بیانیه ای برای ماندن کی روش در تیم ملی

پس از پایان دیدارهای تیم ملی فوتبال کشورمان در رقابت های جام جهانی 2014 برزیل، اکنون بحث ماندن یا رفتن کارلوس کی روش یکی از مهمترین مسائل تیم ملی محسوب می شود. بسیاری از اهالی فوتبال و مردم اکنون خواهان تمدید قرارداد فدارسیون فوتبال با کی روش هستند.

از همین رو برخی از خبرنگاران با امضای بیانیه ای از فدراسیون فوتبال درخواست کرده اند سرمربی پرتغالی تیم ملی به کار خود در این تیم ادامه دهد. این بیانیه را در زیر می خوانید:

آمارهای عمدتاً مثبت اوپتا، هیجان فراوان مردمی که از دمای یک تابستان کم سابقه بیشتر است و البته رونمایی از یکی از منطقی ترین ایران های تاریخ، نتیجه وجود توأمان شور و شعور روی نیمکت تیم ملی کشورمان بود. وقتی برای اولین بار در تاریخ حضورمان در جام جهانی، یک بازی را بدون گل خورده پشت سرگذاشتیم، رد تدابیر سرمربی سابق تیم ملی روی آرم یوزپلنگ نمایان بود.

وقتی حریفی باسابقه دو قهرمانی درجام جهانی، حتی با رقم زدن دومین آمار برتر تملک توپ در جام های جهانی 48 سال اخیر هم موفق به کسب یک برتری همه جانبه نشد، امضای تاکتیکی کی روش پررنگ بود. تا همین جا می توان به شعور یکی از بزرگ ترین مربیان دنیا پی برد اما شور او وقتی عینیت می یابد که اندکی به بازی های روحی و روانی این مربی بزرگ با رقبا و هنرش در خوب حرف زدن توجه کنیم.

قبل از جام با تمثیلی ما را آهویی دانست که برای تبدیل نشدن به طعمه شیرها باید با نهایت توان بدود. قبل از اولین بازی، با این جمله هوشیارانه سطح بالای توقعات مردم همیشه متوقع ما را پایین آورد: «طوری بازی خواهیم کرد که بازیکنان فعلی، سال ها بعد برای نوه هایشان از ماجراجویی های خود در این جام تعریف کنند.» وقتی ملتی به خاطر بازی خوب ایران مقابل آرژانتین به خیابان ها ریختند، او جاه طلب تر از این حرف ها بود که به یک باخت خفیف راضی شود. داور را نشانه رفت تا قبل از بازی آخر، جریان های احساسی به نفع ما راه بیندازد. حتی اگر به سقف ایده آل گرایی رسیده باشیم هم بهتر از این کی روش برای تیم ملی سراغ نداریم.

نوع بازی و نتیجه ما مقابل بوسنی ثابت کرد مغز تیم مان برای حمله کردن تنظیم نشده اما اگر آینده خوب را مدنظر داریم، نه باید به نمایش خوب یک نیمه ای مقابل آرژانتین دلخوش کنیم و نه به تحلیل های سطحی و عصبی ناشی از انتظارات بیش از حد‏ پس از باخت به بوسنی گوش فرا دهیم. شاید ادویه های این دستپخت گاهی کم و گاهی زیاد بود اما در نهایت سرآشپز ما آش خوبی برای جهان فوتبال پخت.

حالا که ازچشیدن دست پخت او لذت بردیم، برماندنش اصرار می کنیم. قله نشینی در آسیا - آنچه ازسال 1976 حسرتش را می خوریم- مهمترین نویدی است که از ایران کی روش می شنویم. اگر او نباشد، قطعاً به یک مربی سطح بالاتر از این تئوریسین نیاز داریم، نه شخصی با داشته های فنی اندک. او باید بماند تا حسرت غول خفته آسیا از این بیشتر نشود.