دیگر هیچ وقت توی چشم رادو نگاه نکن

علیرضا بیرانوند برمی گردد. شک نکنید. درست مثل دو ماه پیش که گفت برای همیشه از فوتبال خداحافظی می کنم، اما نکرد. این وسط فقط شرمندگی اش ماند برای رسانه بی نوایی که عینا نقل قول علیرضا را زده بود، اما ناجوانمردانه تکذیب شد.

حالا هم او برمی گردد و اگر لازم باشد یک داستان جدید سر هم می کند. مگر کار سختی است؟ مگر بعد از انتشار آن ویدیوی کذایی از حاشیه بازی با تراکتور، در دفاع از حرکت عجیبش نگفت: «با هواداران خودمان بودم»؟ حالا هم می شود حاشا کرد و خیلی زود پشت «بازیکن فن»ها سنگر گرفت. مشکل بیرو، مشکل خیلی از ستاره های این فوتبال است؛ اینکه به اندازه جایگاه شان بلوغ شخصیتی ندارند. اینکه سایه آنها از قدشان بلندتر است و با جهش طبقاتی شگفت انگیزشان کنار نیامده اند.
بیرانوند خیلی زود برمی گردد، اما کاش دیگر هیچوقت توی چشم بوژیدار رادوشوویچ نگاه نکند. این عین بی معرفتی است که یک نفر سه سال پشت خط تو بماند، اما تو در بدترین روزهایت حتی سه هفته هم طاقت فیکس شدن او را نداشته باشی. رادو شاید گلر فوق العاده ای نباشد، اما یک رفیق درست و حسابی است؛ مشتی و بامعرفت. او ماه ها روی نیمکت نشست و جیک نزد. هر وقت لازمش داشتند بازی کرد، شوت گرفت، هد گرفت، تک به تک گرفت، حتی پنالتی گرفت، اما بازی بعد نجیبانه برگشت روی نیمکت؛ برگشت و منتظر ماند تا بعد از اولین گلی که تیمش می زند، باز مثل فنر از جا کنده شود و خودش را به حلقه شادی برساند.

می گویند در بوشهر بیرانوند تنها کسی بوده که بعد از گل دقیقه نودوپنج ترابی روی صندلی اش باقی ماند؛ کاش دروغ باشد. حتی الان که بهترین روزهای رادو به بدترین روزهای بیرو خورده، باز سرمربی روی آنتن زنده تلویزیون به صراحت از علیرضا به عنوان گلر اولش نام می برد. قاعدتا گلر کروات باید ترش کند، اما بوژیدار در اولین تمرین مشترک باب شوخی دستی را با بیرانوند باز می کند تا نشان بدهد در تمام فراز و فرودها، رقیبش را برادرانه دوست دارد؛ درست مثل همه آن هزار باری که در این سال ها مصاحبه کرد و گفت: «افتخار می کنم ذخیره بهترین گلر آسیا هستم.» تو اما چه کردی آقای بیرانوند؟ بعد از خوردن آن همه گل ناجور ملی و باشگاهی، حرکت منشوری در تبریز، معرکه گیری بدموقع وسط بازی با سپاهان و آن فایل عجیب «کلاغ ها»، حتی سه بازی هم فیکس شدن این اجنبی حلال خور را تاب نیاوردی. بی انضباطی؟ نه پسر؛ جرم بزرگتر تو «نارفیقی» است. کاش دیگر هیچ وقت توی چشم رادو نگاه نکنی.