رابطه سرخابی ها و وزارت؛ جاده یک طرفه

به نظر می رسد یکی از عوامل اعتصاب بازیکنان پرسپولیس بعد از بازی با تراکتورسازی، نگرانی آنها بابت وقوع تغییرات مدیریتی بوده باشد.

حالا دیگر همه می دانند که حمیدرضا گرشاسبی مشمول قانون منع به کارگیری بازنشسته ها می شود و به زودی باید پستش را ترک کند. در این میان بازیکنان پرسپولیس هم نگران هستند که با تغییر مدیریت، وصول مطالبات آنها از باشگاه به مشکل بخورد و باز هم گرفتار قصه تکراری بدقولی مدیران شوند. خود جلال حسینی هم بعد از اعتصاب به سایت باشگاه گفت پرسپولیس برای تکرار موفقیت هایش نیاز به «ثبات مدیریت» دارد؛ کلیدواژه ای که این روزها برای خیلی ها مهم شده اما قانون برای همه یکسان است و گرشاسبی باید برود. وقتی حتی شهردار تهران هم مشمول منع به کارگیری بازنشسته ها شد، دیگر تکلیف گرشاسبی روشن است و پرسپولیس بار دیگر باید با تغییر مدیریت مواجه شود.

سؤال اساسی اما این است که باشگاهی مثل پرسپولیس از کدام امتیاز دولتی بودن برخوردار شده که الان به خاطر همین ماهیت دولتی باید مدیرعاملش را از دست بدهد؟

سرخابی ها در حالی به عنوان باشگاه های تحت مالکیت دولت شناخته می شوند که بنا به ادعای مدیران هر دو تیم، دولت مدت هاست به آنها کمک مالی نمی کند. این مسئله روز دوشنبه در مجمع باشگاه استقلال هم مورد تأیید قرار گرفت و گفته شد آبی ها 2 سال است بودجه باشگاه را بدون کمک دولتی می بندند؛ آنچه در مورد پرسپولیس نیز صدق می کند. شاید نهایت کمک دولت به پرسپولیس و استقلال در این مدت تخصیص مقداری ارز دولتی بوده باشد که این امتیاز به برخی مؤسسات خصوصی و غیردولتی هم اعطا شده است.

جالب است که پرسپولیس و استقلال برخلاف تیم ملی حتی اجاره استفاده از ورزشگاه آزادی را هم می پردازند. به این ترتیب ظاهرا نقش دولت در پرسپولیس و استقلال فقط مربوط به تعیین تیم مدیریتی است؛ که همان هم گاهی با سهل انگاری صورت می گیرد و مثل حضور امثال رویانیان، سیاسی و طاهری در پرسپولیس، موجب خسران می شود. از قرار معلوم جاده تعامل دولت با سرخابی ها یکطرفه است. آنها کمکی از وزارت ورزش دریافت نمی کنند اما شخص وزیر ورزش رئیس مجمع دو باشگاه محسوب می شود و به همین علت نیز آنها مشمول مقررات دولتی، ازجمله همین قانون منع به کارگیری بازنشسته ها می شوند.