بروید دنبال کارتان ما دربی داریم

صدای پای دربی می آید، صدای کرکننده بوق هایی که با فشار از حلق مردم بیرون می زند و صدایش مثل صدایی ووزلاست. شعارهای مردم را از همین حالا می توان شنید. برخی همین الان در سفر هستند تا از نقاط دور دست خودشان را به چمن های جلوی استادیوم آزادی برسانند، برای این جماعت عشق فوتبال اصلا فرقی نمی کند که دلار 18 هزار تومان باشد، یا هزار تومان. آنها عاشق فوتبال و هیجان و استرس و تاکتیک و تکنیک و لایی زدن و یک پا دو پا هستند. برخی از آنها در محله خودشان لقب هزارپا را یدک می کشند، برخی هم می توانند توپ دو لایه را از فاصله بیست متری از لای نرده ‎های امجدیه و شیرودی با شوت رد کنند، کاری که شاید خود مسی و رونالدو هم نتوانند.

بروید دنبال کارتان ما دربی داریم
آنها در این ساعت های پس و پیش از دربی نه ترامپ می شناسند، نه تحریم، نه داعش و نه سازندگانش را، بی خیال به همه دنیا، به همه آنها که درگیرند و در حال جنگ می گویند «بروید دنبال کارتان، ما دربی داریم و فقط باید روی حریف خودمان را کم کنیم». این برای آنها از نان شب، از شیر خشک و پوشک و دارو مهم تر است. اینها دنیایی دارند منحصر به فرد که خیلی ها به آن غبطه می خورند و برخی هم اصلا آن را درک نمی کنند که اگر درک کنند آرزو می کنند یکی مثل این «دربی روندگان» باشند بدون  نگرانی و استرس.
صدای پای دربی می آید اما همه اهالی فوتبال خوشحال نیستند، برخی هم ناراحتند، جنس مونثشان نه ناراحت که دلخور است. برخی از همین حالا در حال گریم کردن هستند، برخی موهایشان را کوتاه کرده اند که این بسیار غیر قابل فهم است برای برخی از مردم. برخی هم فقط در رویاهایشان در حال بالا و پایین رفتن از پله های بتونی آزادی هستند تا جایی پیدا کنند برای نشستن و کنار دیگر هواداران فریاد زنده باد و مرده باد سر بدهند و حل بشوند در سیل جمعیت و دریای خروشان مردم دیگر.

بانوان هم رویایی دارند، رنگارنگ!
صدای پای دربی می آید اما آنها صدای پای خودشان را می شنوند که در حال رد شدن با عزت و احترام از گیت های بازرسی هستند، آیا آن روز را به چشم خواهند دید؟ آیا می بینند ورزشگاهی را که به جای مجرد بودن و گردن کشی های مردانه، خانوادگی شده و همه در آرامش کنار هم نشسته اند؟ برخی دست به قلم می شوند، می نویسند، امروز روز همه می توانند بنویسند در اینستاگرام و تلگرام ملعون. می نویسند که رویایشان از سن جوانی در حال رد شدن است، شاید که در میانسالی به آن برسند شاید هم دخترانشان روزی با عزت و احترام به آزادی بروند. یکی از آنها آزادی امروز را با دوره هولیگان های انگلیس مقایسه کرده بود و نوشته بود انگلستان با همین معضلات فرهنگی مواجه بود در استادیوم هایش، آنها طبقه و جنسیت تماشاگران را عوض کردند و حالا حتی نیاز به فنس هم ندارند. خانواده ها کنار هم می‎نشینند و بازی را می بینند و با هم فریاد می زنند.
از آن خوره های فوتبال بود نویسنده، همه تاریخ فوتبال را بلد بود. کامل می توانستی بفهمی برای او هم دلار یک ریال هم نمی ارزد، او هم مسخ دربی بود، مسخ حضور در استادیوم آزادی و حتی مسخ کری خوانی و فریاد زدن و خندیدن و بستنی یخی آلوده خریدن از اون بنده خدایی که بستنی یخی می فروشه و فریاد می زنه: «یخییییی» تا همراه بقیه او هم فریاد بزنه «یییییییی».

صدای لرزش زانوی بازیکنان را می شنوید؟
صدای پای دربی می آید اما پای بازیکنان قرمز و آبی در حال لرزیدن است، آنها در یک ربع اول بازی حتی یک پاس سالم نمی توانند به هم برسانند، ترس اجازه فکر کردن به آنها نمی دهد، انگار آزادی جهنم است، حق هم دارند، یک اشتباه از آنها می تواند پرونده آرامش و درآمد و خانواده را برای آنها ببندد. صدای پای دربی برای بازیکنان شاید چندان جذاب نباشد، البته برخی که پرروتر هستند دربی را دوست دارند، آنها دربی را فرصت می بینند نه تهدید. بازیکنان در رختکن به ائمه متوسل می شوند. به خدا دوباره ایمان می آورند و طوری ذکر می گویند که انگار در حال گفتن تشهد آخر زندگی شان هستند. مربی مدام فریاد می زند، نکات را گوشزد می کند: «فلانی، شماره هفت رو یادت نره تو ضربات ایستگاهی بگیری، بهمانی، شماره 4 رو بکشان به سمت راست زمین و فضا را باز کن.» اما به نظر می رسد بازیکنان فقط باز و بسته شدن دهان مربیان را می بینند و سر تکان می دهند، اکثرشان شمردن را هم یادشان می رود، شاید وسط زمین کاملا فراموش کنند که یارگیر چه کسی بوده اند برخی هم بدتر از این شاید فراموش کنند که عدد 8 چه شکلی بوده و چه کسی را باید بگیرند.

بدو بدو آزادی پنج تومان!
صدای پای دربی می آید، اتوبوس ها و مینی بوس ها فریاد می زنند، آزادی، آزادی، دربی جوان ها با پرچم هایشان که از پنجره ها آویزان است به همه می خواهند بگویند که طرفدار چه کسی و چه تیمی هستند. آنها آنقدر به پرچمشان افتخار می کنند که چند سال قبل یکیشان بابت حفظ پرچم از روی موتور افتاد و در دم جان سپرد. در خیابان مردم به این شور و هیجان نگاه می کنند، برخی از آنها می ایستند و چند ثانیه‎ای به این موج خیره می شوند و بعضی هم پیش خود می گویند: اینها اصلا درد ندارند، دلار شده 19 هزار تومان این آدم فریاد می زنه «استقلال یا پرسپولیس! خدا عقل بده !!»

گور پدر قیمت دلار!
صدای پای دربی می آید و برخی از مردم آن را دوست ندارند و حتی از وادی نصیحت هم وارد می شوند: «بچه جان، پسر جان، دختر جان، استقلال و پرسپولیس که برای تو نان و آب نمی شود، به خودت بیا، زندگی خودت رو جمع و جور کن و برو جلو.»

اما آنها اشتباه می کنند، همه مردم مخالف دربی اشتباه می کنند. انسان ها باید دلیلی هم برخی مواقع داشته باشند که به دلار و ترامپ فکر نکنند. وگرنه مغزشان «ارور» می دهد، باید ساعت هایی هم باشد که مشکلات را فراموش کنند. دلار که برای انسان لذت و خوشی نمی آورد، برای از ما بهتران می آورد ولی برای مردم عادی نه، به جز بدبختی از قیمت دلار چیزی تا به حال عاید مردم نشده، اما از دربی کلی خاطره شیرین و تلخ هست که تا آخر عمر با مردم می ماند. گور پدر قیمت دلار بگذارید لحظاتی خوش باشیم، زنده باد دربی!