در آستانه لیگ هجدهم؛ در انتظار تصمیم حیاتی

سه هفته مانده به آغاز لیگ برتر ۹۷-۹۸، سوال بزرگ همچنان این است که چرا این مسابقات برگزار می­ شود. جواب هرچه باشد پر از تناقض است. برگزارکنندگان لیگ/مدیران فوتبال ایران به خوبی می ­دانند که این لیگ با این شیوه برگزاری کیفیت لازم را برای فوتبال ما تضمین نمی ­کند. چه ستایندگان تیم ملی و چه منتقدانش نمی­ توانند انکار کنند که توان ایران در میادین بین ­المللی همچنان نازل است و نمایش ما در جام­ جهانی –موفق بدانیم ­شان یا نه- نشانه­ ای از رشد بروز نداده است.

جای تاسف است که این فوتبال میان ­مایه از نظر فرهنگی و اقتصادی هم شکست ­خورده است. بدهکاری دوازده تیم لیگ برتری، چند روز پیش از شروع لیگ، مثل تمام سال­ های گذشته، سلامت لیگ برتر و موجه بودن برگزاری آن را زیر سوال برده است. از نظر قوانین فوتبال داخلی هم نقل و انتقالات انجام شده در تعطیلی میان­ فصل غیرقانونی است و با بدهکاری ­های کلان و عدم شفافیت مالی باشگاه­ ها که میراث چند دهه بی برنامگی است و افق روشنی هم برایش پیدا نیست، نام لیگ حرفه ­ای را نباید برای سطح اول مسابقات کشور به کار برد. همانطور که اگر مماشات و چشم پوشی ­های ناظران خارجی ادامه نداشته باشد، حتی حضور ما در لیگ قاره هم ناممکن خواهد شد.

اینها به جای خود، غم بار است بگوییم که مسابقات فوتبال در ایران حتی برای تماشا و سرگرمی طرفداران هم برگزار نمی­ شود. سرگرمی­ سازی که هدف اول فوتبال در دنیاست اینجا چنان نادیده گرفته می­ شود و چنان بی­ قدر است که هنوز کمترین تمهیدات برای لذت بردن و تفریح مهیا نیست. فوتبال ما همچنان پدیده ­ای نصفه و نیمه است و اگر به کسی برنخورد باید اقرار کرد که تنها گردش مالی چند صد میلیاردی و نفع جمعی حاصل از این گردش است که سرپا نگهش داشته. تصور این که اگر یک روز دست حمایت دولتی-نفتی از پشت این فوتبال برداشته شود و یک روز از رانت و امتیازات ویژه محروم شود چه از آن بر جای خواهد ماند، سخت نیست.

هفده دوره از لیگ برتر گذشته است و در آستانه هجدهمین دوره باید بپرسیم که از کجا به کجا رسیده ­ایم؟ چه قدر جلو آمده­ ایم؟ سوال این است که نسبت به لیگ ده سال قبل و پنج سال قبل و فصل گذشته چند قدم رو به جلو برداشته­ ایم؟ چند استادیوم مجهز و چه قدر قوانین مترقی­ تر و چند باشگاه حرفه ­ای ­تر داریم؟ شما بپرسید چند آب خوری بیشتر؟ چه قدر بلیت ­فروشی نظم یافته ­تر و شفاف ­تری داریم؟ لیگ هجدهم اگر با همان شیوه سال­ های گذشته برگزار شود یک نمره منفی بزرگ دیگر در مقابل کارنامه مدیران ناکارآمد فوتبال ایران است. شاید یک اتفاق، یک تصمیم بزرگ و برای مثال باز کردن درها به روی زنان بتواند گام بلندی باشد که رو به جلو برداشته می­ شود. عوض شدن فضای استادیوم­ های ایران و برگشتن شور و آرامش بیشتر و هیجانی که نیمه محروم با خود به فوتبال خواهند آورد. تصمیمی است که می ­تواند حداقل برای مدتی همه قدم­ های برنداشته و مشکلات حل نشده را به سایه ببرد و نوید توجه و پوست ­اندازی فوتبال را بدهد.

اگر این هم نباشد، فوتبال ما همچنان در نقطه صفر خود در جا خواهد زد و رو به قهقرا خواهد رفت و با ملال و از سر ناچاری باید فصل دیگری از آن را به تماشا بنشینیم. تکرار اشتباهات و نقائص و تخلفات قدیمی. روز چهارم مرداد نزدیک می شود و رویای بزرگ بسیاری از هواداران فوتبال تصمیمی ساده و ضروری است.