خاطرات همایون بهزادی (بخش دوم)/ 65 تومان هزینه اولین سفر

همایون بهزادی یکی از خردسالانی بود که در تیم های پایه باشگاه شاهین کار خود را آغاز کرد.

سلسله مراتب شاهین
بخش اول خاطرات بهزادی را با هم مرور کردیم. (برای دیدن بخش اول خاطرات وی اینجا کلیک کنید.) بهزادی در بخش دوم خاطرات خود چنین می نویسد: این تیم بعدها قویتر شد و تشکیل تیم «خردسال شاهین» را داد و به مرور زمان قوی تر می شد. بطوری که بعدها با نام تیم «کولاک» - که دسته دوم باشگاه شاهین بود- وارد مسابقات باشگاه ها شد و از افراد همین تیم برای تشکیل تیم دسته یکم شاهین استفاده  گردید. در آنزمان شاهین تیم های خردسال زیادی داشت که همه در اطراف تهران و شهرستان فعالیت داشتند و من بیاد ندارم که بازیکنی بدون اینکه مدارج اولیه را در تیم های خردسال آن پیموده باشد به تیم های دسته اول شاهین راه پیدا کرده باشد. البته این مساله در آن زمان دقیقا اجرا می شد و  خودم از آن جمله افرادی بودم که این قانون دقیقا در موردم اجرا شد.

حبیبی و چهارصد دستگاه از  شاهین قهر کردند
در یک دوره مسابقات که در تهران برگزار می شد تیمی که من در آن بازی می کردم رو در روی تیمی قرار گرفت که بچه های چهارصد دستگاه در آن بازی می کردند.  در این دیدار با وجود آن که حسن حبیبی از اعضای تیم ما بود، او و بچه هایش را جمع کرد و از شاهین رفتند. بعدا خبردار شدم که او بچه های چهارصد دستگاه را به تیم تاج برده است. از جمله خاطراتی که از زمان عضویت او در شاهین به یاد دارم اولین بازی مقابل یک تیم خارجی بود.

حسن حبیبی قبل از این که از تیم شاهین برود، یک بازی درخشان همراه تیم شاهین (به جای ایرج عرفان بازیکن بزرگ آن زمان) مقابل تیم دینامو تقلیس در نقش یک وسط انجام داد و هنوز راهنمایی و هدایت حسن حبیبی را در آن بازی از پشت تور دروازه توسط دکتر اکرامی به خاطر دارم.

بزرگواری حسن حبیبی
از چهارصد دستگاه و بچه های خوب آن خاطرات زیادی دارم مخصوصا یادم هست که گهگاه خود من از طرف دکتر اکرامی برای مسابقات مهم خارجی در تهران برای آنها بلیت افتخاری می بردم. البته این بلیت ها به هیچ وجه مستقیما به بازیکنان داده نمی شد بلکه توسط حسن حبیبی و زیرنظر او به افرادی که در مسابقات محلات چهارصددستگاه زحمت می کشیدند. به عنوان سپاسگزاری و قدردانی داده می شد. در حالی که خود حسن حبیبی و بروبچه های خود او را می دیدم که در جلوی باجه های امجدیه برای تماشای همان مسابقه ها بلیت می خریدند.

در همین وقت بود که با رفتن حسن حبیبی شنیدم در یکی از تیم های خردسال شاهین به نام «پیروز» بازیکنی خوب به نام عزت وطنخواه در نقش یک وسط بازی می کند. خود من در این اوقات از اعضای ثابت تیم کولاک بودم و در آستانه ورود به تیم دسته اول شاهین، اغلب در تمرینات آنها به بازی گرفته می شدم.

قهرمان پرش ارتفاع آموزشگاه ها
البته همچنان که قبلا اشاره کردم در جوار فوتبال باشگاهی به برنامه ورزشی مدرسه ام نیز توجه خاصی داشتم به طوری که در تمام مراحل تحصیلی در سیکل دوم کاپیتان تیم دبیرستان قریب بودم و همچنین رشته دو و میدانی را که به نظر من الفبای هر ورزشی است و مخصوصا برای فوتبال لازم است ادامه می دادم و بار رکورد 75/1 متر که در آن زمان ها شاهکار بود و امروزها هم ارزش خود را حفظ کرده قهرمان پرش ارتفاع آموزشگاه ها شدم و به اتفاق تیم دو و میدانی دبیرستان قریب به کاخ مرمر رفتیم.

 آغاز جوانگرایی در شاهین
همان طور که قبلا گفتم بعد از یکسال بود که تیم کولاک را به وجود آوردیم و من در آن موقع در نقش بک وسط بازی می کردم و شیرزادگان هم بغل چپ بود. این تیم در مسابقات باشگاهی آن زمان بسیار درخشید و بازی های جانبی ارائه داد و این مصادف بود با زمانی که زمزمه جوانگرایی در تیم دسته اول شاهین آن زمان که اغلب بازیکنانی خوب را در اختیار داشت شنیده می شد.

دعوت از ما برای سفر به آبادان
در این وقت بود که تیم شاهین تهران از طرف شاهین آبادان برای انجام چند مسابقه به خوزستان خوزستان دعوت شد. رفتن حسن حبیبی و بچه های چهارصد دستگاه از شاهین و نیز زمزمه جوانگرایی را در تیم دسته اول شاهین شایعات را به اوج خود رسانیده بود. چه شکست تیم دسته دوم فوتبال دارایی که در نوع خود چیزی در سطح دسته اول بودند توسط کولاک شاهین مانند بمب در محافل فوتبال و ورزش صدا کرده بود و این مطلب موقعی انعکاس بیشتری یافت که صورت اسامی افراد منتخب باشگاه شاهین برای مقابله با تیم های خوزستان توسط دکتر اکرامی منتشر شد چه در آن نام چهار تن از اعضای تیم کولاک جلال پور، فولادی، حمید شیرزادگان و همایون بهزادی که از اعضای تیم کولاک بودند دیده می شد.

65 تومان ورودیه مسابقات
تشریح چگونگی خوشحالی ما چهار نفر در آن لحظات واقعا غیرقابل توصیف می باشد. چه با این کار عملا جواز ورود به تیم دسته اول شاهین را در دست داشتیم. طبق معمول دستمان را در جیب مبارک مان کردیم و من یادم است 65 تومان که تمام آن پنج تومانی نو بود و به عنوان عیدی از خانواده ام گرفته بودم بابت هزینه ایاب و ذهاب این مسافرت تقدیم باشگاه کردم و چقدر هم افتخار می کردم چون این پول ناچیز در کار افتخاری که نصیبمان شده بود.