خستگی حریف اصلی پرسپولیس

 پس از دیدار پر تب و تاب شب گذشته مقابل تراکتور در سوپرجام فوتبال کشور، پرسپولیس مهیای بازی بعدی اش می شود که روز 4 تیرماه برابر مس رفسنجان در ادامه رقابت های لیگ برتر کشور انجام می پذیرد.
با این حال به نظر می رسد به رغم دشواری فراوان هر شش حریف بعدی سرخ ها در فصل رو به پایان لیگ برتر و سختی های برخورد مجدد با رقیب سنتی و قدیمی یعنی استقلال در مرحله یک چهارم نهایی جام حذفی در روز 24 تیر حریف اصلی پرسپولیس نه هر یک از این تیم ها بلکه برنامه فشرده مسابقاتی این تیم و انجام دیدارهای متعدد و پشت سر هم در یک بازه زمانی کوتاه باشد. در چنین مقطعی قرمز ها تقریباً هر چهار یا پنج روز یک بار به میدان می آیند و نه تنها باید تکلیف لیگ و فرجام رقابت حاد و نزدیک شان با سپاهان بر سر عنوان قهرمانی در این عرصه را مشخص کنند بلکه در پایان لیگ و در صورت عبور از استقلال در جام حذفی، دو دیدار مراحل نیمه نهایی و احتمالاً فینال را هم در این پیکارها برگزار کنند. این پایان دشواری ها برای پرسپولیس نیست زیرا این تیم شهریور ماه باید با استقلال تاجیکستان هم در بازگشایی لیگ قهرمانان آسیا و در شروع مرحله حذفی آن مصاف کند و البته ملی پوشان خود را نیز در همین ماه تحویل فدراسیون و مسئولان تیم ملی بدهد زیرا دو دیدار نخست این تیم در مرحله پایانی انتخابی جام جهانی 2022 در این ماه برگزار می شود و حریفان یوزها در این دو دیدار در جریان قرعه کشی مسابقه های این مرحله در روز دوم تیرماه مشخص خواهند شد.
 
تا حد استهلاک
اگر به یاد بیاوریم که پرسپولیس چطور در حد فاصل روزهای 24 فروردین تا 10 اردیبهشت امسال خودش را از پیکره لیگ جدا و به هند سفر کرد تا در مرحله گروهی جام باشگاه های آسیا به میدان آید، در می یابیم که کار و بار قرمز ها و برنامه مسابقاتی شان در این فصل چقدر سخت و پیگیر و سرشار از تلاش و فرسودگی بوده است، فرسودگی هایی از همین دست بود که سبب شد کمال کامیابی نیا و وحید امیری در دیدارهای اخیر تیم ملی در بحرین آسیب جدی ببینند و از برنامه کاری پرسپولیس تا اطلاع ثانوی خارج شوند و در سوپرجام هم غایب باشند. خستگی ها و مصدومیت های کوچک و بزرگ سبب شد که پرسپولیس حتی از کنعانی زادگان، نوراللهی و ترابی در شرایطی طی ماه ها و هفته های اخیر بهره گیرد که آنها نیمه مصدوم بودند و نفراتی صددرصد به لحاظ فیزیکی و حتی آمادگی روحی محسوب نمی شدند و اگر برنامه فشرده پرسپولیس در کار نبود و این تیم اجبار به شرکت در این همه مسابقه متوالی در تیر و مردادماه نداشت، قطعاً از این نفرات تا زمان حصول اطمینان کامل از سلامتی شان بهره نمی گرفت، به واقع پرسپولیسی ها و بخصوص ملی پوشان آنها چوب تعدد مسابقات خود را می خورند و فشاری تا این حد طاقت فرسا قطعاً هر نفر و نیرویی را مستهلک خواهد کرد. شاید دراگان اسکوچیچ هم با استفاده تام و تمام از پرسپولیسی ها در آوردگاه منامه (البته منهای سیامک نعمتی) در شکل گیری این وضعیت نامناسب سهمی بزرگ داشته ولی سخت و دور از انصاف است که سرمربی تیم ملی را بابت کمال طلبی و استفاده اکمل از همه نیروهای در دسترس در راه صعود به جام جهانی ملامت کرد.
 
عاصی و فوتبال زده
در چنین هنگامه ای تنها راه احیای بازیکنان ضربه دیده و بشدت تحلیل رفته، دادن استراحت های طولانی و حداقل 10 روزه به آنها است تا باتری هایشان از نو شارژ شود اما وقتی تیمی مثل پرسپولیس مجبور است در یک مقطع زمانی 60 روزه در چارچوب سه جام حداقل 12 دیدار برگزار کند و در ضمن مهره های مورد نظر تیم ملی را هم تحویل این تیم بدهد و انتظارهای فراوان هوادارانش را هم به شکلی شایسته جوابگو باشد، وضعش همان چیزی می شود که اینک با آن روبه رو است. شاید استدلال شود که اگر وحید امیری در دسترس نیست، سعید آقایی و علی شجاعی هستند که جور او را بکشند و قطعاً گفته خواهد شد که به لطف حضور میلاد سرلک، محمد شریفی و البته احمد نوراللهی جای خالی کامیابی نیا حس نخواهد شد اما مسأله این است که سرلک و نوراللهی هم به تازگی از آوردگاه ملی منامه بازگشته اند و بنابراین آنها نیز همان قدر خسته و عاصی و فوتبال زده اند که کامیابی نیا و وحید امیری هستند. ترابی هم که نبض بازی رو به جلوی پرسپولیس را در دست دارد و در اکثر روزها فقط با شادابی و امواج حرکت او است که سرخ ها به مرحله ثمردهی می رسند، با اینکه از انتخاب های اصلی اسکوچیچ در منامه نبود اما آنقدر خسته رفت و خسته برگشت که انگار یک کوه را روی شانه هایش جابه جا کرده است. با این اوصاف یحیی گل محمدی باید در ماه های تیر، مرداد و شهریور سرنوشت پرسپولیس را در سه جام مهم داخلی و خارجی در شرایطی تعیین کند که بسیاری از شاگردانش همان بازیکنان آماده و شاداب و ششدانگ قبلی نیستند و به واقع هرچیزی هستند جز چنین متاعی.