تکرار وعده نیمه نهایی با مصرف داخلی

اگر بپذیریم که کارلوس کی روش رفتارش بعضی وقت ها، پیچیدگی های رفتار یک سیاستمدار را پیدا می کند، آن وقت می توانیم درک کنیم که چطور او بی توجه به هیاهوی عمومی در رسانه های ایران، مدام می گوید که در جام ملت های آسیا تمرکزش روی رسیدن به نیمه نهایی است؛ ترسیم سقفی که حافظه ما می گوید برای فوتبال ایران در جام ملت ها کوتاه است.

اما آیا کی روش نمی داند رسیدن به نیمه نهایی جام ملت ها، آن هم در شرایطی که مسیر نسبتا هموار به نظر می رسد، کسی را خوشحال نمی کند؟ آیا او صدای منتقدان را نمی شنود که مدام گذشته فوتبال ایران و 5بار صعود به نیمه نهایی در 38سال اخیر را یادآوری می کنند؟ مثل هر آدم دیگری، کارلوس کی روش هم اشتباهاتی دارد؛ ازجمله برخی رفتارهای شتابزده در جنگ فرسایشی و خسته کننده با منتقدانش. با وجود این کمتر کسی یادش می آید او در نزدیکی های یک تورنمنت، رفتار اشتباهی کرده، یا بی هدف حرفی زده باشد. برخلاف جام جهانی که بی توجه به نتیجه، کیفیت نمایش تیم کی روش می توانست اعتبار ایجاد کند، در جام ملت های آسیا، نتیجه نهایی تعیین کننده است. کی روش این را خوب می داند اما احتمالا سناریویی که در ذهن اوست با سناریویی که به ذهن بقیه می رسد، تفاوت دارد. برای تیم ملی ایران پروژه جام ملت های آسیا می تواند دو بخش مجزا داشته باشد. بخش اول، از بازی با یمن شروع می شود و تا نیمه نهایی ادامه پیدا می کند. هیچ لغزش احتمالی در این بخش پذیرفتنی نخواهد بود. به همین دلیل کی روش فعلا می خواهد ذهن بازیکنانش را معطوف به همین بخش از پروژه جام ملت ها بکند. بخش دوم، بازی با بزرگان در نیمه نهایی خواهد بود؛ پروژه ای دشوارتر از 5بازی قبلی. نبرد با بزرگان و شاید چیزی شبیه به بازی های جام جهانی. کی روش در سال های اخیر ثابت کرده، قاعده بازی با بزرگان را بلد است، آنقدر که وقتی سوت پایان را زدند، حتی اگر بازنده هم باشد، برایش دست بزنند. شاید این بار داستان کمی متفاوت از جام جهانی و البته متفاوت از جام ملت های 2015باشد. احتمالا دیگر دست زدنی در کار نخواهد بود اگر تیم ملی به فینال نرسد، حتی اگر مثل بازی با پرتغال و آرژانتین سزاوارانه بازی کرده باشد یا مثل بازی با عراق، دقایقی طولانی با یک بازیکن کمتر جنگیده باشد. ساده انگارانه است که فکر کنیم کی روش این تفاوت ها را درک نمی کند و با تأکید دوباره و چند باره روی «نیمه نهایی» می خواهد خودش و شاگردانش را گول بزند. واقعیت مصاحبه های اخیر سرمربی تیم ملی می تواند این باشد: یک مشت حرف با مخاطبانی محدود که در شعاع چند متری خود او جمع شده اند. شاید همین و نه بیشتر.