تهدید پشت تهدید این فوتبال تا کجا درجا می زند؟

سنجش عیار ورزشگاه ها در باشگاه های زیرمجموعه کنفدراسیون فوتبال آسیا و نیز تراز صورت های مالی از جمله موارد مهمی است که در رتبه بندی کشورهای تابعه نقش کلیدی بازی می کند و کشورهایی که در هر دو بخش از وضعیت مناسبی بهره مند باشند بدون شک امتیازهای بیشتری از کارشناسان AFC می گیرند.

 اگر می بینیم لیگ برتر ایران برخلاف وضعیت بسامانی که همواره تیم ملی فوتبال در رنکینگ جهانی داشته و غالباً در رأس تیم های آسیایی قرار گرفته، در جایگاه چندان درخشانی در میان کشورهای آسیایی قرار ندارد به دلیل همین نقص ها است. ظهر دیروز تعدادی از بازیکنان استقلال به هیأت فوتبال رفتند و قراردادهای خود را ثبت کردند. پیامد آن سازمان لیگ دوباره تأکید کرد به تیم های بدهکار اجازه حضور در رقابت ها را نمی دهد. این هشدار البته فقط باشگاه استقلال را نشانه نمی گرفت و آژیر خطری دوباره بود برای همه تیم های بدهکار که تعدادشان کم هم نیست.

 پیش تر نیز مهدی تاج تهدید کرده بود تا تجهیز ورزشگاه ها لیگ را برگزار نمی کند که هنوز هم پای حرفش ایستاده و خبری از برگزاری بازی های لیگ برتر نیست.

 فوتبالی که خود متولیانش اصراری به برگزاری آن ندارند و پی درپی باشگاه ها را به بهانه های گوناگون تهدید می کنند، مشخص است که نمی تواند در رنکینگ بهترین تیم های آسیایی از رده پنجم بالاتر برود.

 صعود های مقطعی نیز ناشی از نتایجی بوده که گاهاً تیم های شرکت کننده در رقابت های آسیایی به دست آورده اند وگرنه باشگاه های شاغل در لیگ برتر ایران نه صورت های مالی شفافی دارند و نه ورزشگاه های استانداردی که حتی مورد تأیید متولیانش باشد.

 در عین حال هیچ یک از باشگاه ها به سوددهی نرسیده اند و اگر می بینیم برخی باشگاه ها نام شان در لیست بدهکاران نیست، ارتباطی به درآمدزایی از راه فوتبال ندارد و همه این باشگاه ها بودجه های خود را از راه فروش آهن، نفت و یا دیگر اقلام درمی آورند و درآمد های به دست آمده از آن طریق را در فوتبال هزینه می کنند.

 در حقیقت فوتبال ایران به نقطه ای نرسیده که از جیب خودش خرج کند و باشگاه های بزرگی همچون استقلال و پرسپولیس نیز که از ظرفیت درآمدزایی بیشتری برخوردارند، سال ها است در حسرت به دست آوردن حق پخش دست و پا می زنند و هیچ انگیزه ای هم در راه انتقال صحیح درآمد ها به این باشگاه ها نیست و عموماً مبالغی به عنوان حق پخش در اختیار باشگاه ها قرار می گیرد که با اصل سود فرسنگ ها فاصله دارد. رؤیای داشتن یک لیگ پویا و خودکفا اما سال ها است در ذهن اهالی فوتبال چرخ می زند و روشن نیست که آیا سختگیری های اخیر می تواند فوتبال ما را به سرمنزل مقصود برساند یا خیر؟!

عزم متولیان برگزاری لیگ اگر جزم باشد و تهدید ها در حد حرف نباشد، فوتبال ایران قابلیت عبور از این دوران سخت گذار را دارد تا شاید قدری به استانداردهای روز دنیا نزدیک شود و چه بسا در آینده ای نه چندان دور این ایران باشد که به قطب اول فوتبال آسیا در رده باشگاهی بدل می شود و از سلطه کشورهایی نظیر کره جنوبی، ژاپن، چین، عربستان و امارات خارج شده و همانطور که در رده ملی توانسته سال های متمادی حرف اول را در قاره بزند، در رده باشگاهی نیز پیشقراول همه تیم های قاره باشد.

*حمیدرضا عرب