بشار ستاره ای در میان دونده های عراقی

بین توپ و زمین، انتخاب تیم ملی «بی نظمی» بود! «فقدان ایده» در تیم ویلموتس، دست بالا را به عراق داد، تیمی که سرعت و قدرت را باهم دارد.

عراق با تمرکز روی دو وینگری که فوتبال ایرانی را بلدند، تا یک سوم زمین ایران پیش روی کرد. فشار بیشتر از راست عراق و روی کانالی بود که میلاد محمدی از اداره کاملش برنمی آمد.

بشار رسن که مقابل ایران با سطح فنی بالاتری نسبت به لیگ برتر ظاهر شد، فقط وینگر چپ نبود. رسن آزادانه روی عرض زمین می رفت و می آمد و توپ می ریخت.

اضافه شدن بشار به چپ ایران و در نتیجه کشیده شدن دو دفاع مرکزی تیم ملی به چپ، فضا را هم در مختصات استراتژیکِ زمین به عراقی داد که توپ و برتری عددی را هم به همراه داشت!

مثلث برنده ی «توپ-فضا-برتری عددی» اگر به گل نمی رسید عجیب بود، که رسید؛ دقیقه یازده، عراق یک - ایران صفر.

بعد از گل، دو اتفاق افتاد؛ (1) روی آوردن ایران به تصاحب توپ. (2) عقب نشینی احساسی عراق. حالا این تیم ملی بود که تا پشت محوطه جریمه عراق آمد بالا. عین عراق، ایران هم از راست نفوذ می کرد و دو هافبک پشت سر شجاعی تا مرز باکس جلو آمدند. با اضافه شدن امید و نوراللهی به نفرات هجومی، از فشردگی نفرات عراق که برای پوشش به هافبک های ایران نزدیک شدند کم شد.

پس مکان و زمان مهیای نمایش محمد محبی شد؛ ستاره نیمه اول ایران که حالا امضای ویلموتس در ترکیب تیم ملی است. محبی با برداشتن توامان عدنان و رسن و یک کات بک که با ضربه دقیق نوراللهی و چاشنی محمدحمید (دروازه بان عراق) همراه شد، ایران را به مسابقه برگرداند؛ دقیقه بیست و پنج، یک یک.

گل مساوی مسابقه را به تعادل وزنی رساند. بازی به وسط زمین کشیده شد و ایران سعی به حفظ توپ کرد. اما باید برگردیم به خط اول؛ «فقدان ایده». حفظ توپ به صرف حفظ توپ بدون برنامه ای مشخص برای رسیدن به گل دوم یا حفظ نتیجه، منجر به فوتبال فرسایشی شد.

عراق، همانطور که پیش بینی می شد، بعد از گل ایران، تمایل بیشتری پیدا کرد به تنش، درگیری های فردی و جنگ روانی که البته جز در یکی دو صحنه، توسط بازیکن های ایران مدیریت شد.

نیمه دوم، ویلموتس و کاتانچ غلط های نیمه اول را گرفتند. احتیاط بیشتر شد و رسیدن به گل دوم انگار اولویت هیچ کدام از دو تیم نبود، اما! استراتژی عراق به تیم ملی دیکته شد.

قدرت و سرعت تیم عراق و از طرف دیگر میل کم و کمتر تیم ملی به تصاحب توپ، نیمه دوم را به عراق داد. ویلموتس با پوشش روی وینگرهای عراقی و جنگ تن به تن وسط زمین، سعی به گرفتن زهر عراق کرد و تا لحظات پایانی موفق بود.

ایران به مساوی راضی شده بود و همین تبدیل به همان پاشنه ی آشیل قدیمی برای تیم ملی ایران شد! دوباره به خط اول برگردیم و این بار؛ «بی نظمی»! هرچه مسابقه به دقیقه های پایانی نزدیک شد، از نظم تیم ملی کم شد تا جایی که عراق در آخرین ثانیه های مسابقه روی شلختگی دفاع ایران به گلی رسید که برایش دوید و دوید و دوید! سوت پایان؛ عراق 2 ایران یک.