خلیلی: خیلی بد بود که تیم یاران هادی سرمربی نداشت / فوتبال توی خـــون چپ پاهاست

محسن خلیلی دوباره گل زد. این بار در بازی یادبود هادی نوروزی. خلیلی که خداحافظی اش از فوتبال را تازه رسانه ای کرده باز هم برای هواداران پرسپولیس گل خواهد زد اما متاسفانه این گل ها دیگر در جایی ثبت نمی شود و فقط حسرت ما را در مورد او بیشتر خواهد کرد؛ فوتبالیستی که از بدشانسی ها و اتفاقات پیش آمده برایش می گوید و اینکه چطور پایان خوشی برایش رقم نخورد.

از بازی یاران هادی بگو؟
 این بازی پر از عشق و معرفت بود، به خاطر اینکه بچه ها از کار و زندگی شان زده بودند و وسط هفته به عشق هادی و مهم تر از آن خوشحال کردن هانی آمدند و خدا را شکر بازی خوبی درآمد. باید از مردم و استقلالی های عزیز و هنرمندان هم تشکر کنم. البته جای پیشکسوت های پرسپولیس خالی بود. خیلی بد بود که تیم یاران هادی سرمربی نداشت. البته باید تا حدی حق داد چرا که خیلی ها گرفتار بودند و این بازی هم یکهو برگزار شد. شکر خدا این بازی هانی را خوشحال کرد و خنده روی لب هایش آمد و ما از همین لذت بردیم. واقعا غم سنگینی است اما همین که هانی می خندید و خوشحال شد برای ما کافی است.

ظاهرا هانی مایه های تبدیل شدن به یک بازیکن خوب را دارد؟
 من از ضربه زدنش بخصوص پنالتی که زد خوشم آمد. البته فوتبال در خون چپ پاهاست (خنده) اما هانی نشان داد مثل پدرش استعداد ذاتی دارد. امیدوارم این استعداد نسوزد و با حمایت خانواده نوروزی، هانی از مدارس فوتبال پله به پله بالا بیاید.

تو هم که طبق معمول گل زدی.
 خب دیگر، در این بازی باید گل می زدم. کارم گلزنی است و همه از من انتظار دارند که گل بزنم.

چرا فوتبالت اینطوری تمام شد و پایان خوشی نداشت؟
 طوری تمام شد که خودم هم انتظارش را نداشتم. خیلی تلاش کردم که پایان خوشی داشته باشد اما آخرش خوب نشد. دست تقدیر بود.هر طور تلاش کردم مشکلی سر راه من سبز می شد، حالا یا کادر فنی بود یا سلامتی؛ هر بار مانعی پیش می آمد.

چطور بازیکنی بعد از قهرمانی تیمش و آقای گل شدن، مصدوم می شود اما بعد از بازگشت از مصدومیت به جایی نمی رسد؟
 واقعا بدشانسی گریبانگیر من شد. من بعد از مصدومیتم در سال 88، یازده گل برای پرسپولیس زدم. انتظار داشتم بعد از آن با توجه به اینکه بدنسازی هم نداشتم از من حمایت کنند و به اوج برگردم اما متاسفانه باشگاه پرسپولیس من را نخواست و بعد از آن، ناکامی ها استارت خورد. بعد از آن من به یاد پرسپولیس می خوابیدم و بلند می شدم و شاید به همین خاطر نتوانستم تمرکز داشته باشم. چند سال گذشت، با پرسپولیس تمرین کردم و می خواستم برگردم و به تیم دیگری بروم اما وقتی حال و هوای پرسپولیس را دیدم احساس کردم می توانم به این تیم برگردم. شاید اگر آن تصمیم باشگاه مبنی بر برکناری علی دایی نبود من قرارداد بسته بودم و با پیراهن پرسپولیس از فوتبال خداحافظی می کردم اما باز هم اتفاقات باورنکردنی افتاد. خیلی ها دیدند من آماده تر از بازیکنان مد نظر مربی بودم اما مربی جدید می خواست خریدهای جدید و بحث برانگیزی داشته باشد و نیازش این بود که محسن خلیلی نباشد. بعدا همه پرسیدند چرا بازیکنی که می خواست رایگان بازی کند را نگرفتی و اینقدر هزینه کردی. به هر حال این اتفاقاتی بود که دست روزگار رقم زد. من هم اول فصل تصمیم گرفتم اگر تیمی پیدا نکردم کنار بروم. با این حال خیلی سوال شده بود بخصوص قبل از این بازی. در صفحه اینستاگرامم می نوشتند بیا گل بزن و خودت را نشان بده اما من گفتم خداحافظی کردم و مجبور شدم رسانه ای اش کنم. در واقع من خداحافظی کرده بودم و دیگر نمی توانستم برگردم اما مجبور شدم از کلمه خداحافظی استفاده کنم.

در مدرسه فوتبال سپهر که بودم و می دیدم با بچه ها کار می کنی، دو نفر می گفتند محسن خلیلی مایه های تبدیل شدن به یک مربی خوب را دارد. خودم هم چنین احساسی دارم.
 من دوست دارم مربیگری کنم. دوست دارم در فوتبال باشم، با فوتبال زندگی کنم و با فوتبال بمیرم. می خواهم همیشه درگیر فوتبال باشم چون زندگی ام فوتبال است. منتظرم تا در اولین کلاس های مربیگری شرکت کنم و مدارج مربیگری را طی کنم. دنبال این هستم طی یک سال آینده کارم را با دستیاری شروع کنم و کم کم روی نیمکت بنشینم. امیدوارم دوستان مربی ام هم کمکم کنند تا بالا بیایم. حالا اگر در مربیگری استعداد داشته باشم ادامه می دهم اما اگر اینطور نباشد به شکلی منطقی کنار می روم.

تو در مصاحبه های اخیرت گفتی از هیچ کس ناراحت نیستی اما در دو مقطع مربیان پرسپولیس و یک بار سرمربی پرسپولیس باعث شدند مسیرت تغییر کند.
 نه، من از کسی ناراحت نیستم. شاید آن زمان ناراحت بودم اما الان نیستم. علی دایی من را نخواست اما رفاقتم با او ادامه دار بود و هر از گاهی تلفنی صحبت می کنیم و جویای احوال هم هستیم. از مرفاوی و درخشان و هیچ فرد دیگری ناراحت نیستم و دلخوری ندارم. این ورقی از زندگی من بود که رد شده و رفته و برگ تازه ای از زندگی جدید فوتبالی ام رقم خورده. درست است که من از آن تصمیم ها ضربه زیادی خوردم اما مربیان هم دنبال این بودند که بهترین تصمیم شان را بگیرند. شاید سلیقه و تفکرات شان اینطور بوده اما الان دیگر از دست شان ناراحت نیستم.

تو که اینقدر خوب صحبت می کنی باید در تلویزیون کارشناس و مجری برنامه های فوتبالی باشی.
 یک پیشنهاد داشتم از شبکه ورزش و برای بازی های اروپایی صحبت شد. قرار ملاقات هم گذاشتیم اما اتفاق نیفتاد. خودم کم و بیش فوتبال ها را پیگیری می کنم و آپدیت هستم. بدم نمی آید اگر فرصتش فراهم شد در بحث های کارشناسی فوتبال شرکت کنم.

راستی دیزی خوری کنار اشپیتیم خوش گذشت؟
 جای شما خالی، اشپیتیم دوست صمیمی من به حساب می آید و واقعا خوش گذشت.

مگر فورواردها با هم صمیمی می شوند؟
 اشپیتیم جزو معدود رقیبان من بود که رابطه نزدیکی با هم داشتیم. هیچ وقت با هم مشکلی نداشتیم و سعی کردیم حاشیه ای نباشد. جدا از رقیب بودن، ما رفقای خوبی برای هم هستیم.

حرف پایانی؟
 باید از تمام مربیانم که از سال 73 زیر نظرشان کار کردم و برایم زحمت کشیدند تشکر کنم و دست تک تک شان را می بوسم. از همه هواداران بخصوص هواداران پرسپولیس هم تشکر می کنم چون اگر حمایت های آنها و انرژی مثبت و دعای خیرشان نبود هرگز موفق نمی شدم. امیدوارم اگر مربیان، هواداران یا هر کسی را اذیت کردم، حلالم کنند.