تمام ناتمام ما با تو تمام می شود

دقایقی بیشتر به جدال مرگ و زندگی نمانده و ما امیدمان بعد از ساق های بازیکنان به ذهن خلاق توست آقای ایوانکوویچ.

با تو رفتن ها به رسیدن ها منجر می شود. تو باعث می شوی سخت ترین کارها آسان بنظر بیاید.  آنقدر آسان به آلمان 2006 رسیدیم که انگار نه انگار قبل تر جان به لب شده بودیم در 98 و 2002. یکبار با معجزه ملبورن رستگار شده بودیم و یکبار با فاجعه دوبلین ناامید. با تو اما یک بازی زودتر رویای جام جهانی تعبیر شد. «با تو آسان میشود از دست سیاهی ها گریخت.» لیگ شانزدهم و هفدهم را چنان به سهولت فتح کردیم که تو گویی 16 دوره این ما نبودیم که چون غریقی مستاصل به هر تخته پاره ای متوسل می شدیم؛ یک روز «دایی»، روز دیگر «استیلی» و دیگر روز «درخشان». همه آمدند و رفتند اما این کشتی ناخدایی قابل می خواست. ناخدایی که بی پناهی و بی گناهی ما را دید و فهمید. مایی که به این در نه پی حشمت و جاه آمده بودیم و از بد حادثه به اینجا به پناه آمده بودیم و شما جناب پرفسور، پشت و پناه ما شدی.

متبرک باد روزی که پا بر پله آن طیاره گذاشتی و سلامت باشند همه آنهایی که به قدر قدمی یا قلمی در آمدن تو نقش داشتند. تو استاد تمرین و تکرار بودی. وقتی آن روز تلخ مقابل راه آهن بخاطر تفاضل دو گل قهرمانی از دستمان سر خورد ایستادیم و تشویقتان کردیم، چرا که مستحق ترین تیم برای قهرمانی بودید که با هزاران سوت ناحق، امتیازات تان به تاراج رفته بود. برای ما دست تکان دادی به نشانه آرامش و اینکه جبران می کنیم و چه زود جبران کردی ناخدا. سال بعد همانجا که نه، چهار هفته زودتر قهرمانی را مسجل کردی تا حق با یکسال تاخیر به حقدار رسیده باشد.

برای تو بن بستی تعریف نشده، یا راهی خواهی یافت یا راهی خواهی ساخت. همچنان که شب نیمه نهایی آسیا، مقابل الهلال خلع سلاحت کردند، سلاخی ات کردند، دندان های تیمت را کشیدند و گفتند حالا بجنگ. چنگال ببر زخمی ات را هم شکستند اما تو نشکستی. خم شدی اما نشکستی. رشته حیاتی تیمت به مو رسید اما پاره نشد. براساس فلسفه تو شکستی در کار نیست، یا پیروز می شویم یا می آموزیم و با تو بارها آموختیم. این کلاس درس مجانی را ما به تو مدیونیم استاد. سال بعد باز همانجا رسیدی که بودی و این بار از هیچ همه چیز ساختی. الجزیره و الدحیل و السد با تمام ستارگان میلیاردی شان ناباورانه مغلوب علوان زاده و آدام همتی و حسین پور و ستارگان ناشناخته و خودساخته تو شدند. همان گزارشگرانی که بای بای گویان ما را ریشخند می کردند، مقابل تو ختم «لا» می گرفتند و این از کرامات تو بود آقای غیر ممکن. امروز باز ماییم و یکی از همان بزنگاه ها.

این که به تیم سرحال ژاپنی سه گل بزنیم و گلی دریافت نکنیم، فراتر از معجزه است اما مگر نه اینکه تو مرد روزهای غیرممکنی؟ باز هم شگفت زده مان کن. چوب جادویی ات را بچرخان و «اِکسپِلیارموس»گویان خلع سلاحشان کن. آن مثلث ترسناک برزیلی شان را از کار بینداز. راستش در شیرین ترین رویاهایمان هم نمی توانیم تصور کنیم چگونه اما گلبارانشان کن، حتی بدون عالیشاه و بدون سیامک... مگر با کتف درآمده ی کمال و زانوی ضرب دیده ی شجاع به اینجا نرسیدید؟ قصه ی پسران جسور تو قرار است سالها لالایی بچه های پرسپولیسی باشد. بیا و آخر این قصه را هم خودت بنویس. بیا و مثل همیشه دلیل شادی ما باش. تمام ناتمام ما با تو تمام می شود.