تورم، توقع، دربی/لذتی که در صفر - صفر هست، در انتقام نیست!

عجب آدم های پرتوقعی شده ایم ما، انگار تورم جدا از این که قیمت ها را بالا برده، روی میزان توقع ما هم بدجوری اثر گذاشته و در مواجهه با دربی تهران بیش از حد زیاده خواه شده ایم!

انصاف هم خوب چیزی است، خودمان در 40 سالگی نای راه رفتن نداریم آن وقت از دربی چهل و شش، هفت ساله تهران که دوران چل چلی اش را هم پشت سر گذاشته، توقع داریم مثل دوران جوانی اش که گل داشت، جذاب بود و هیجان انگیز شروع می شد و هیجان انگیزتر به پایان می رسید، پرشور و هیجان باشد و همه ما را سر ذوق بیاورد. بیایید کمی انصاف داشته باشیم و اجازه بدهیم دربی 79 هم مثل 4 دربی قبلی بدون گل تمام شود و غیر از مردم، همه از نتیجه راضی باشند! (اینجا دقیقا منظورمان از همه، جمعیت انبوه مدیران، مربیان و بازیکنان دو باشگاه استقلال و پرسپولیس هستند که رضایت آنها قطعا مهم تر از نارضایتی اندک طرفداران فوتبال که روی هم نهایتا 40 میلیون نفر می شوند، است!)

لطفا به فرستنده بد و بیراه نگویید، ایراد از گیرنده های ماست که شرایط سن و سال دربی را درک نمی کنیم و توقع بیجا داریم. دربی که 47 سال از عمرش گذشته و 78 بار تکرار شده، الان همین که برگزار می شود، کافی است و باید خدا را شکر کرد. این همه صفر - صفر در فوتبال ایران و جهان پیش می آید، خب چه اشکالی دارد سالی دو بار هم استقلال و پرسپولیس صفر - صفر مساوی کنند و بروند پی کارشان! پیش آمد است دیگر، پیش می آید... ایراد از ماست که عادت کرده ایم نیمه خالی لیوان را ببینیم. اگر زاویه دیدمان را عوض کنیم، متوجه می شویم لذتی که در صفر - صفر هست، در انتقام نیست!

دربی صفر - صفر می شود، خون از دماغ هیچ کس نمی آید و آب هم از آب تکان نمی خورد. شما هم اگر دوست دارید دربی پرگل ببینید، چه کار با دربی تهران دارید، بروید دربی های خارجی را ببینید غرب زده ها!

فقط این وسط دلم برای نسل جدید فوتبالدوستان ایران می سوزد که قهرمانان شان این متخصصین مساوی بدون گل هستند. خوش به حال نسل ما که ستاره های دربی های سرخابی مان زرینچه ها، فنونی زاده ها، بیانی ها، محمدخانی ها، محرمی ها، عابدزاده ها، ورمزیارها، پیوس ها، استیلی ها، هاشمی نسب ها، نوازی ها و ... بودند. خوش به حال نسل قبل ما که دربی های شان با حجازی ها، بهزادی ها، ایرانپاک ها، مظلومی ها، کلانی ها، عمونصی ها، پروین ها و پورحیدری ها لذت دیدن داشت. نسل ما که نسل گل کوچک و شوت یه ضرب و حمله دفاع بود، اگز چه در پلی استیشن و آی پد و ایکس باکس «سه - هیچ» به نسل جدید می بازد اما در خاطره بازی و تماشای دربی و لذت بردن از دیداری که هویت و ماهیت اصلی اش لذت بردن تماشاگر بود، با اختلاف و اقتدار این نسل را شکست می دهد.

من هم اگرچه هنوز به خاطر شغلم، دربی - که قدیم ترها تماشایش برای ما یکی از لذت های شغل بی لذت ورزشی نویسی بود - را با دقت می بینم و با ولع می بلعم اما با احترام به تمام آنهایی که هنوز هم برای دربی ارزش قائلند و به دروغ نمی گویند دربی فقط 3 امتیاز دارد و همه چیزشان را می دهند تا این بازی را ببرند، یادآوری خاطرات دربی های دور را به نقد فنی دربی های نزدیک ترجیح می دهم. صفر - صفر که نقد فنی ندارد.

از ما که گذشت، فقط امیدوارم دوستان به احترام خودشان هم که شده این بار صفر - صفر نکنند. برای من هم نتیجه اصلا مهم نیست و فقط فوتبال زیبا اهمیت دارد... امیدوارم هر تیمی بهتر بازی کرد، استقلال برنده شود!