خریدهای معمولی یا سلاح های پنهان؟

جدایی مهره های بسیار مؤثری مانند احمد نوراللهی و حسین کنعانی زادگان از پرسپولیس طی روزها و هفته های اخیر و کوچ احتمالی شهریار مغانلو به سپاهان و یا بازگشت او به سانا کلارای پرتغال و جذب نفراتی در اسم و رسم ها و حد و اندازه های علیرضا ابراهیمی و علی نعمتی (که انتقال دومی هنوز قطعی نشده) ابهام های مهمی را نزد هواداران «سرخ» ایجاد کرده است. طرفداران تیم فوتبال پرسپولیس می پرسند آیا نفرات تازه جذب شده به این تیم اصلاً به سطوح «رفته ها» می رسند و حتی 50درصد آنها کارآیی دارند و اگر ندارند (که آشکارا ندارند) چرا مربیان و سران باشگاه در فکر خریدهای بهتر و استخدام مهره های توانمندتری نیستند. هم ابراهیمی و هم نعمتی بازیکنان خط دفاعی اند و حتی اگر معتقد باشیم با مساعی آنها و زحمات فرشاد فرجی و البته مشارکت سیدجلال حسینی فناپذیر جای خالی کنعانی به گونه ای و کم و بیش در مرکز خط دفاعی پر خواهد شد، کدام هافبک است که قادر باشد همان خدماتی را به پرسپولیس ارزانی دارد که نوراللهی در دو، سه سال اخیر به آنها اعطا می کرد و اگر نفرات فعلی این تیم از این کار عاجزند، چرا گل محمدی در بازار نقل و انتقالات هافبک کارگشای دیگری را صید نمی کند؟ به اینها بیفزایید این پرسش منطقی و بدیهی را که اگر مغانلو هم از پرسپولیس جدا شود، چه کسی باید جای او را بگیرد و آیا قابلیت های فرد جانشین به توانایی های مغانلو خواهد رسید؟

جبران با تلاش گروهی
البته نقاطی از امیدواری هم در ماجراهای فوق و در یافتن پاسخ سؤالات مورد بحث مشاهده و احساس می شود. از یک سو احتمال دارد بها و قیمتی که سپاهان بابت جذب مغانلو و تسویه حساب او با سانتا کلارا می پردازد، انتقال سجاد شهباززاده از جمع طلایی های اصفهان به جمع سرخ های تهرانی باشد و شهباززاده که با کسب مقام آقای گلی لیگ بیستم پس از چند سال کم فروغی احساس شد، اگر از مغانلو بالاتر نباشد (که البته هست) پایین تر هم نیست. از جانب دیگر هافبک های دیگری هم اکنون در پرسپولیس حضور دارند که چنانچه قادر به ارائه و تکرار تمامی کارهای «احمد نور» برای این تیم نباشند، می توانند به گونه ای توانایی هایی همچون مهارت های بازی سازی و گلزنی های غافلگیرکننده او را به سیستم بازی تیم تزریق و از حذف این خصلت مهم از روند بازی قرمز ها جلوگیری کنند. این هافبک ها احسان پهلوان، وحید امیری و امید عالیشاه هستند و درست است که هیچ یک قابلیت های تدافعی نوراللهی را ندارند اما بازی ترکیبی و تلاش گروهی آنها و مانورهای پا به توپ عالی مهدی ترابی می تواند به گونه ای عمل کند که قرمز ها لااقل فقدان روند بازی سازی رو به جلوی احمد نوراللهی را در فصل جدید چندان احساس نکنند و بخش تدافعی کار این هافبک کوچ کرده به لیگ امارات نیز از طریق حضور و تلاش کمال کامیابی نیا، میلاد سرلک و محمد شریفی قابل تأمین است.

تجربه های اندک در سطحی چنین بالا
مجموعه همه این عوامل به این معنا نیست که قرمزها از همین حالا غیبت نوراللهی را پوشش داده و غیبت وی را حس نخواهند کرد، اما با تکیه بر امتیازات و محسناتی که گفتیم قادرند ضایعات نبود احمد نوراللهی را کاهش داده و قضایا را به گونه ای مدیریت کنند. این البته بسیار مفیدتر و عاقلانه تر از رویکرد سریع به رضا دهقانی دیگر صید جدید قرمزهای تهرانی و طلبیدن فوری بخشی از خدمات و ویژگی های احمد نوراللهی از وی است، زیرا او تجربه و آمادگی این کار سخت را در حال حاضر ندارد. دهقانی 23ساله که فصل پیش در خدمت تیم نساجی بود و پیش تر در تمام رده های سنی برای سپاهان هم بازی کرده، هافبکی تهاجمی است و می تواند در هر دو پست وینگر (چپ و راست) انجام وظیفه کند اما فراموش نکنیم که طبعاً قدرت تدافعی نوراللهی را ندارد و تجربه او برای بازی در تیم بسیار پرفشار مانند پرسپولیس اندک است و برای اینکه بر این نقیصه فائق آید به زمان زیادی نیاز دارد و او باید به تدریج و به آرامی به چرخه بازی قرمز ها اضافه و پس از مدتی آزمون و خطا به مهره ای کارآمد برای آنها تبدیل شود. اینها به ما می گوید اگر دهقانی ناکام نماند و به سرعت مرجوعی نشود (مثل آرمان رمضانی) برای مشارکت در پروسه جانشین سازی برای احمد نوراللهی نه گزینه ای آماده و قابل استفاده در زمان حاضر بلکه بازیکنی احتمالاً دیربازده و میوه ای است که تا رسیدن کامل و خوش آب و رنگ و طعم شدن و تبدیل شدن به مهره ای مؤثر در زنجیره بازی قرمز ها به هفته ها و ماه ها وقت نیاز دارد.

دیدگاهی بیش از حد خوشبینانه
همه مسائلی که گفتیم و حالات و امکانات و احتمال هایی که برشمردیم ما را به سؤالی می رساند که بر لب خیلی ها و بخصوص هواداران تیم سرخ جاری است و این نکته را مطرح می کند که آیا نفرات تازه پیوسته به جمع آنها خریدهایی معمولی نیستند و اگر معمولی و دیررس و در چنین سطحی کم تجربه اند، چرا توسط تیمی استخدام شده اند که در راه تکرار قهرمانی های متوالی سال های اخیرش هیچ وقتی برای هدر دادن ندارد و باید در درجه اول افراد باتجربه، فنی و کارآمدی را بیاورد که در کوتاه ترین زمان و به واقع بلافاصله جای امثال احمد نوراللهی، حسین کنعانی زادگان و احتمالاً شهریار مغانلو را پر کنند؟ این تصور که با خریدهای جدید پرسپولیس، نفراتی به این تیم پیوسته اند که همه قابلیت های مورد نیاز را دارند و سریعاً به قرمزها سرویس می دهند و سلاح هایی پنهانی و آتشین و کارآمد هستند، نظریه ای دور از واقعیت و یک ایده بیش از حد خوشبینانه است و تا این نقطه از فصل نقل و انتقالات، پرسپولیس بیش از آنکه سود برده باشد، ضرر کرده و فزون تر از آنکه فن و مهارت و تجربه بر دارایی های خود افزوده باشد، بخشی ولو کوچک از حسن ها و قدرت و کارآیی اش را از دست داده است. به این ترتیب پرسپولیس کمی تا قسمتی ضعیف تر از گذشته شده و همین مسأله بسیار مهم است که مردان یحیی گل محمدی را با چالش بزرگ و خطیر در آستانه لیگ بیست ویکم و البته بازگشایی لیگ قهرمانان آسیا 2021 مواجه کرده است.