حقیقی: نه پیر شدم نه فوتبال یادم رفته است

بعد از جام جهانی 2014 و نمایش خوبی که مقابل یاران لیونل مسی ارائه داد کمتر کسی فکرش را می کرد که فوتبالش تا این حد افت کند. البته او بارها در این باره صحبت کرد و نبش قبر اتفاقات گذشته بیش از هر زمان دیگری روح و روانش را به هم می ریزد. رضا حقیقی بیشتر از همه خودش را مقصر می داند و شاید اگر تجربه امروزش را داشت برخی از تصمیمات اشتباه گذشته را نمی گرفت. الان اما هنوز برای او دیر نشده و بخصوص با توجه به شرایط سنی اش می تواند دوباره به فوتبال برگردد و در لیگ برتر بازی کند. بازیکنان زیادی هستند که یک سال از فوتبال شان را به دلیل مصدومیت از دست داده اند اما با قدرت به زمین برگشته اند. پس او زمان زیادی را از دست نداده و به قول خودش فوتبال را فراموش نکرده است. حالا او انگیزه های بسیاری دارد و می خواهد یک بار دیگر به خودش این شانس را بدهد که حداقل بخشی از گذشته اش را جبران کند. رضا حقیقی خیلی صریح صحبت می کند و از حسرت ها، دلخوری ها و اشتباهاتش می گوید. اشتباهاتی که طی چند فصل او را از سطح نخست فوتبال ایران دور کرده است.

*خیلی ها دوست دارند بدانند رضا حقیقی این روزها چه کار می کند؟
 مثل خیلی ها در قرنطینه هستم. البته قصد داشتم تمریناتم را آغاز کنم تا برای فصل آینده آماده شوم اما از ترس ابتلا به کرونا در خانه نشسته ام. امیدوارم شرایط بهتر شود تا استارت تمرین را بزنم. البته کارهای تبلیغاتی را در فضای مجازی شروع کرده ام تا عواید آن به بچه های کانون (بچه های بی سرپرست) برسد. همین جا وظیفه خودم می دانم از پزشکان و پرستاران و تمام کسانی که در این روزهای سخت کرونایی کنار مردم بودند صمیمانه تشکر و قدردانی کنم. این عزیزان برای حفظ سلامتی و جان مردم از جان خودشان گذشته اند. امیدوارم هر چه سریع تر این ویروس در دنیا ریشه کن شود تا مردم به زندگی عادی شان برگردند.

*مدت هاست که از شما خبری نیست. آن هم بازیکنی که در جام جهانی رو به روی مسی بازی کرد و حالا در 31 سالگی بدون تیم است.
 نمی خواهم این موضوع را گردن کسی بیندازم. یکسری بدشانسی ها، تصمیمات اشتباه و مسائل دیگر باعث شد تا رضا حقیقی در 30 سالگی از فوتبال دور شود و یک سال هم بدون تیم بماند. حالا اما می خواهم یک بار دیگر تمام تلاشم را انجام دهم و بدنم را آماده کنم تا به فوتبال برگردم. حتی به لیگ یک. برایم فرقی ندارد، مهم این است که انرژی ام را برای بازگشت بگذارم و البته نشان بدهم که هنوز هم می توانم بازیکن مؤثری باشم.

*از چه زمانی این تصمیم را گرفتی؟
 نیم فصل این تصمیم را داشتم که نشد و تا حدودی انگیزه ام را از دست دادم اما الان کاملاً مصمم هستم تا به زمین فوتبال برگردم. این یکی از اهداف اصلی من در روزهای پیش رو است.

*در این یک سال گذشته هیچ وقت برای تماشای بازی پرسپولیس به استادیوم رفته ای؟
 بله، بازی با پدیده را در استادیوم تماشا کردم.

*برخورد هواداران بعد از جدایی ات از پرسپولیس با تو چطور بود؟
 روزهای اول جدایی ام بعضی از آنها می گفتند که به خاطر پول پرسپولیس را رها کرد اما بعد از مدتی با شرایط کنار آمدند و مثل همیشه نسبت به من محبت داشتند. من به اشتباهات خودم اعتراف کردم اما برخی رسانه ها هم بی تأثیر نبودند.

*چطور؟
 رسانه ها اگر بخواهند یک بازیکن معمولی را خیلی بزرگ جلوه می دهند و اگر بازیکنی هم باج ندهد او را له می کنند. خیلی به من می گفتند که فلان کار را انجام بده تا ما هم هوای تو را داشته باشیم اما واقعیتش من در این وادی ها نبودم. من اعتقاداتی دارم که اگر از آنها دور شوم یعنی دیگر از خدا کمک نخواسته ام. البته باز هم می گویم بعضی از رسانه ها. چون ما افراد سالم هم در رسانه کم نداریم.

*اگر ادعای شما درست باشد پس می توان نتیجه گرفت اگر رضا حقیقی به جام جهانی رفت هم با کمک رسانه ها بود.
 من حرفم این است که اگر بازیکنی اشتباه کند و رسانه ها نخواهند کمکش کنند دیگر نمی تواند به همان فرم قبلی برگردد. زمانی هم که در پرسپولیس بودم حق مطلب را خیلی از رسانه ها درباره من ادا نکردند. البته خوشبختانه مربیان من توجهی به شیطنت آن رسانه ها نداشتند. مثلاً کارلوس کی روش که به حرف کسی گوش نمی کرد که به خاطر آن شیطنت ها مرا کنار بگذارد و به تیم ملی دعوتم نکند. باز هم تأکید می کنم برخی رسانه ها و نه همه آنها. من اگر می خواستم مثل بعضی ها باشم بهترین بازیکن ایران می شدم.

*بعد از جام جهانی تصور می شد که حداقل به تیم های حوزه خلیج فارس ترانسفر شوی و فوتبالت را خارج از ایران ادامه بدهی. چرا این اتفاق رخ نداد؟
 من بعد از جام جهانی از دیناموکیف و هرتابرلین پیشنهاد 800 هزار یورویی داشتم که نامه اش به باشگاه پرسپولیس هم رسیده بود. همچنین از باشگاه العربی قطر هم پیشنهاد دو میلیارد و 700 میلیون تومانی دریافت کرده بودم اما با پرسپولیس قرار داشتم و وقتی با آقای دایی صحبت کردم ایشان چون تیم را بسته بود و بازیکن دیگری نبود که جایگزینم کند به من گفت بمان و آخر فصل با شرایط بهتری برو. من هم قبول کردم اما ایشان هفته هشتم توسط آقای سیاسی کنار رفتند و سر ما هم بی کلاه ماند. اگر می رفتم مسیر زندگی ام تغییر می کرد.

*حالا اگر به همان روز برگردی برای رفتن با دایی بیشترصحبت نمی کنی؟
 ببینید بعد از نسل آقایان دایی، خداداد، کریمی، مهدوی کیا و هاشمیان ما لژیونر تاپی در اروپا نداشتیم تا اینکه علیرضا جهانبخش به لیگ برتر انگلیس رفت. من حتی اگر در هرتابرلین ذخیره هم می شدم برایم خوب بود. الان ما لژیونرهای خوبی مثل سردار آزمون داریم اما تیمش در سطح اول اروپا نیست. باشگاه پرسپولیس می توانست سنگ جلوی پایم بگذارد و مثلاً بگوید هرتابرلین 500 هزار یورو بدهد. شاید بیشتر با علی دایی حرف می زدم اما اصرار نمی کردم. ضمن اینکه بزرگترین اشتباه من جدایی از پرسپولیس بود که نباید این کار را می کردم.

*چرا از پرسپولیس رفتی؟
 کی روش خیلی به من اعتقاد داشت. وقتی جام جهانی تمام شد در هواپیما حدود دو ساعت با من حرف زد و گفت جواد نکونام قصد خداحافظی دارد و تو می توانی سال ها برای تیم ملی بازی کنی. شرایط پرسپولیس خوب نبود و تیم قدرتمندی نداشتیم.

*اما با این حال باز هم در پرسپولیس نماندی.
 شرایط مالی پدیده خوب بود و آنها پیشنهاد یک میلیارد و 300 میلیون تومانی دادند. من اگر تجربه امروزم را داشتم شاید تصمیم دیگری می گرفتم اما گول حرف های مرزبان و مدیربرنامه هایم را خوردم. مدیربرنامه هایم فقط به فکر خودش  و 10 درصدی بود که از قراردادم با پدیده نصیبش می شد. من یک نمونه برای تان مثال بزنم.

*بفرمایید.
 ببینید سروش رفیعی از پرسپولیس در حالی به سپاهان رفت که یک پیشنهاد وحشتناک و فوق العاده وسوسه کننده از یک تیم دیگر داشت اما مدیربرنامه هایش فکر خودش نبود و به آینده سروش فکر کرد.

*چطور؟ مگر قرار است برای سروش رفیعی چه اتفاقی بیفتد؟
 برای اینکه اگر سروش به آن تیم می رفت، برگشتش به پرسپولیس حداقل برای فصل بعد بسیار سخت بود اما حالا از تیم فعلی اش راحت تر می تواند برگردد. مدیربرنامه من حتماً پیش خودش می گفت فدای سرم که آینده رضا حقیقی چه می شود و به درصد خودش فکر می کرد.

*جایی خواندم که گفته بودی عده ای زیرآب تو را پیش علی دایی زده اند. داستان از چه قرار است؟
 نه این حرف را نزدم، چون رابطه ام با علی دایی خوب بود. من به پدیده رفتم که آنجا هم به مشکل خوردیم. شاید  اگر در پرسپولیس می ماندم الان کاپیتان این تیم بودم و حداقل 100 بازی ملی داشتم اما اتفاقاتی افتاد که مدیربرنامه هایم با هر باشگاهی صحبت می کرد می گفتند ما با رضا مشکل فنی نداریم اما او تیم را به هم می ریزد و حاشیه می سازد.

*این شایعات را ما هم می شنیدیم اما قبول داری مصاحبه نکردن یا کم مصاحبه کردن در این یک سال بیشتر به این شایعات دامن زد؟
 الان دیگر همه در اینستاگرام با پست هایی که می گذارند حرف های شان را می زنند و نظرات شان را می گویند. من قبول دارم در مقطعی موبایلم خاموش بود و حرف نمی زدم و خبرنگاران هم در ماه یک بار با من تماس نداشتند. من هم مثل بعضی ها نیستم که خودم به خبرنگار زنگ بزنم و بگویم با  من مصاحبه کنید. اگر این مدلی بودم الان شرایطم بهتر بود.

*در این یک سالی که از فوتبال دور بودی کسی از همبازیانت با تو در تماس بود؟
 خیلی کم. حقیقتش را بگویم آنطور که انتظار داشتم با من تماس نگرفتند. شاید نباید از خیلی ها توقع می کردم. به قول معروف پهلوان زنده را عشق است.

*در این سال های جدایی از پرسپولیس حسرت چیزی را خورده ای؟
 من از اینکه نتوانستم با برانکو کار کنم خیلی ناراحتم و حسرت می خورم. ای کاش می ماندم و بعد از رفتن درخشان با برانکو ادامه می دادم. شما نگاه کنید که او از بازیکنی مثل محسن ربیع خواه که قابلیت های زیادی هم دارد به نحو احسن استفاده کرد و من مطمئن بودم که اگر می ماندم همین شرایط هم برای من رقم می خورد.

*هیچ وقت این ذهنیت برایت به وجود نیامد که شاید عده ای با رفتن تو از پرسپولیس خوشحال هم می شدند.
 هیچ وقت. من جایگاهم در پرسپولیس اینقدر محکم بود که در زمان تمام مربیان (دایی، درخشان، گل محمدی) فیکس بازی می کردم و کسی نبود که جایم را بگیرد. در واقع سرنوشتم دست خودم بود و خودم با تصمیم اشتباه از پرسپولیس رفتم.

*شاید همین فیکس بودنت را خیلی ها دوست نداشتند؟
 نه. من حقیقت را می گویم و خودم تصمیم اشتباه گرفتم.

*از کسی هم دلخور هستی؟
 من دو مربی را هیچ وقت نمی بخشم.

*اسم شان را می گویی؟
 اسم یکی را نمی گویم اما آن یکی رضا مهاجری است. ایشان در پدیده کاری کرد که از فوتبال زده شدم.

*بگذریم. پرسپولیس هم چند فصلی است که درخشان ظاهر شده و امسال هم شانس زیادی برای قهرمانی دارد.
 به نظر من اگر باشگاه از یحیی گل محمدی حمایت کند، پرسپولیس صاحب یک برانکوی ایرانی خواهد شد. از طرفی اگر بدنه اصلی تیم تغییر نکند پوکر که هیچ، آنها می توانند یک دهه قهرمان لیگ برتر باشند.

*به نظرت می توانی به روزهای اوج فوتبالت برگردی؟
 من نه پیر شده ام و نه فوتبال از یادم رفته است. من اگر از نظر روانی به شرایط خوبی برگردم دوباره می شوم همان رضا حقیقی که بودم. از نظر روانی باید با خودم کنار بیایم که اگر شده یک سال هم در لیگ یک بازی کنم. من اگر شروع کنم راحت 65 سال دیگر در فوتبال خواهم بود.