رأفت: من سه گل در دربی زده ام

 وقتی یاد دربی جام حذفی و آن فینال خاطره انگیز سال 1378 می افتیم محال است پایان رأفت و حرکت تکنیکی وی در ارسال منجر به گل دومش را فراموش کنیم. رأفت در گفت و گو با ایران ورزشی درباره آن حرکت می گوید: «در آن لحظه من نیت کردم و توپ را آوردم روی پای چپم که سانتر کنم تا یکی توپ را گل کند چون دقیقه 88 بود و همه خسته شده بودند. تیرماه هم بود و هوا گرم. مثل الان نبود که بازی ها زیر نور برگزار شود.»

اما سؤال از آقا پایان این است که چرا وقتی همه منتظر سرزنی او بودند چرا رفته بود کنار زمین تا سانتر کند: «من جلو بودم. نمی دانم اوت شده بود یا ضربه ایستگاهی. من همیشه تیر دو می ایستادم. فکر می کنم از وسط زمین توپی را علی انصاریان یا بهروز رهبری فرد فرستاد. می خواستم بزنم که خورد به پس سر یکی از بازیکنان حریف و افتاد پشت هجده قدم. توپ سرعت داشت و من هم خودم را سریع رساندم. کاظم محمودی آمد جلو و پشت بندش محمد تقوی هم داشت می آمد که پوشش بدهد. بعد من آن سر توپ را زدم که هر دو نفر از بازی خارج شدند و موفق شدم ارسال کنم. تجمع هم آنجا زیاد بود چون توپ برگشتی بود و همه آنجا مانده بودند. بلافاصله آقای پیروانی با ضربه سر توپ را گل کرد. افشین خیلی قشنگ زد و سرش نزدیک بود به کف پای رضا حسن زاده برخورد کند.»

رأفت از قهرمانی در آن مسابقات حذفی هم خاطره جالبی دارد: «ما آنجا قهرمان شدیم اما اصلاً نفهمیدم جام قهرمانی چه شد. آن زمان جام را کنار زمین می دادند و من اصلاً دستم به جام نخورد و هیچ عکسی با آن ندارم. فکر می کنم جام را به یکی دو نفر دادند و به ما نرسید چون جمعیت می ریختند توی زمین. بعد راننده باشگاه جام را برداشته و برده بود. بعداً خدابیامرز ایرج جنگی (تدارکاتچی سابق پرسپولیس) رفت و جام را گرفت.»
اما حرکت تکنیکی رأفت هنوز در ذهن اهالی فوتبال و پرسپولیسی ها مانده چرا که همه او را به عنوان بازیکن فیزیکی، زمخت و سرزن می شناختند. رأفت در این باره می گوید: «شما حساب کنید من در زمانی که فوتبال بازی می کردم از هر دو تا پایم استفاده می کردم، هرچند راست پا هستم اما آنجا با چپ ارسال کردم. خوشبختانه ارسال خوبی داشتم و ضربه سر خوبی هم زده شد.»

اما آن دربی برای پایان خاطره بدی هم داشت: «آن بازی اولین دربی ام بود که انجام دادم اما درست بعد از آن مسابقه خبر فوت پدرم را شنیدم. فکر می کنم ساعت 11:30 یا 12:30 بود که به خانه رسیدم و این خبر را به من دادند. از آن روز یک خاطره خوب و یک خاطره بد دارم.»

رأفت درباره دربی 9 نفره که سه ماه بعد از آن بازی جام جذفی برگزار شد هم حرف های جالبی برای گفتن دارد: «من در آن مسابقه یک گل زدم اما داور خطای امامی فر را گرفت، در حالی که امامی فر اصلاً در آن صحنه نبود. اتفاق برنامه نود آن گل را نشان داد و مشخص شد گل من سالم بوده است. در واقع من سه گل در دربی زده ام که داور عربستانی آن گل را مردود اعلام کرد و در واقع تنش های آن بازی از همانجا شروع شد و داور بازی را خراب کرد و گل سالم من را نپذیرفت.»

رأفت درباره آن مسابقه می گوید: «بچه ها تلاش کردند و با تمام وجود بازی را ادامه دادند. بازیکنی که در یک دربی 9 نفره بازی کرده باشد می داند فشار در این مسابقه یعنی چه. ما از آن بازی به بعد دربی 9 نفره نداشته ایم. شرایط بدنی و گرما هم خیلی کار را سخت کرده بود. شاید اگر ده نفره می شوی می توانی جور یک نفر را بکشی اما با دو بازیکن کمتر کار واقعاً سخت می شود بخصوص که آن زمان در تیم استقلال کلی بازیکن ملی پوش بود و تیم شان هم آماده بود.»

رأفت می گوید: «در آن مسابقه استقلال موقعیت های خوبی داشت و فرهاد مجیدی موقعیتی تک به تک داشت، هر چند حمید استیلی هم یک ضربه کرنر را به تیر دروازه آنها زد اما یادم می آید بعد از بازی در رختکن همه به حالت بیهوشی افتادند و اسماعیل و نادر که اخراج شده بودند بچه ها را بغل می کردند.»

وی درباره برد دو گله دربی پایان همان سال هم می گوید: «من و مهدی با ضربه سر گل زدیم که هر دو گل با سانتر حمید استیلی به ثمر رسید چون من و حمیدخان خیلی هماهنگ بودیم.»