داستان های ادامه دار ترکمانچای لباس تیم ملی

جام جهانی 2018 شروع نشده برای ما تمام شد؛ عصر  جمعه نخستین بازی تیم ملی مقابل مراکش در حالی برگزار می شود که فوتبال ایران از این بازار بهره ای نبرده که در روزهای آینده کمک حال فوتبال ایران باشد. همه تیم ها در دنیا رسیدن به جام جهانی را رسیدن به فرصتی بزرگ برای درآمدزایی می دانند و تا جایی که برای شان ممکن است، از صعود خود به فکر پولسازی هستند.

ساده ترین راه درآمدزایی که در تمام دنیا مرسوم است، جذب اسپانسرهای مختلف- از تبلیغات محیطی تا شرکت های تولیدی لباس ورزشی- که تمام فدراسیون های دنیا آن را یاد گرفته اند اما فدراسیون ایران در اقدامی تاریخی برای نخستین بار در تاریخ به جای آنکه از شرکت های تولیدی پوشاک درآمد کسب کند، اقدام به خرید لباس از کمپانی معروف آدیداس کرده و بی آنکه شرکت آدیداس طرح و نقشی برای لباس ایران طراحی کند، با فدراسیون ایران مثل افراد عادی برخورد کرده و لباس هایی که در فروشگاه های خود داشته را با چاپ شماره پیراهن و نام بازیکن به ایران می فروشد در حالی که تمام تیم های حاضر در روسیه به جز دریافت مبالغ هنگفت بابت پوشیدن هر برندی، لباس و تجهیزات کاملی هم دریافت می کنند.

در این باره بحث های مفصلی در رسانه -حتی صداوسیما- از ماه ها پیش وجود داشت اما فدراسیون هرگز پاسخ روشنی برای این آبروریزی و افتضاح نداشت که به مردم ارائه دهد. فدراسیون با این ادله که به دلیل تحریم ها هیچ شرکتی حاضر به قرارداد با ایران نیست، به توجیه ضعف و کم کاری خود پرداخت درحالی که در همان بازه زمانی غول های پوشاک ورزشی با استفاده از برجام حاضر به قرارداد با فدراسیون ایران بودند و مبالغ عرفی را پیشنهاد دادند اما فدراسیون ایران بی آنکه به این پیشنهادها توجه کند، تن به قراردادی داد که بعدها به ترکمانچای فوتبالی معروف شد.

بدترین اتقاق اما همین چند روز پیش رخ داد که هواداران فوتبال را شوکه کرد؛ کمپانی آدیداس اعلام کرد که علاقه مندان به ایران تنها از طریق فدراسیون فوتبال می توانند پیراهن جام جهانی را خریداری کنند. پرسش ما و اغلب هواداران اینجاست که ایرانی های مقیم خارج که به روسیه سفر کرده اند یا در شهرستان زندگی می کنند و دسترسی به فدراسیون ندارند چگونه باید پیراهن ملی را تهیه کنند. این چه مدل قراردادی است که این همه مصائب و دردسر برای تهیه یک پیراهن پیش روی هواداران فوتبال ایران قرار می دهد؟ چه شد آن همه وعده و وعید درباره درآمدزایی از فروش پیراهن که فدراسیون ادعا می کرد 2 میلیون دلار درآمدزایی خواهد داشت؟ بعید است که با این شرایط درآمد فدراسیون به 2 میلیون تومان هم برسد چرا که تا امروز کسی نتوانسته به لباس تیم ملی در جام جهانی 2018 دسترسی پیدا کند.

فاجعه دیگر در قرارداد با آدیداس اینجاست که لباس های تمرینی این شرکت که در فروشگاه های خارجی دیده می شود، به عنوان لباس اصلی ایران در نظر گرفته شده تا از نگاه کارشناسان و رسانه های خارجی لباس تیم ملی ایران به یکی از زشت ترین لباس های جام لقب بگیرد.

فدراسیون ایران هیچ گاه در قبال این ابهامات پاسخگو نبوده و با اینکه ابهامات قرارداد و برخی مسائل پشت صحنه در رسانه ها به بوق و کرنا گذاشته شده اما نهادهای مرتبط هم به قراردادهای شکست خورده فدراسیون 5 ستاره ایران ورود نکرده و بعد از چند روز آبها از آسیاب افتاده و مساله به فراموشی سپرده شده.

جام جهانی 2018 و درآمدهای حاصل از آن تمام شد اما از حالا باید به فکر جام ملت ها، جام جهانی 2022 قطر و سایر رویدادهای بزرگ باشیم. نگاهی به قرارداد تیم های بزرگ دنیا نشان می دهد که فوتبال ایران به دلیل بی کفایتی و نبود شایسته سالاری از چه درآمد هنگفتی محروم شده است. آلمان تا سال 2022 با آدیداس قرارداد دارد و سالانه 50 میلیون یورو از این شرکت می گیرد که بازیکنان ملی پوشش لباس های آدیداس برتن کنند. فرانسه، انگلیس، برزیل و اسپانیا هم با قراردادهای مشابهی مثل آلمان با نایکی قرارداد دارند و به ترتیب 45 ، 39 و30 میلیون یورو سالانه درآمد دارند. ایتالیا هم پوما را انتخاب کرده که تا سال 2022 سالانه 18 میلیون یورو می گیرد.

اگر این تیم های بزرگ را کنار بگذاریم، سنگال به عنوان یک کشور آفریقایی از پوما سالی 3 میلیون یورو می گیرد؛ با این تفاسیر تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل و بدانیم که چه فرصت های بزرگی به دلیل عدم شایسته سالاری از دست می رود. این مشتی از خروار کوتاهی های فدراسیونی است که کم کا ری و کوتاهی های خود را پشت صعود مقتدرانه تیم ملی که عامل اصلی اش یک مربی بزرگ و دانا به نام کی روش بود پنهان کرده. جز افسوس کاری از ما ساخته نیست!