دگران روند و آیند؛ تو همچنان هستی

جان جانان است سعدی شیراز؛ شکرپاره پرشورش در عاشقی همتا ندارد: «تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد؛ دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی.»

پرسپولیس فردا می توانست جلوی السد با امثال بیرانوند، رضاییان، محرمی، احمدزاده، رفیعی، مسلمان، علیپور، طارمی، ترابی و دیگران به میدان برود، حالا اما هیچکدام اینها نیستند. هر کدام شان در یک ایستگاه به یک دلیل متفاوت از قطار پیاده شدند. بعضی دنبال پول رفتند، بعضی پی پیشرفت. بعضی ها با خداحافظی و تشریفات رفتند، بعضی ها دزدکی و بدون وداع؛ در کمال بی معرفتی.

قطار اما هنوز سر جاست، سر پاست، به راهش ادامه می دهد، هر چقدر هم که مسیر صعب و سنگلاخی باشد. سرخ ها سینه کش سخت آسیا را سینه خیز بالا رفته اند و حالا به سد السد رسیده اند. گفتن ندارد که یک ستاره این رقبا، قیمتش به اندازه کل بازیکنان تیم ایرانی است. پرسپولیس اما قبلا از این جنگ های نابرابر سربلند بیرون آمده؛ دست خالی به میدان رفته و دست پر برگشته است. زمین سفت است، حریف سرسخت است و زمان کم است.

سیامک نعمتی ظرف ده روز سیصد و شصت دقیقه در پست غیرتخصصی بازی کرده؛ درست مثل آل کثیر که ناگهان بار خط حمله عریان تیم بر دوش او افتاد. شجاع و وحید و بقیه هم حال و روزشان همینطور است. با این همه اما، سختکوشی در تار و پود ارتش سرخ است؛ در سرشت تیمی که عادت دارد به غیرممکن ها یورش ببرد.

پرسپولیس ژاوی بازیکن را در یک قدمی رسیدن به فینال آسیا ناکام گذاشت و سال بعدش هم بازی خداحافظی او را به تلخی کشاند. حالا شاید ژاوی مربی هم اسیر اراده تیمی شود که بیشترین انرژی را از هوادارانش می گیرد؛ جماعت وفاداری که بالا و پایین های این تیم را زیاد دیده اند، اما حتی هشت سال ناکامی متصل، هشت سال نشستن روی پله های هشتم و نهم هم باعث نشد از معرکه عاشقی پا پس بکشند.

پرسپولیس یک قهرمانی آسیا به این هواداران بدهکار است. دیر و زود دارد، اما سوخت وسوز ندارد. آنها یا فردا تنها بازمانده میزبان در مسابقات را می برند و جلوتر می روند، یا زورشان نمی رسد و به خانه برمی گردند. هر کدام از این اتفاقات اما رخ بدهد، تنها یک نکته کاملا قطعی است؛ اینکه خش به گوشه آن لوگو، آن نام و نشان دلبرانه نخواهد افتاد، اینکه هوادار مثل همه این سال های پرفراز و فرود، همه این تاریخ پرحادثه پای تیمش باقی خواهد ماند. جان جانان است سعدی شیراز: «همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی...»