تبعات درخشش عالیشاه و مسلمان/ نیاز مبرم سرخ ها به یک هافبک بازیساز

در حالی که پرسپولیس مدافع روی مدافع می خرد و محمدحسین کنعانی زادگان، شجاع خلیل زاده و سیدجلال حسینی را هم در این ارتباط نشان کرده و بدش نمی آید یکی دو گلزن زبده جدید نیز برای روزهای مبادا (زمان مهاجرت مهدی طارمی به لیگ های اروپایی جذب کند، نیاز سرخ های تهرانی به یک هافبک بازیساز و یک Playmaker رو به جلو بیش از هر زمانی جلب نظر می کند.

با اینکه خیلی ها معتقدند انتقال وحید امیری از تیم بلاتکلیف نفت به پرسپولیس قطعی شده اما او نه یک بازیساز سنتی بلکه بازیکن لب خط است که می تواند با گریزها و سانترهایش از سمت چپ برای رقبا مهلک باشد و کوچ های گاه به گاه او به سمت راست زمین نیز بی ثمر نیست و او در مواقع لزوم یک گلزن مجرب هم جلوه می کند.

تبعات درخشش عالیشاه و مسلمان
سرخ ها در ماه های اخیر به گونه ای با محمد نوری هافبک بازیساز و کاپیتان سابق خود نیز در ارتباط بوده اند و او مایل است یک بار دیگر قرمزپوش شود و نظر برانکو ایوانکوویچ هم در این خصوص ظاهرا منفی نیست اما تا زمانی که وی همچنان در تور تیم مسیمیر قرار دارد، او را باید عضو این تیم قطری به حساب آورد.

پرسپولیس به تصمیم سرمربی کروات خود در فصل اخیر لیگ برتر از ترکیب هایی همچون احمد نوراللهی – مهرداد کفشگری در مرکز خط میانی اش سود جست و چون محسن مسلمان و امید عالیشاه از دو سمت برایش بازیسازی و فرصت آفرینی می کردند، شاید نیاز به داشتن یک Playmaker به سبک و سیاق محمد نوری را احساس نکرد و در نیم فصل دوم نیز مسلمان در برخی مسابقات و عالیشاه در اکثر مسابقه ها طوری انتظارها را برآورده کردند که نیاز موجود در مرکز خط میانی پرسپولیس کمی تا قسمتی گم شد و نتیجه گرفتن سرخ ها در آن مقطع زمانی و تحمل فقط یک شکست لابد سران قرمزها و تماشاگران را به این باور رساند که بدون یک بازیساز حرفه ای هم به مقصود خواهند رسید حال آنکه حقیقت چیزی به جز این است و اگر مکانیسم بازی قرمزها کامل بود در اوایل فصل تا رده آخر جدول سقوط نمی کردند و اگر نحوه کار آنها در مرکز میدان عیب نداشت این تیم بپاخیزی بزرگش در 22 هفته پایانی لیگ را نه به یک عنوان دومی بلکه مقام قهرمانی پیوند می زد.

نسل کمیاب
البته باید اذعان داشت که پلی میکرها به خاطر کمبود توجه به بازیکنان این پست و دفاعی بودن اکثر مسابقات لیگ و روش های محتاطانه اغلب مربیان به یک نسل در آستانه انقراض تبدیل شده اند و تک هافبک وسط های بازیساز ما نیز مردانی سن بالا و متعلق به نسل گذشته اند (نمونه: ایمان مبعلی از نفت و قاسم حدادی فر از ذوب آهن که هر دو 34 ساله اند) ولی این نقصان نیز نباید این باور غلط را به وجود آورد که تیم ها بدون پلی میکرهای فنی نیز روزگار خوشی خواهند داشت و یا برای پرسپولیس ارتقا تا سکوی قهرمانی بدون هافبک وسط هایی «محمد نوری» وار نیز ممکن است.

توصیه مستقیم به ایوانکوویچ در این زمینه اشتباه است زیرا اولا هر مربی باید در اندیشه ها و طراحی های خود آزاد باشد و ثانیا وی یک مربی فوتبال فهم و کارشناسی حاذق است و لابد به مساله فوق نیز اندیشیده اما برانکو به رغم این محسنات در فصل پانزدهم لیگ برتر اشتباهات بسیار بزرگی هم داشت که منجر به از دست رفتن عنوان قهرمانی قرمزها شد و سرآمد آنها اصرار در استفاده از سوشا مکانی پرتزلزل و ناآرام درون دروازه، تغییر دادن مکرر در مکرر ترکیب های خط دفاعی و تعیین نکردن پنالتی زنان مشخص و ثابت برای تیمی بود که در آن بر سر زدن ضربات پنالتی و آزاد همیشه دعواهای آشکار و نهان بر پا بود.

ضررهای متانت بیش از حد
برانکو به واقع با متانت بیش از حدش به بسط چند نظری ها و عدم اتحاد رفتاری در تیمش کمک شایانی کرد و بیش از هر کس دیگری خودش چوب آن را خورد که عنوان قهرمانی در مشتش را به استقلال خوزستان کادو کرد.

شاید عدم جذب یک هافبک وسط بازیساز و طراح، در ظاهر ایرادی در سطح اشتباهات فوق نباشد اما بعید است این نقصان در لیگ شانزدهم در جای جای مسابقات پیکر سرخ ها را رنجورتر و زخمی تر نکند و خسران ها و افسوس های تازه ای را بسان لیگ قبلی در اردوی آنان ایجاد نکند.