خوش خیالی یا واقعیت؟/ حل مشکل قدیمی گلزنی در فوتبال ایران

بزرگترین امیدی که از دل مسابقه اخیر ایران - گوام بیرون آمد، حل مشکل قدیمی فوتبال ایران و به تبع آن تیم ملی کشورمان بود.

مشکلی به نام کم و دیر و بد و سخت گل زدن که در دیدار با گوام جایش را به راحت و با اقتدار گل زدن داد. البته دو سه مساله اساسی و ابهام جدی وجود دارد که باور فرآیند فوق را سخت و شک های قبلی درباره کارآیی سیستم های تهاجمی در فوتبال ایران را ماندگار می کند. یکی اینکه تیم سراسر متوسط - و شاید هم ضعیف - گوام سنگ محک مناسبی برای تشخیص قابلیت یا عدم کارآیی مهاجمان ایران نیست و دوم اینکه تعداد گل های خاص در این مسابقه و گل هایی که معمولا نمی زنیم و از دست می دهیم - اما در این مسابقه زدیم - این بیم را ایجاد می کند که خبری از تکرار آنها در دیدارهای بعدی نباشد و پنج شنبه گذشته روز خوش زوج جوان خط حمله تیم ملی بوده است که خرامیدند و پاس دادند و ضربه زدند و با سر نواختند و اکثر توپ های شان گل شد اما تضمینی در دست نیست که این سناریوی زیبا و شیرین در دیدارهای بعدی هم تکرار شود.

یک موضوع دیگر نیز وجود دارد و آن فرصت های از دست رفته ای است که حتی در این مسابقه «بالنسبه ایده آل در امر گلزنی» نزد ما رویت شد و این مسابقه هم که مهدی طارمی مثل پخته ها به توپ ضربه می زد و آزمون علی دایی وار ضربه سر می زد، موقعیت های از دست رفته نزد ما کم نبود. تیم ایران در دقایق 46 تا 65 هم فروکش کرد و به نظر می رسید سیر شده است و با اینکه با آمدن مهدی ترابی در خط حمله جانی تازه یافت و همین جوان سایپایی گل ششم تیم ملی را نیز زد اما نوسان های مسابقه پنج شنبه نیز نافی و ناقض یک روند تهاجمی پیگیر و کارساز است که گفتیم تصور می رود در ارکان بازی تیم ملی هویدا شده باشد.

برای تشخیص واقعیت و اینکه با امثال طارمی و آزمون می توانیم مشکل قدیمی تهاجمی تیم ملی را حل کنیم و آسان تر و راحت تر گل بزنیم و فرصت های از دست رفته را که بر اساس سنت فوتبال ما بالای 50 درصد است کاهش بدهیم، باید تا دیدارهای بعدی تیم ملی منجمله همین مسابقه سه شنبه با هند صبر کرد اما اگر می خواهیم واقع بین تر باشیم و سنگ محک حقیقی می طلبیم، این صبر باید تا مرحله نهایی پیکارهای انتخابی جام جهانی 2018 در قاره آسیا بسط یابد. آن موقع که با امثال ژاپن و کره و استرالیا و ازبکستان و قطر مصاف می دهیم و کارآیی یا عدم کارآیی مهاجمان جوان و میانسال ما تازه در آن مرحله مشخص خواهد شد. آنچه فعلا پیش روی ماست و دورنمای کار، روشن نشان می دهد و کارلوس کی روش حتی از آزمودن عالیشاه هم در مسابقه با گوام پرهیز نکرد تا تمامی گزینه های تهاجمی جوان و در دسترس را «چک» کند و فردا که رضا قوچان نژاد بهترین گلزن سال 2014 تیم ملی از مصدومیت رها شود و برگردد و علیرضا جهانبخش تازه از مصدومیت رسته غوغاهای «هلندی»اش را به تیم ملی بسط بدهد، چه ها که نمی توان کرد.

این شاید از امیدسازترین و جوان ترین امواج تهاجمی تیم ملی در سال های اخیر باشد. موجی که هنوز امتحان اساسی و اصلی و قطعی اش را پس نداده اما مشکلی در این نیست که مستعد و توانا و آینده دار است و شاید ثابت کند که امیدهای فعلی ما نه یک خوش خیالی صرف بلکه یک واقع بینی اولیه و اصولی است.