بر این فوتبال باید گریست

 وزیر ورزش پشنهادی ریاست جمهور برنامه هایش را برای گرفتن رای اعتماد به مجلس می دهد. بیشتر برنامه او حول سه محور می چرخد:

1/ گسترش ورزش همگانی
2/ گسترش فضاهای ورزشی
3/ ارتقا فرهنگ در ورزش

حرفها نوشته می شود و ارائه می شود و شاید رای اعتمادی هم گرفته شود و مدت زمانی به کار مشغول شوند. اما حکایت های ورزش ما تکرار و باز هم تکرار می شود زیرا اراده ای برای حل مشکلات فرهنگی ورزش وجود ندارد که اگر وجود داشت چنین آرائی از سوی کمیته به اصطلاح انضباطی فدراسیون فوتبال صادر نمی شد.

طرفداران باشگاه تراکتورسازی فحاشی می کنند و این باشگاه به جریمه نقدی محکوم می شود. باشگاه تبریزی چند هفته پیش هم با ضرب و شتم خبرنگاران تنها به جریمه نقدی محکوم شد که باری است به گردن باشگاه و گوئی قرار است که باشگاه تراکتور سازی بیزنش جدیدی را برای فدراسیون بسازد فحاشی که پول می سازد.

می پرسیم کجای این رای می تواند کمکی به فضای ورزشگاه بکند؟ این نوع آرا می تواند فرهنگ و میل به ورزش عمومی را افزایش دهد؟ فضائی که تنها فحاشی است موجب علاقه به ورزش می شود؟

و این پایان کار نیست. امیر قلعه نوعی از بازی اخراج می شود. امیر قلعه نوعی بنا بر حکم بین المللی از یک بازی محروم می شود که روی نیمکت بنشیند اما 5000000 جریمه نقدی او بابت چیست؟ به چه دلیل او باید جریمه نقدی هم بدهد؟

 این حکم را با حکم در مورد استقلال خوزستان مقایسه کنید. پورموسوی مسبب اصلی درگیری های اهواز است. او با نشر اکاذیب  باعث شد که فضای ورزشگاه ملتهب شود اما او  علی رغم همه گزافه گوئی هائی می کند حتی تذکر هم نمیگیرد تا فرهنگ نشر اکاذیب و تحریک اذهان همچنان ادامه داشته باشد. می پرسیم قلعه نوعی چرا محکوم می شود اما پورموسوی هیچ تنبیه متوجه اش نمی شود؟

استقلال خوزستان از سه بازی خانگی محکوم می شود. اما باشگاه پرسپولیس هم محکوم به جریمه نقدی می شود. چرا؟

 آن کودکی که بر سر پدر خونینش گریه می کند را محکوم به چه می کنند؟

آقای وزیر آینده! این احکام کمیته ای است که صحبت از عدالت و انضباط و اخلاق می کند. این کمیته ها هستند که سالها است حضور دارند و هر سال بی شرمی و جنایت و نفرت و زشتی بر ورزش حکم فرمائی می کنند که هیچکدام از برنامه های نه شما و نه هیچ وزیری دیگر چیز جز یک سراب نخواهد بود.

 بر این فوتبال باید گریست....