بررسی کارنامه برانکو در فوتبال ایران؛ پروفسور برمی گردد؟!

بعد از ناکامی تیم ملی مقابل بحرین و عراق در راه صعود به جام جهانی 2022 قطر، حرف و حدیث ها در مورد سرنوشت مارک ویلموتس شروع شد و بحث به اینجا کشید که باید در مورد آینده تیم ملی در فدراسیون، بررسی های جدیدی صورت بگیرد. البته مسئولان فدراسیون فوتبال برای آرام نگه داشتن فضای اطراف تیم ملی با ترس و تردید در مورد احتمال جدایی ویلموتس حرف می زنند، اما چه کسی است که نداند وضعیت او برای ادامه هکاری با ایران در هاله ای از ابهام قرار دارد. حتی این شایعات هم شنیده می شود که شاید ویلموتس درخواست استعفا بدهد و از جمع یوز ها جدا شود.

با قوت گرفتن این شایعات، بار دیگر نام برانکو ایوانکوویچ به میان آمد. مردی که حداقل در فوتبال ایران، چهره ای بسیار موفق بود هر چند حواشی باورنکردنی هم داشت ولی نمی توان به موفقیت های او شک کرد. هم با تیم ملی صعود آسانی به جام جهانی 2006 آلمان داشت و هم با پرسپولیس توانست کارنامه ای شفاف و پر از موفقیت های ریز و درشت برای خود بسازد. برانکو به خاطر درگیری با کارلوس کی روش روز های پرالتهابی را سپری کرد و همان زمان می گفتند او می کوشد تا در پایان این جنگ ها، جای کی روش را روی نیمکت تیم ملی بگیرد، اما این اتفاق هرگز رخ نداد و او نه تنها در ایران نماند بلکه از پرسپولیس به فیفا شکایت کرد و مثل کی روش، فوتبال کشورمان را گذاشت و رفت.

حالا بحث بازگشت او مطرح شده و خودش هم پالس های مثبتی می فرستد. برانکو به خبرورزشی گفته تماسی ندارد، اما همه می دانند او همیشه حاضر و آماده است تا با گرفتن پست سرمربیگری تیم ملی به ایران برگردد. اتفاقی که شاید اهالی فوتبال در ایران را با حس های متفاوتی مواجه سازد زیرا برخی او را دوست دارند و برخی انتقادات شدیدی به این چهره وارد می آورند. به هر حال، چه بخواهیم و چه نخواهیم، برانکو نام بزرگ و تأثیرگذاری در فوتبال ایران برای خودش ساخته و از این به بعد، همیشه باید سایه سنگین او روی نیمکت تیم ملی را احساس کرد.

حالا بیایید تصور کنیم برانکو در راه بازگشت به فوتبال ایران است و همه این شایعات در نهایت به قطعی شدن حضور او می انجامد؛ در این شرایط، یک سری حساب و کتاب ها می ماند که باید انجام شود. در ابتدا بحث شرایط مالی او با باشگاه پرسپولیس است که تا به نتیجه نرسد، بعید می دانیم برانکو را در تهران ببینیم. در ثانی، بحث نتیجه گیری و شناخت او از فوتبال ایران و حتی آسیا. در نهایت، معادلاتی که می تواند ما را در راه رسیدن به جام جهانی 2022 موفق یا ناکام سازد. همه این ها اهمیت فوق العاده ای دارد و حتی برای فکر کردن به شایعه بازگشت برانکو، باید مدنظر قرار بگیرد.

برانکو در سال 2001 به عنوان دستیار میروسلاو بلاژویچ برای اولین بار پا به خاک ایران گذاشت و سپس تا سال 2006 در فوتبال کشورمان ماند. البته رفت و آمدهایش نسبتاً زیاد بود، اما اتفاقی که افتاد، روند کاری او بود. پروفسور سه پست از فدراسیون گرفت؛ مربی تیم ملی، سرمربی تیم امید و در نهایت سرمربی تیم بزرگسالان. در همه این پست ها، موفقیت هایش قابل شمارش است. به عنوان مثال قهرمانی بازی های آسیایی 2002 را به ایرانی ها هدیه داد آن هم با تیم زیر 23 سال. صعود به جام جهانی هم بخش دیگری از فعالیت های موفقش در فوتبال ایران بود. در مجموع، برانکو به عنوان مربی موقت و سپس سرمربی قطعی تیم ملی برای 56 بازی روی نیمکت تیم ملی نشست و تصمیم گیرنده اول بود. در این مدت صاحب 32 برد، 15 مساوی و 9 شکست شد. تیم ملی با هدایت برانکو 117 گل زد و 52 بار دروازه خود را بازشده دید. او در جام جهانی 2006 هم هدایت تیم ایران را برعهده داشت و در جام ملت های آسیا 2004 توانست همراه تیم ملی به مقام سوم بازی ها برسد که افتخارات خوبی محسوب می شود.

برانکو برای 6 بازی هم هدایت تیم زیر 23 سال را برعهده داشت. او 4 برد آورد و 2 تساوی هم به کارنامه ایران دوخت که در نهایت، قهرمانی بازی های آسیایی برای مان رقم خورد. 16 گل زده در مقابل 2 گل خورده، بهترین شرایط فنی برای تیم ملی بود.

هدایت پرسپولیس، نقطه روشن عملکرد برانکو در فوتبال ایران است. 175 بار روی نیمکت سرخپوشان نشست که 98 بار به برد رسید. 49 تساوی و 28 باخت در حالی که تیمش 249 گل زده و 126 گل خورده در کارنامه داشت، از برانکو یک مربی قدرتمند برای سرخ ها ساخت. در مدتی که او هدایت تیم را برعهده داشت، پرسپولیس موفق به کسب 3 قهرمانی و یک نایب قهرمانی در لیگ، 3 قهرمانی در سوپرجام (که در دو دوره اصلاً به میدان هم نرفت!)، یک قهرمانی در جام حذفی و صعود به فینال لیگ قهرمانان آسیا در کنار شکستن ده ها رکورد ریز و درشت را رقم زد. حالا می گویند او قرار است با این آمار و ارقام دوباره به فوتبال ایران برگردد. به نظر شما، انتخاب برانکو به سود تیم ملی است یا باید با همین مارک ویلموتس ادامه دهیم؟