درباره برد سخت پرسپولیس؛ سرطلایی و سرگردان

استقلال خوزستان اگرچه قعرنشین لیگ برتر است، اما به طور کلی خیلی سخت می بازد. آنها روز پنجشنبه هم همین فرمول را برابر پرسپولیس تکرار کردند و با وجود اینکه به مدت بیش از یک نیمه 10نفره بودند، اما جان سرخ ها را به لب رساندند تا امتیازات کامل مسابقه را تحویل بدهند. البته که این مسابقه بحث های مفصل داوری هم داشت. با این وجود اهم نکات فنی بازی پنجشنبه چیزهای دیگری بود.

شاید بهترین تعبیر برای خطاب کردن جلال حسینی، همان عبارتی باشد که عادل فردوسی پور به کار برد: «تمام نشدنی». جلال که مثل اکثر اوقات وظایف دفاعی اش را به خوبی انجام داد، این بار در فاز تهاجمی هم به کمک تیم آمد و گره بازی را با یک ضربه سر طلایی باز کرد. توجه داشته باشید که حسینی از نظر روحی سال سختی را پشت سر گذاشته است. غیبت باورنکردنی در جام جهانی و البته جام ملت های آسیا دوران حضور او در تیم ملی را به بدترین شکل ممکن به پایان برد، اما جلال کوتاه نیامده و هنوز با صددرصد توانش دارد می جنگد. هدف او از مبارزه، انگار خود مبارزه است و با این اوصاف شاید حالا حالاها باید برای بازنشستگی کاپیتان پرسپولیس منتظر بمانیم.

خریدهای پرسپولیس هنوز جا نیفتاده اند و نقش مورد انتظار را ایفا نمی کنند. مهدی ترابی از آن جمله است؛ بازیکنی که انگار فعلا در ترکیب تیم سرگردان است و برانکو به جمع بندی نهایی راجع به پست بازی او نرسیده است. ترابی در اهواز به عنوان مهاجم بازی کرد، در نیمه اول بازی تهران وینگر راست بود و در نیمه دوم به وینگر چپ تبدیل شد. او در هیچکدام از این 3 پست هم کارایی مورد انتظار را نداشت، هرچند مسلم است که به این زودی نباید از خریدها انتظار ارائه بهترین نمایش شان را داشت.

ماریو بودیمیر یک بمب ساعتی است که علیه خود برانکو کار می کند. او که در مسابقات قبلی به عنوان بازیکن ذخیره نمایش های بدی نداشت، برابر استقلال خوزستان برای نخستین بار در ترکیب اصلی قرار گرفت و واقعا ناامیدکننده نشان داد. برانکو 90دقیقه او را حفظ کرد تا شاید با زدن اولین گل از زیر فشار نجات بیابد، اما این ترفند پروفسور هم کارساز نبود. قطعا اگر پرسپولیس در همین بازی امتیازی از دست می داد، مسئله بودیمیر به سرفصل انتقادها از برانکو تبدیل می شد. او که در این مسابقه کند و سنگین نشان می داد، 4 بار در آفساید ماند، طوری که انگار حضورش در ترکیب کاملا سرکاری بود! بودیمیر برای نجات دادن خودش و برانکو فرصت زیادی ندارد. او باید بداند بازی های پرسپولیس رفته رفته سخت تر خواهد شد و آنها مهاجم باکیفیت تری لازم دارند؛ حداقل با میزان اثرگذاری گادوین منشا.

ظاهرا علیرضا بیرانوند قصد دارد آنقدر به عادت دریبل زدنش در مقابل دروازه ادامه بدهد که یک بار یک هزینه کمرشکن به پرسپولیس تحمیل کند. البته فصل گذشته در بازی با سپاهان ساسان انصاری توپ او را گرفت، اما چون آن صحنه به جایی نرسید و سرخ ها برنده شدند، علیرضا عبرت نگرفت. بیرانوند در تیم ملی از ترس کی روش کمتر این کار را انجام می داد، اما در پرسپولیس چپ و راست دریبل زنی می کند. طبیعی است که الان مهاجمان لیگ از این کار او شناخت پیدا کرده اند و موقع نزدیک شدن به بیرانوند احتمال توسرتوپ زدن گلر پرسپولیس را درنظر می گیرند. این کار بیرو قشنگ بوی «شر» می دهد. حیف اوست که به خاطر گاف دادن در چنین اقدامی، سیبل انتقادات شود.

با بازگشت شجاع خلیل زاده، کلین شیت های پرسپولیس هم برگشت. از نظر فنی شجاع قطعا در نیم فصل اول جزو بهترین بازیکنان ایران بود و ظاهرا همان فرم را برای دور برگشت هم حفظ کرده است. این بازیکن غیر از ضربات سر مسلط، تکل های دقیق و نجات بخش و دوندگی بالا، در برخی فاکتورهای هجومی هم تقویت شده است. پاس قطری او برای مهدی شیری در میانه های نیمه دوم، از آن دست صحنه هایی است که حتی از پاسورهای لیگ برتر هم به ندرت می بینیم. آیا واقعا جای شجاع در جام ملت ها خالی نبود؟