خاطرات همایون بهزادی (بخش سوم)/ سه تفنگدار

سومین قسمت خاطرات همایون بهزادی پیش رویتان قرار دارد.

وطنخواه در شاهین
همان طوری که قبلا شرح دادم در آستانه عضویت من در تیم دسته یکم شاهین زمزمه کشف یک بازیکن خوب در یکی از تیم های خردسال شاهین به نام عزت وطنخواه شنیده می شد. همین سروصدا ها باعث شد عده ای از دلالان فوتبال در آن زمان زیر پای او بنشینند و به نظر من او در اثر جوانی و کم تجربگی و شاید هم از روی سادگی فریب آنان را خورد و در حالی که الفبای فوتبال را در شاهین آموخته بود به تیم سپه تاج رفت.

خوشبختانه این را خود وطنخواه خیلی زودتر از آنچه که ما فکر می کردیم متوجه شد و بعد از مدت کوتاهی دوباره به کانون عشق خود شاهین بازگشت و شاهین هم قدم او را گرامی داشت. از آن زمان تا کنون که او در کنار من در پرسپولیس توپ می زند، همواره یار ثابت و وفادار ما می باشد بگذارید درباره او بی پرواتر بگویم زیرا واقعا آن قدر خوب است که من نمی دانم به چه زبانی و با چه قلمی از او تحلیل کنم و متاسفانه مطبوعات نیز اغلب موارد نسبت به او کم لطف بوده اند.

من شرافت ورزشی را که در عزت وطنخواه دیدم در دیگر بازیکنان شاهین کمتر یافتم زیرا هیچ محکمه منصفی نمی تواند منکر پایمال شدن حق واقعی او طی سالیان دراز در تیم ملی باشد اما خود او هیچگاه از ظلمی که تاکنون درباره اش روا شده دم بر نیاورده است و در حالی که شایستگی تمام داشت، همیشه قربانی مبارزات پنهای حاشیه نشینان فوتبال شد.

ناکامی های شاهین
همان طوری که قبلا گفتم مربیان تیم های مختلف شاهین در اندیشه جوانگرایی بودند. منتها این جوانگرایی چون در کلیه نقش های فوتبال در شرف انجام بود بنابراین خیلی به کندی و دقت انجام می گرفت و به همین علت با چند تعویض که در سال های 40-39 در تیم شاهین به وقوع پیوست، این تیم نتوانست در مسابقات باشگاهی و دوستانه داخلی و خارجی با کیفیت واقعی خود ظهور کند. از جمله ناکامی های ما در این دوران شکست از تیم های کاستاریکا و مالمو بود و این به جز آن شکست هایی است که ما در مسابقات دوستانه با شهرستان ها و تهران داشتیم.

این ناکامی ها تا سال 41 ادامه داشت. در این سال مجددا با چندین تعویض و کمک گرفتن از بازیکنا خوب شهرستان ها دست چین شده بودند توانستیم با تیم خود شکل بدهیم، از جمله بازیکنانی که در این دوره از شهرستان ها به تیم ما پیوستند حمید جاسمیان بود و حمید برمکی- همان طور که قبلا گفتم حتی قبل از خود من در شاهین تهران بازی کرده بود و ما توانستیم با به خدمت گرفتن این بازیکنان همراه با پرویز دهداری به تیم شاهین سروسامان دهیم و در دنباله مسابقات فوتبال باشگاه های تهران در سال 1340 که به اردیبهشت ماه سال 1341 رسیده بود توانستیم تیم شعاع را با نتیجه سه بر دو شکست دهیم و هر دو گل این مسابقه به وسیله من به ثمر رسید.
در خرداد همین سال با تیم ملی عراق در تهران مسابقه دادیم که شرح آن در شماره های پیشین به طور مفصل داده شد.

تورپیدو در تهران
در تیرماه 1341 تیم «تورپیدو مسکو» به دعوت باشگاه ملی یک بازی خود تا آنجا که من به یاد می آورم با نتیجه هیچ بر یک شکست خورد. در آن بازی که فکر می کنم یکی از پردرآمدترین مسابقات فوتبال آن زمان بود تیم شاهین دقیقا بیش از هفتاد هزار تومان درآمد داشت که در نوع خود یک رکورد محسوب می شد و مضافا اینکه تیم شاهین با این مسابقه توانسته بود یک رکورد برای تماشاگر به دست آورد. چه همانطور که در عکس ملاحظه می کنید جمعیت حتی تا کناره های زمین امجدیه نشسته و یا ایستاده بودند. در مسابقه با «تورپیدو» شیرزادگان بسیار خوب بازی کرد و درخشید و تیم شاهین از درآمد این بازی و با اندوخته ای که از سالیان قبل از مسابقات مختلف جمع آوری کرده بود توانست زمینی را که در اختیار داشت ساختمان کند.

سه تفنگدار شاهین
بعد از مدتی مسابقات فوتبال باشگاه ها شروع شد و در مسابقه با تیم تهرانجوان عضه ران من کشیده شد و مدت چند ماه مجبور شدم از صحنه مسابقات به دور بمانم و تماشاگر مسابقات دوستانم باشم. از جمله مسابقاتی که از آن لحظات به یاد دارم مسابقه ناتمام تیم تاج با شاهین بود و در حالی که تیم تاج یک بر هیچ از ما جلو بود داور مسابقه گل مساوی تیم شاهین را مردود شمرد که در جراید آن موقع مخصوصا کیهان ورزشی شدیدا از حقانیت گل تیم شاهین دفاع شد. بعد از این مسابقه که به علت مردو شدن گل مساوی زمین را ترک کردیم با تیم های دارایی یک بر یک و شعاع چهار بر چهار مساوی شدیم. تمجید از خود را داشته باشم مجبورم از لحاظ تاکتیک تیم شاهین در آن زمان به مساله ای اشاره کنم.