس گزینه مناسبی برای آنها نیست. حالا مربی اسبق تیم ملی بلژیک بعد از 6 بازی و شکست مقابل بحرین و عراق در موقعیتی قرار گرفته که فدراسیون فوتبال ایران در بیانیه ای می گوید «مذاکره برای جانشینی ویلموتس را نه تأیید می کنیم و نه تکذیب».

اما فراتر از این تأیید و تکذیب های دیپلماتیک، واقعیت این است که بعد از نتایج ناامیدکننده تیم ملی در منامه و امان، مذاکره برای جانشینی ویلموتس به جریان افتاده و فدراسیون امیدوار است از یک سو قرارداد سنگین این مربی را به شکلی عادلانه فسخ کند و از سوی دیگر رضایت برانکو را برای هدایت تیم ملی جلب کند. طبعاً مورد دوم، کار چندان سختی نباید باشد. برانکو پیش از این هم تمایل خود را برای مربیگری در تیم ملی اعلام کرده بود و احتمالاً آنچه باعث شده خبر مذاکرات محرمانه با برانکو همچنان مخفی بماند، این است که هنوز راهکاری عملی برای فسخ قرارداد ویلموتس پیدا نشده.

اینکه فدراسیون بخواهد نیمکت تیم ملی را امروز به برانکو تحویل دهد، باز هم با موجی از حملات مواجه خواهد شد. واقعیت این است که خطر حذف زودهنگام از جام جهانی2022، تیم ملی را تهدید می کند. شاید در این موقعیت وداع پیش از موعد با مارک ویلموتس تصمیمی عاقلانه باشد اما فدراسیونی که شش ماه پیش از بیم انتقادات هواداران سرسخت کی روش (که وجه مشترک آنها نفرت از برانکو بود) این گزینه کاملاً در دسترس را رها کرد و سراغ مربی ای رفت که تقریباً هیچ نقطه روشنی در کارنامه اش نداشت، امروز دوباره به روز اول خرداد برگشته. روزی که می توانست با تصمیمی شجاعانه، فضای دوقطبی ایجاد شده کی روش- برانکو را نادیده بگیرد و مربی پرسپولیس را به عنوان مربی تیم ملی انتخاب کند.

بحث بر سر این نیست که برانکو مربی خوبی است یا نه؟ و اینکه کی روش مربی بهتری است یا برانکو؟ قبل از اینکه شروع به این پرسش ها کنیم، اول باید با واقعیت های موجود روبه رو شویم و کمی از فضای انتزاعی هواداری فاصله بگیریم. واقعیت های غیرفوتبالی که امروز شرایطی را برای فوتبال ایران پدید آورده که مسائل پیش پا افتاده ای مثل پرداخت حقوق یک مربی، هزار و یک دشواری دارد. اگر شرایط خاص و محدودیت ها وجود نداشت، شاید ده ها گزینه کارآمدتر از برانکو برای مربیگری تیم ملی ایران پیدا می شد اما چه خرداد 98 و چه آذر 98، محدودیت هایی که به ما تحمیل شده این امکان را از فوتبال ایران می گیرد که گزینه های زیادی برای نشاندن روی نیمکت تیم ملی داشته باشد. این حقیقتی غیرقابل انکار است که اگر همین وضعیت، 8 سال پیش وجود داشت امکان به خدمت گرفتن کارلوس کی روش، چیزی نزدیک به صفر بود. در شرایط فعلی، به جای بلندپروازی و رویاپردازی اول باید به موانع و محدودیت ها فکر کنیم و با درنظر گرفتن این فاکتورها، برانکو یک انتخاب «مناسب» و نه لزوماً آرمانی ترین انتخاب برای امروز تیم ملی است. برانکو در سه مقطع در فوتبال ایران کار کرده، نسبت به گزینه های رویایی تیم ملی دستمزد کمتری دارد و اتمسفر فوتبال ایران را به خوبی می شناسد. شاید اگر هرکس دیگری رئیس فدراسیون بود، اولین گزینه ای که به آن فکر می کرد، مربی تیمی بود که سه فصل قهرمان لیگ شده.