داوری و نظریه توطئه

مربیان و مدیران فوتبال ما چرتکه دست شان گرفته اند و هریک دارند امتیازهای از دست رفته را به خاطر مسائل داوری حساب می کنند. حساب و کتاب هایی مساله دار، آنقدر که گویا اگر داوری نبود، میانگین امتیازات شان در هر بازی بیشتر از سه امتیاز می شد. مصاحبه های چندوقت اخیر را ببینید. داوری، داوری، بازهم داوری. طرفدار فوتبال در ایران حق دارد این وضعیت را مقایسه کند با آنچه در فوتبال دیگر کشورها می گذرد. مثلا لیگ برتر انگلستان. مورینیو معروف است به کسی که از زمین و زمان شاکی است و تقریبا با همه درمی افتد. احتمالا بیشتر از هرکس دیگری به داوران انتقاد کرده است. اما تعداد ارجاعات او به مساله داوری را مقایسه کنید با مربیان ما. اینجا تقریبا، هفته ای نه، روزی نیست که از داوری گفته نشود. این بخشی است از مساله کلی تری که فوتبال ما را دربرگرفته است. برای موفقیت در اینجا، بیشتر از آنکه ساختن تیم از نظر فنی مهم باشد، مدیریت افکار عمومی مهم است، شاید به این خاطر باشد که برخی مربیان سرشناس در قراردادهایشان بندهایی برای هزینه کرد در زمینه رسانه ای دیده می شود. مهم ترین استراتژی در مدیریت افکار عمومی هم گویا القاکردن این باور است که تیم، مورد ظلم واقع شده است؛ سهوی یا عمدی. در نمونه های حاد، این دیدگاه اشاعه می یابد که دست هایی درکارند برای عدم موفقیت ما و پیروزکردن رقبا.

مظلوم نمایی دائمی
مدیریت روانی در فوتبال ما چیزی شده است از جنس «ناله» مدام. کوفتن بر طبل مظلومیت خودی؛ که ببینید ما مظلومیم و دیگران خواصند و وصل به قدرت و از هزارجا حمایت می شوند. تاکید هزاران باره بر قربانی اشتباهات داوری شدن. اینها همیشه بوده، اما این اواخر دیگر چیزی در حاشیه نیست، شده است اصل داستان. حالا هواداران تیم ها هم وارد این بازی شده اند. نتیجه این روند چیست؟ کاسته شدن روزافزون از لذت های فوتبالی، به حاشیه رفتن مسائل فنی و افزایش نابجای خصومت ها. فضا پرتنش می شود؛ تنشی که حتی در جریان بازی ها خود را نشان می دهد و بر مسائل فنی هم تاکید می گذارد. باید فکری کرد به حال این وضعیت. داوری ها مشکلاتی دارند مثل همه جای دنیا. اما نه اینکه به تمام دستاویز و بحث های فوتبالی بدل شوند. این فوتبال کم کم دارد تمام جذابیتش را به خاطر بحث های ملال آور و نادرست از دست می دهد.