حیف که عادل نبود، علی آقای کریمی!

هواداران پرشمار علی کریمی در این هفدهم آبان هم او را تنها نگذاشتند و شاید بدون اغراق صدها هزار پیام تبریک به مناسبت زادروز این اسطوره فوتبال ایران به سمتش روانه کردند؛ محبوبیتی شگفت انگیز و معنادار که بارها در مورد رگ و ریشه های آن صحبت شده است. کریمی جز اینکه یک رقصنده بی همتا با توپ بود، در حوزه مسایل انسانی و اجتماعی هم شهروندی دغدغه مند به شمار می آمد که به خوبی پاداش این «احساس تکلیف» را از مردم کشورش گرفته است. علی مدتهاست که جایی کار نمی کند و اخیرا کنش های غیرفوتبالی اش هم به دلایل مبهم کاهش پیدا کرده است. با این وجود، حتی حاشیه نشینی خواسته یا ناخواسته کریمی طی چند ماه گذشته هم باعث نشد مردم بهانه یاد کردن از آقای شماره هشت را از دست بدهند. به این ترتیب هفدهم آبان بار دیگر به روز تجدید خاطرات با یکی از دوست داشتنی ترین مردان تاریخ معاصر ایران تبدیل شد؛ کسی که هواداران عاشقانه دوستش دارند و پیروان سلایق دیگر هم اغلب به نیکی و با احترام از او یاد می کنند.

این شور و اشتیاق در تجلیل از علی کریمی و به یاد آوردن کسی که مدتهاست به ظاهر منزوی شده، نشان می دهد «اصالت» غالبا جوابش را می گیرد؛ شبیه اتفاقی که برای عادل فردوسی پور رخ داده و اگرچه او را از خانه اش رانده اند، اما بسیاری از مردم گاه و بیگاه به مناسبت های مختلف قدرشناسی شان از مجری نود را نشان می دهند. بین ضرب امثل های پر از غلط فارسی، یکی هم تصریح دارد: «از دل برود، هر آنکه از دیده برفت.» شاید هم گاهی شاهد این بی رحمی و بی مهری باشیم، اما امثال کریمی و عادل نشان می دهند دل همیشه هم مطیع دیده نیست. می شود چند صباحی یک نفر را ندید، اما غوطه ور در باور خوبی هایش، با تصویر او نفس کشید و زندگی کرد. این همان رازی است که هفده آبان را با همه روزهای قبل و بعدش متفاوت می کند؛ همان فرمولی که هنوز هم خبرهای مربوط به فردوسی پور را در صدر پربازدیدترین اخبار رسانه ها قرار می دهد، حتی اگر قدرت و تریبون دست آدم های دیگری باشد.

سالیان گذشته معمولا همزمان با زادروز کریمی، عادل فردوسی پور هم در نود یادی از او می کرد؛ یا با تبریک شفاهی یا در شکل مفصل ترش با تهیه آیتم و نگارش نریشن. کسی چه می داند؟ شاید اساسا یکی از جرم های فردوسی پور همین بود؛ ایستادن کنار چهره های مردمی. امسال اما خبری از عادل نبود و در سیمای میلی کسی شمع های کیک تولد جادوگر را فوت نکرد. البته نیازی هم نیست؛ چه اینکه تلویزیون مدتهاست از دور خارج شده؛ رسانه ای که همیشه در مقابل دیده هاست، اما در «دل»ها به ندرت می توان سراغش را گرفت. شما سمت خودتان باشید، ما هم سمت خودمان!