دایی و یحیی از دیروز تا امروز

قطعا جذاب ترین بازی هفته به تقابل پرسپولیس و نفت مربوط می شود؛ رقابتی برای حفظ و به دست آوردن صدر نشینی.اما فارغ از وضعیت دو تیم که تا اینجای کار از بهترین های لیگ سیزدهم بودند، می شود این پیکار را یک دوئل دیدنی ،بین دو سبک کاری متفاوت از هم دید؛علی دایی و یحیی گلمحمدی.از زمان چیرو به بعد در اردوهای تیم ملی همواره نزدیک ترین بازیکن به علی دایی کسی نبود جز یحیی.دوستی این دو به گونه ای بود که بعضی از بازیکنان جوان تیم که بعدها از اردو خط می خوردند در مصاحبه های خودمانی با دوستان خبرنگارشان از باند قوی آنها حرف می زدند.یک سرچ دم دستی با موتور جستجوگر گوگل نشان می دهد در تمرینات آن دوره که اوجش هم مربوط به زمان برانکو می شود، چگونه دایی و یحیی شانه به شانه هم تمرین می کردند. دایی که کاپیتان تیم هم به حساب می آمد با هر کسی به راحتی بُر نمی خورد اما داستان آقا یحیی متفاوت بود. بازیکن مودب، دفاع مطمئن و یک شخصیت کاملا قابل اتکا که مطمئنا هیچ حرفی از شما از جانب او در هیچ کجا پخش نمی شد.از سوی دیگر اولین بازی ملی این دو در یک روز بود؛شانزده خرداد سال 1372 در جام اکو.

دایی و یحیی شخصیت های متضادی بودند که در دوره بازیکنی بدون هیچ مشکلی کنار هم قرار گرفتند اما مشخص بود که راه این دو در هنگامه مربیگری از هم جدا می شود چون در هر نیمکت تنها جای یک مربی بزرگ است و بس.

البته دایی که زودتر از یحیی در دوران مربیگری به اوج رسید،ترجیح داد در بین همه بازیکنان سابق به سراغ او برای دستیاری برود. این دو در راه آهن با یکدیگر سابقه کار را دارند اما از وقتی که یحیی به عنوان سرمربی به قم رفت دیگر راه شان برای همیشه از هم جدا شد.

تقابل های دایی و گل محمدی به عنوان سرمربیان دو تیم مختلف از لیگ دوازدهم شروع شد اما در پایان هر بازی آنها بدون هیچ مشکلی یکدیگر را در آغوش کشیدند و از مصاحبه های بعد از بازی هم مشخص بود هیچ مشکلی با هم ندارند.

اما برخلاف لیگ دوازدهم،در این فصل  اوضاع به گونه دیگری بوده است. فصل پیش در بازی برگشت راه اهن و پرسپولیس ، دایی موفق شد تنها شکست دور برگشت را به پرسپولیس متحمل کند. با این وجود رفاقت بین دو مربی همچنان پا برجا ماند.اما پس از جدایی یحیی از پرسپولیس و حضور دایی در صندلی او جرقه های اختلاف ولو به صورت جزئی دیده شد. هفته ششم دور رفت، یک روز مانده به بازی پرسپولیس و نفت، وقتی خبرنگار یکی از روزنامه ها از یحیی پرسید آیا پس از شکست دادن تیم سابقتان مشت تان را رو به آسمان گره می کنید یا نه، سرمربی نفت با اینکه متوجه شیطنت سوال شده بود ومی توانست محترمانه از پاسخ دادن طفره برود، خیلی صریح و جدی به گونه ای که گویی اصلا متوجه منظور خبرنگار نشده است گفت ؛ نه هرگز به احترام هواداران چنین کاری نمی کنم. این یعنی دایی فصل قبل هم نباید روی نیمکت راه آهن چنین می کرد. این صحبت ها به مذاق دایی خوش نیامد و از آن روز تا این لحظه رابطه این دو فقط در ظاهر دوستانه بوده است.البته آنها قبل و بعد بازی دور رفت با یکدیگر دست دادند اما فحوای مصاحبه هایشان آدرس سر راست تری را به اهالی فوتبال می دهد. مسیر آنها به عنوان دو مربی بزرگ از یکدیگر جدا شده و حالا که صحبت از قهرمانی در لیگ سیزدهم است هر دو نهایت کوشش شان را انجام میدهند تا از یکدیگر عبور کنند. در بازی رفت یحیی پس از شکست دادن پرسپولیس هیچ واکنشی روی نیمکت انجام نداد اما خبرنگاران حاضر در ورزشگاه تختی تهران  شهادت می دهند که پس از پایان بازی چگونه قنبرزاده (مدیر عامل نفت) او را درآغوش کشیده بود و جشن دو نفره ای را در کنار در ورودی رختکن برپا کرده بودند. البته هیچ هرجی در این مورد به یحیی وارد نیست؛ او باید از برد تیمش خوشحال باشد که چنین هم شد. مهم برای هواداران پرسپولیس حفظ ظاهرش روی نیمکت بود؛ پس از گلزنی نفت و هنگامی که دوربین روی او زوم کرده بود.
جمعه مجددا دوستان قدیمی این بار در آزادی رو به روی هم قرار می گیرند؛فاصله این دو کنار زمین شاید به بیست متر هم نرسد اما دنیایشان قطعا فرسنگ ها با هم فاصله دارد.یحیی مرد آرام و درون ریزی که در بدترین حالت صدای اش از چند دسیبل بالانر نمی رود و در آن سو علی دایی با فریادهایی قرا و ری اکشن هایی عکاس پسند. همیشه تندترین رقابت ها بین نزدیک ترین دوستان بر قرار بوده است؛جمعه یکی از این نبردهای جذاب را می توانید از نزدیک ببینید.یحیی فصل قبل با پرسپولیس به هیچ جامی نرسید اما شاید این بار با شکست خوردنش قرمزها را به جام سیزدهم نزدیک تر کند شایدم هم برعکس.