در سوگ 10 آذرِ غم بار / رقصِ شهلا

تیترهای خـوب، در آرشیوِ دل و ذهنِ مردمی که آن روزها لحظه به لحظه از زندگیِ «شهلا و ناصر» خـبر داشتند مانده است. هـمه منتظر بـودند تیترهای حـماسی را خـودشان بزنند. آن امـیدهای 8ساله؛ آن گریه های شعبه ی 1154 که به یکباره چادر از سر انداخت و اشک ریخت؛ آن نـگاه های شـهلا به ناصر؛ آن سـکوتِ ناصر. همین امروز بود؛ همین امروز. سالها از آن روز که در دوحه ی قطر جلوی چشمهای «محمدخانی» درفشِ ایران را به آتش کشیدند،گذشته. عابدزاده می گفت محمدخانی هرگز در آن بازی نتوانست لحظه ای به آن سکو نگاه نکند؛ لحظه لحظه او را می دیدم که برمی گشت و به سکوی پشتِ دروازه نگاه می کرد که سبز و سفید و قرمز به زیرِ پای هلهله کنانِ عرب ریخته می شود و خاکستر می شود. هفت سالِ پیش در دادگاه شهـلا جیغ کـشید، قسم خـورد، خودش را زد، بـه همه حمله می کرد، گویی یـک حقی داشت کـه می دید جـلوی چشمانش از بین رفته، همه چی از سرش پرید. جـلسه داشت لـغو می شد که به یکباره ناصر واردِ جـلسه شد. شـهلا در حال فریاد زدن بود که برگشت نـاصر را نـگاه کـرد؛ فقط «نـگاه» کرد؛ چـادرش افـتاد؛ لـبخندی آرام بر لـبانش نشست؛ چـندقطره اشک گـونه هایش را شست، چشمانِ نـاصر به سرامیک های دادگاه دوخته شده بود؛ مردِ پُراحساس و مهربانِ دیروزی سـرش بالا نمی آمد. شـهلا آرام شده بـود؛ دادگاه تـمام شد بـه او دستبند زدند تـا به اوین ببرندش.شـهلا آن لـبخند را هنوز با خـودش داشت.  می شنیدم فـردا کـه ناصر آمـد، فـردا که سـحرخیزان «شـهلا» را پای چـوبه اعدام ببخشد جلد را با «ناصر به دادِ شهلا رسـید» «اینبار نـه در بوسان، پای اعـدام، ناصر آمد»، «ناصر: لاله لاله » می بندیم. 


صیح زنگ زده بودند خـونه ی لاله، گوشی رو برداشتند و این بار بـعدِ سالها جواب داده بودند و گفتند «اگـه بخششی باشه فـردا صبح همونجا» دل ما لـرزید، اولین بار بود جـواب می دادند. –این را خـواهرِ شهلا می گفت- بـرای آخرین بار با یک امـیدی رفتند ملاقاتِ شهلا . 3ساعتِ شلوغ از اشک و لـبخند. آخرهای ملاقات می گفت: «اگـه صب اعدام شدم لباسام نـباید تو کمد خاک بخوره، بپوشش.»از چشماش مـی شد خـواند امید دارد. امـید به اینکه ناصر بـیاید...

سی سالِ پیش ایران باید در بوسانِ کره با ژاپن بازی مـی کرد. بازی شـروع نشده بود یـکی چند بـازیکنِ ژاپنی را با دریبل های دیوانه کننده اش جا گـذاشت و دروازه ی خـالی را به چـنگیز داد تـا ایران یـک گل به ژاپن بزند، او نـاصر بود. هـنوز سامورایی ها به خـودشان نیامده بودند کـه نـاصر به زمین افتاد؛ از درد بـه خودش پیچید؛ یک مصدومیتی کـه با خطای ژاپنی ها دردش بیش از پیش شـده بود. کـمی ماساژ و پیچیدنِ یه باندِ سفید روی پایش هـمه ی مـداوای زجرکشیدنِ ناصر بـود؛ کاریش نمی شد کـرد. لحظاتی بـعد ناصر لنگ لنگان تـوپ رو برداشت و از فاصله سی مـتری با هـمه ی توانش، با هـمه دردش، با هـمه عـشقش تـوپ رو شـوت کـرد؛ گویی آرش تیر را از کمان روانه کرده بود؛ بی اختیار از زمین کنده شد. آن لحظه تـلخ ترین لحظه ی ژاپنی ها شـد، بهترین لحظه ی ایران شد و مـاندگارترین صحنه ی بوسانِ ایران و ژاپن شد. تـوپِ ناصر به تـور آویزان شـده بود گلی کـه دوثانیه طول کـشید بازیکنانِ هردوتیم مـتوجه آن شوند.

شـبِ آخر شـهلا تا سحرِ لاله سحرخیزان، تـا طلوع ناصرِ محمدخانی منتظر مانده بـود. شـاید منتظرِ مردِ بوسان که باز هم لنگ لنگان بـا همه دردش بـا هـمه زجرش بـیاد و نجاتش دهد؛ اما نیامد. کمدِ لباس های شهلا سـوزانده شد؛ نـاصر آن صبح نـیامد. دیدم یـکی با چادرِ خفاشی سیاه بـا چند تارِ سفید و مش کـه از مقنـعه بیرون آمـده بود، با چشم پوشی سـیاه بـا گردنی کج در آسمان ثانیه هایی رقصید؛ نـاصرش نیامد؛ آن طناب پـایین نیامد؛ صـدای بخششی نـیامد.؛ عشقی نیامد؛ شـهلا تنها در آسمان می رقصید. شش سالِ پیش در چنین روزی دهم آذرماه جـلدها بی رمق بسته شد.هیچ تیتری زیبا نـبود. فقط تیتر زدند «شهلا اعدام شد»