در حاشیه اعتراض سیاه جامگان به هواداران پرسپولیس/ ال کلاسیکو به آن بزرگی را ندیدید؟

حاشیه مهم بازی پرسپولیس و سیاه جامگان در هفته نوزهم لیگ برتر، حضور گسترده هواداران تیم میهمان در ورزشگاه ثامن مشهد بود؛ طوری که وقتی تیم تهرانی در دقیقه90 به گل رسید، تمام ورزشگاه منفجر شد و حسی فراتر از ورزشگاه آزادی به پرسپولیسی ها دست داد!

این مساله بعد از پایان مسابقه دستمایه انتقادات تندوتیز مدیران سیاه جامگان شده است. عباسی، مالک باشگاه به طعنه از این سخن گفته بود که حتی جایگاه ویژه ورزشگاه هم در تسخیر هواداران پرسپولیس بود و یک صندلی به او ندادند تا به عنوان صاحب تیم میزبان روی آن بنشیند!

رضا عنایتی، سرمربی سیاه جامگان هم در پایان بازی خواهان میزبانی تیمش از سرخابی ها در شهری غیر از مشهد و یا ورزشگاه خالی از تماشاگر شد. این مساله دیروز حسابی بحث برانگیز شد. تیم قعرنشین مشهدی که با چنگ و دندان دنبال کسب تک امتیازهاست و به آب و آتش می زند تا در لیگ بماند، در بازی خانگی اش تحت فشار شدید تماشاگران یک امتیاز سرنوشت ساز را در ثانیه های پایانی از دست داد تا عرصه بر این تیم تنگ شود. توجه داشته باشید که پول اجاره ورزشگاه ثامن را هم باشگاه سیاه جامگان می پردازد و طبیعی است که آنها از حمایت شدن تیم رقیب در چنین شرایطی به شدت دلخور باشند.

در واکنش به گلایه های مدیران سیاه جامگان اما فتاحی، مسوول برگزاری مسابقات سازمان لیگ مدعی شد نمی توان 20هزار پرسپولیسی را پشت در نگه داشت، آن هم در حالی که سکوها خالی است. همچنین در حاشیه های مربوط به بازی آمده بود هجوم هواداران تیم میهمان باعث شکسته شدن یکی از درهای اصلی ورزشگاه شده است. حالا همه این مسایل، فوتبال ایران را با نسخه ای جدید از یک چالش قدیمی مواجه کرده است؛ اینکه آیا برخورداری تیم هایی مثل پرسپولیس و استقلال از امتیاز ویژه حمایت هواداران در بسیاری از شهرهای کشور، با روح فوتبال حرفه ای در دنیا منافات دارد یا نه؟

فلسفه فوتبال، به خاطر مردم است
شاید روی کاعذ منطق مدیران و مالکان سیاه جامگان درست و قابل قبول باشد. آنها به عنوان میزبان حق دارند در صورت لزوم حتی ورزشگاه را خالی نگه دارند، اما به هواداران تیم مقابل سهمیه اضافی ندهند. شاید حتی با ترفندهایی مثل پیش فروش اینترنتی بلیت ورزشگاه برای هواداران تیم میهمان بتوان از تجمع آنها در مقابل ورزشگاه و «امنیتی» شدن موضوع جلوگیری کرد، اما آیا چنین اتفاقی با ذات فوتبال در تعارض نخواهد بود؟

یادمان باشد از صفر تا صد فوتبال، مال «مردم» است. همه جای دنیا همه شئونات مربوط به برگزاری مسابقات فوتبال را طوری سازمان دهی می کنند که حداکثر استفاده از حضور و توجه مردم به عمل بیاید. یعنی اگر بنا به جذب تماشاگر است، بازی در بهترین ساعت ممکن برنامه ریزی می شود و اگر بنا به جذب تماشاچی تلویزیونی است، بیشترین امکانات فنی به کار گرفته می شود. حالا ما چطور می توانیم در ایران و در مسابقاتی که اشتیاق شدید مردم برای حضور در ورزشگاه وجود دارد، درها را ببندیم و مسابقات را در محاصره سکوهای خالی برگزار کنیم؟ آیا این یک «نقض غرض» بزرگ نیست؟ مثل این است که فیلم بسازیم، اما به هر بهانه ای به مردم اجازه ندهیم برای تماشای آن وارد سینما شوند.

تکلیف تیم های بی هوادار را روشن کنید
به نظر می رسد مشکل مدیران باشگاه هایی نظیر سیاه جامگان این است که نتوانستند برای باشگاه شان پایگاه اجتماعی چشمگیر درست کنند. قطعا اگر تیم میزبان بتواند خودش استادیوم را پر کند، هیچکدام از این بحث ها به وجود نخواهد آمد؛ همانطور که چنین مشکلی مثلا در بازی های خانگی تراکتورسازی، نفت آبادان و سپیدرود وجود ندارد. با این اوصاف چنین سرمایه گذارانی چوب اشتباهات محاسباتی شان را می خورند و بعدا که قافیه به تنگ می آید، رو به بهانه گیری می آورند.

مثلا همین سیاه جامگان بنا بود وارث تیم ریشه دار و بسیار محبوب ابومسلم در مشهد باشد، اما به هزار و یک دلیل حساب و کتاب مالکان این باشگاه غلط از آب درآمد، همانطور که استقلال صنعتی در خوزستان نتوانست جای استقلال اهواز را بگیرد و در این سال ها همیشه تعداد هوادارانش بسیار کمتر از تماشاگران پرسپولیس و استقلال بوده است. کسی که نفت تهران را می خرد، از همان اول باید بداند که جلوی سرخابی ها، تمام ورزشگاه تیم حریف را تشویق می کند، حتی اگر نفت میزبان باشد و تا ریال آخر اجاره ورزشگاه و پول پذیرایی از کاروان تیم حریف را خودش بدهد.

این مشکل ریشه ای است، لای شاخ و برگ ها دنبال رفع آن نباشید. راه ندادن مردم به ورزشگاه و برگزاری بازی در استادیوم خالی دردی را درمان نمی کند.

ال کلاسیکو را ببینید
هیچ جای دنیا اگر اشتیاق برای تماشا وجود داشته باشد، صندلی خالی باقی نمی ماند. در لیگ اسپانیا که مهم ترین و سودده ترین لیگ باشگاهی جهان است، تقریبا همیشه آن دسته از هواداران بارسا و رئال که موفق به خرید بلیت جایگاه خودشان نمی شوند، با سهمیه بلیت میزبان وارد استادیوم می شوند و لای هواداران حریف می نشینند.

به همین ال کلاسیکوی آخر نگاه کنید و ببینید وقتی سوارس و مسی گل می زنند، چطور صدها هوادار بارسا بین سکوهای مخصوص هواداران مادرید بر می خیزند و مشت شادی گره می کنند. توجه داشته باشید که ما داریم از بزرگترین دربی دنیا و نفسگیرترین و دراماتیک ترین مسابقه باشگاهی تاریخ حرف می زنیم؛ اما حتی آنجا هم اولویت با صندلی خالی نیست.