حاج رضایی: پرسپولیس دارد آبروداری می کند

پرسپولیس بازی دومش را هم در بازگشت مجدد به لیگ قهرمانان برد. این در حالی بود که پیش از این با یک امتیاز قعرنشین گروه c بود اما با 2 برد یک بر صفر مقابل التعاون، حالا صدرنشین گروه شده و امید زیادی به صعود دارد.
پرسپولیس با این 2 برد، موفق ترین تیم ایرانی لیگ قهرمانان آسیا تا اینجای کار بوده، در این شرایط با امیر حاج رضایی صحبت کردیم. گفت وگو با کارشناس برجسته فوتبال را در زیر می خوانید:

*می دانم این روزها هرگز مثل قبل فوتبال را دنبال نمی کنید اما حتما از نتایج لیگ قهرمانان آسیا باخبرید.
شاید باور نکنید من اصلاً هیچ مسابقه ای در یک سال و نیم گذشته، حتی بازی خارجی را ندیدم. حس بدی درونم شکل گرفته و هیچ وقت فکر نمی کردم فاصله بین عشق و نفرت این قدر کم باشد. در این مدت تنها یک بار به خاطر دوستی که در هلند دارم و از من خواهش کرد دربی جام حذفی را ببینم و برای دوستانی که علاقه دارند تحلیلش کنم، بازی اخیر پرسپولیس و استقلال را دیدم. البته به لطف تکنولوژی، همه اخبار و تمامی صحنه های حساس بازی ها را در صفحه موبایلم می بینم.

*بگذارید سوال مان کلان از نتایج رقم خورده باشد. طبیعتاً ورزش کشورها را اقتصادشان می سازد و اگر کشورها به لحاظ اقتصادی شرایط خوبی نداشته باشند، این روی عملکرد ورزش شان تأثیر مستقیم دارد و ما حالا در یکی از بدترین شرایط اقتصادی ممکن به سر می بریم و می بینیم در لیگ قهرمانان آسیا هم مدعی نمی توانیم باشیم.
با شما کاملاً موافقم. اقتصاد، زیربنای همه چیز است و حالا ما راجع به فوتبال حرف می زنیم. در شرایطی که خیلی از خانواده ها به خاطر مشکلات اقتصادی، نه در حد زندگی ایده آل و رویایی، بلکه گذران و معمولی، متلاشی شده اند، در فوتبال هم شاهد این اتفاق هستیم. ما در فوتبال مان درواقع بی پول نیستیم اما معلوم نیست این پول ها کجا می رود و این علامت سوال وجود دارد. یک نمونه اش غرامت 170 میلیاردی به ویلموتس بود که چند روزی پیرامونش صحبت شد و بعد هم تمام شد. در همین شرایط بد اقتصادی، بازهم پول هایی به بدنه فوتبال تزریق می شود که به دلایل مختلف که علاقه ای ندارم در موردش صحبت کنم، این پول به جایی که باید، نمی رسد. می بینیم که 4 تیم ما در لیگ قهرمانان حاضرند و ما اصلاً استارت خوبی نزدیم. استقلال که به خاطر انصراف حریفش، بازی اولش برگزار نشد، جز پرسپولیس، همه تیم ها باختند و این مساله در نظر تصمیم گیرندگان جهانی تأثیرگذار است. من به رنکینگ اهمیت نمی دهم که دوم باشیم، ششم یا هفتم، اما این باخت ها خیلی چیزها را از ما می گیرد و دیگر ایران را به عنوان تیم اول آسیا نمی شناسند و حتی میزبانی کوچک را هم از دست می دهیم. به این موضوع پرونده های زیاد ما در فیفا را هم اضافه کنید.

*قطعاً فوتبال ما وضعیت خوبی ندارد.
مجموعه این ها فوتبال ایران را به سمت بحران می برد. ما در فوتبال یا زندگی یا هر حوزه دیگری، یا مشکل داریم یا بحران، مثلاً در بیماری، اگر مشکل باشد فرد را به بخش منتقل می کنند اما وقتی بحران باشد، بیمار به سی سی یو و آی سی یو منتقل می شود. ما در بحران هستیم و چیزهای هست که گفتنی نیست. شهر خودرو مرتب می بازد، 7 گل می خورد و یک گل هم نمی زند. آن ها طی یک فصل 5 مربی عوض می کنند و بعد از مشهد چه انتظاری دارید. این باخت تلخ هست اما متعجب کننده نیست. من اصلاً تعجب نمی کنم چرا باختند. یا سپاهان که یک زمانی قدرت بود و حتی تا فینال باشگاه های جهان رفت حالا طوری هست که دو تا بازی کرده و هر 2 را باخته و شانس صعود ندارد و عجیب است که جوان های ما که مربی هم هستند آن ها هم از خیلی ها یاد گرفتند که دروغ بگویند. من شب گذشته متن گفت وگوی یکی از مربیان سپاهان را که البته نویدکیا نبود، می خواندم که گفته بود هنوز شانس صعود داریم. واقعاً با چه نمایش و چه ساختار و سازمانی؟

*در این بین فقط پرسپولیس توانسته تا اینجا خوب نتیجه بگیرد.
خدا پدر پرسپولیس را بیامرزد که قطعاً شما را در روزنامه پرسپولیس با بردهایش خوشحال کرد، این بردها ما را هم خیلی خوشحال می کند چون به هر حال یک نماینده ایران دارد آبروداری می کند. ببینید 3 اصل برای موفقیت در فوتبال لازم است. مدیریت، برنامه ریزی و سرمایه گذاری. بخش اولِ مدیریت که من به زنده اش نماز می خوانم نه به مرده اش. اسمی از کسی نمی برم اما می شنویم که آقایی که از جامعه فوتبال است، فوتبالیست نجیبی هم بوده و من هم دوستش داشتم، ظرف 40 روز حضور در یک باشگاه، برای خودش کت وشلوار 20 میلیونی به حساب باشگاه می خرد که اگر راست باشد خیلی درد است؛ و آدم نگاه می کند به اشخاصی که وارد استادیوم می شوند، یک لقمه درست می کنند و طی این چند ساعت می خورند، چون عاشقند اما مدیرعاملی که نافش را در فوتبال بریدند و فوتبالیست ملی و نجیبی هم بوده این گونه رفتار می کند. چطوری می شود از این فوتبال توقع داشت؟ با این چیزهایی که می بینم قطعاً به فوتبال کشورم امیدی ندارم. گاهی شده بود تیم مان شکست می خورد و جمله های کلیشه ای می گفتیم که مثلاً «امیدواریم در آینده به جایگاه اصلی مان برگردیم» یا «چیزی از ارزش های مان کم نشد»، یعنی وقتی باختیم و اوت شدیم چه ارزشی را از خود بروز دادیم که از آن کم هم نشده؟ این یعنی تحمیق جامعه.

*گفتید که دربی را دیده اید. یک سوال وجود دارد. اینکه همیشه تیم برنده دربی خوب پیش رفته و تیم بازنده دچار حاشیه شده، اما بعد از این دربی کار کاملاً برعکس پیش رفت. استقلال فینال حذفی را هم باخت و دچار تغییرات زیادی شد اما پرسپولیس با وجود حاشیه هایی که وجود داشت، تا اینجا موفق ترین تیم ایرانی لیگ قهرمانان بوده.
دیدم بعد از دربی روزنامه نگاری نوشته بود که این پرسپولیس دو دانگش برای برانکوست، دو دانگش برای کالدرون و دو دانگش برای یحیی که من اصلاً این گونه میراث گذاری را دوست ندارم و نقش کالدرون را این قدر پررنگ نمی بینم. پایه های این تیم را برانکو و کاشانی فقید گذاشتند. می خواهم تصویرسازی کنم از روزی که برانکو روی نیمکت پرسپولیس خبردار شد استقلال خوزستان برده و با تفاضل گل نسبت به پرسپولیس، قهرمان لیگ شده، من تنهایی اش را دیدم روی نیمکت تیم. کمتر مربی ای می شود بعد از اینکه قهرمانی را با تفاضل گل از دست می دهد، 3 سال پشت سر هم تیمش را به قهرمانی برساند و بعد هم پولش را ندهند. کاش دستمزد ژوزه را نمی دادند که به درد هیچ کسی نمی خورد. این آقای برانکو بود که این ساختار را در پرسپولیس گذشت و گل محمدی هم از مربیان آینده دار است که با وجود همه سختی ها، روحیه و همبستگی لازم را در تیمش حفظ کرد. نقش کریم باقری را روی نیمکت پرسپولیس فراموش نکنید. او درصحنه های پرالتهاب به تیمش آرامش می بخشد، به دلیل اخلاق بالا و حرمتی که دارد، دیگران از او اطاعت می کنند و این به کمک سرمربی تیم می آید. یک مربی جوان دیگر هم روی نیمکت پرسپولیس هست، حمید مطهری که آینده فوتبال ماست و مجموعه این ها پرسپولیس را هنوز نگه داشته و امیدوارم زمزمه جدایی گل محمدی به حقیقت نپیوندد و در پرسپولیس بماند.

*البته همچنان در بخش مدیریتی مشکلاتی وجود دارد.
من مدیر باشگاه پرسپولیس را نمی شناسم، امیدوارم دندان پرسپولیس را نکشد. وقتی برانکو این قدر جنتلمن وار راه را باز کرد، اما حق وحقوقش را نمی دهند، باید مشکل اصلی را اینجا دید. پرسپولیس فقط یک امتیاز داشت و در قعر جدول بود، اما الان با 2 برد به صدر گروهش در لیگ قهرمانان آمده، این ها ارزش است که امیدوارم دیگران خرابش نکنند. تنها تیمی که می تواند در آسیا آبروداری کند را باید حفظ کرد و این پرونده های زیاد در فیفا را بست. من فکر می کنم پرسپولیس با برانکو وارد حیات نوینی شد. تصمیماتی که گرفته شده تصمیمات درستی بود و در حال حاضر می بینید که پرسپولیس 2 بازیکن خوبش را ازدست داده اما یک سری بازیکن خوب گرفته. می توانم بگویم این تیم 80 درصد استحکام دارد، اگر آقایانی که هستند خدای ناکرده با تصمیمات غلط این 80 درصد را به 20 درصد نرسانند. پرسپولیس در شرایط خوبی هست نه برای این 2 برد، بلکه درواقع به ثبات رسیده، نوساناتش خیلی کم است و این برمی گردد به مدیریت باشگاه و وزارت ورزش که متولی سرخابی ها هستند. طبعی چیزهایی که در این تیم رخ داده، در تیم رقیب رخ نداده و آن ها هم می توانستند با پیروزی در دربی مسیر خود را هموار کنند اما این اتفاق نیفتاد و مصاحبه های پی درپی و اخبار جعلی باعث شد آرامش استقلال به هم بخورد. طبیعتاً اگر این 2 تیم نباشند فوتبال ایران صدمه می خورد، پس وزارت ورزش باید در تقویت پرسپولیس و استقلال تلاش کند و افرادی را بگذارد که واقعاً مدیر، دلسوز و نیت پاک داشته باشند و دنبال چیزهای دیگر نیامده باشند.