رادوشویچ: الدحیل بخشی از مسیر قهرمانی ماست

هر دروازه بان دیگری جای بوژیدار رادوشویچ بود و دو فصل تمام روی نیمکت می نشست، شاید خیلی پیش از این ها پرسپولیس را ترک می کرد. او اما مشتاقانه به انتظار مذاکره و تمدید قرارداد نشسته بود و حالا هم با اشتیاقی که دست کم برای ما باورکردنی نیست، به استقبال رقیبش رفته. دروازه بان کروات پرسپولیس که حتما تا پیش از این با امید به فیکس شدن تمرین می کرده، می گوید که با بازگشت علیرضا بیرانوند نه تنها امیدهایش را از دست نداده، بلکه باانگیزه تر هم شده است: «همه ی ما دوست داریم بازی کنیم اما شما وقتی رقیب بزرگی نداشته باشی، پیشرفت نمی کنی و انگیزه هایت را از دست می دهی. من این طور فکر نمی کنم که شانس بازی کردن را از دست داده ام بلکه به این فکر می کنم که برای بازی کردن، باید از رقیبم بهتر باشم.»

از عکس ها و استوری های اینستاگرامت معلوم است که هنوز درگیر هیجان جام جهانی هستی؛ پس بهتر است از نایب قهرمانی کرواسی شروع کنیم و بعد از آن برویم سراغ پرسپولیس.
حسی که از این اتفاق دارم، فوق العاده است. ما الان تیم دوم جهان هستیم. واقعا چه می شود گفت؟ فکر می کنم نتایج، قبل از ما همه ی حرف ها را زده اند. فقط می توانم بگویم که همه چیز فوق العاده بود.

اما معلوم است که انتظار چنین نتایجی را نداشتید و غافلگیر شده اید؛ این طور نیست؟
شاید همین طور باشد که شما می گویید. البته می دانستم که بازیکنان خیلی خوبی داریم و همه ی ما به آنها ایمان داشتیم. واقعیت این است که من تا صعود به یک چهارم نهایی را پیش بینی کرده بودم.

فینال را چطور؟
اما فینال... واقعیت را بخواهید، به آن فکر نمی کردم. فینالیست شدن کرواسی اتفاق ویژه ای بود که تا آخر عمرم نه آن را فراموش می کنم و نه این جام جهانی را. در جام جهانی 98 فرانسه که کرواسی سوم شد، من بچه بودم و در تمام این سال ها فکر می کردم تکرار آن نتیجه غیرممکن است. این یعنی اتفاق خیلی خیلی مهم و فوق العاده ای برای فوتبال کرواسی رخ داده چون حالا ما نایب قهرمان دنیا هستیم. باید به این تیم افتخار کرد.

این از تیم ملی کرواسی؛ اردوی پرسپولیس در کرواسی هم آنقدر که باید، راضی کننده و موثر بود؟
همه چیز عالی بود. حتی می توانم بگویم بهترین اردویی که در این دو سه سال داشتیم. بدنسازی سخت و سنگینی انجام دادیم و بازی هایی هم که داشتیم، خیلی به هماهنگی تیم کمک کرد. البته گفتنِ ما فایده ای ندارد و تاثیر این اردو و تمریناتی را که انجام دادیم، خودتان باید در طول فصل ببینید.

اما انگار حریفان تان تیم های قدرتمندی نبودند؛ درست است؟
یعنی چه که قدرتمند نبودند؟ ما با لوکوموتیو زاگرب بازی کردیم که تیم پنجم کرواسی است. آلومینیج فصل پیش در لیگ برتر اسلوونی هشتم شده بود و اینتر زاپرشیچ هم در کرواسی هفتم است. شاید فقط اولین حریف مان لیگ برتری نبود که این هم طبیعی است چون ما در حین انجام تمرینات سنگین بدنسازی بازی می کردیم و نمی توانستیم به بدن هایمان فشار زیادی بیاوریم. این قاعده ی فوتبال است که بازی های تدارکاتی اش در دوره ی بدنسازی خیلی سنگین نباشد و ما هم همین کار را کردیم. هر چند هنوز می گویم بازی هایی که انجام دادیم، بازی های سختی بود.

در عوض سوپرجام که قرار بود جدی ترین بازی تان پیش از شروع فصل باشد، لغو شد.
متاسفانه همینطور است. ما روی این بازی حساب کرده بودیم و می خواستیم فصل را با پیروزی برابر استقلال شروع کنیم که بازی لغو شد. البته مشکلی با این موضوع نداریم چون در هر صورت جام را ما به خانه می بردیم.

اما گرفتن جام قهرمانی لیگ برتر به این آسانی نیست؛ به ویژه برای پرسپولیس که محروم هم هست و در نیم فصل اول نمی تواند از بازیکنان جدیدش استفاده کند.
ما در دو فصل گذشته هم آسان قهرمان نشدیم. کار خیلی سختی داشتیم اما با تمام توان تلاش کردیم و قهرمان شدیم. الان هم درست است که شرایط سختی داریم اما قرار نیست شانس سومین قهرمانی پشت سر هم را از دست بدهیم. کارمان سخت تر شده چون چند تا از بازیکنان رفته اند و بازیکنان جدید هم فعلا نمی توانند بازی کنند اما انگیزه هایمان که کم نشده. برای سومین قهرمانی انگیزه های زیادی داریم و می خواهیم از همین اول فصل برای قهرمانی امتیاز جمع کنیم.

به بازی با الدحیل و صعود به نیمه نهایی لیگ قهرمانان هم همین قدر امیدواری؟
امیدوارم چون دلیلی برای ناامیدی وجود ندارد. ما یک تیم فوق العاده خوب داریم که با تمام انرژی اش برای پیشرفت و موفقیت تلاش می کند و صعود به نیمه نهایی هم بخشی از همین موفقیت است. قبول دارم که حریف خیلی خیلی قدرتمندی داریم اما فصل پیش هم تیم های بزرگی را شکست دادیم و به نیمه نهایی رفتیم. ما تیم بدی نیستیم که ناامید باشیم و می خواهیم این بار قهرمان آسیا شویم. بازی با الدحیل هم بخشی از مسیر قهرمانی ماست که باید از آن بگذریم.

اگر بیرانوند می رفت، این شانس را داشتی که هم مقابل الدحیل و هم در لیگ برتر دروازه بان اول پرسپولیس باشی؛ ازدست دادن این شانس ناامیدت نکرده؟
به نظرم دلیلی برای ناامیدی وجود ندارد. بازگشت علیرضا (بیرانوند) هم فقط انگیزه های من را بیشتر کرد چون حالا می دانم برای بازی کردن، کار سخت تری دارم و باید سخت تر و بیشتر تمرین کنم.

این کنار آمدنت با نیمکت نشینی برایمان عجیب است؛ شاید چون کمتر پیش می آید بازیکنی تا این اندازه با رقیبش رفیق باشد و حضور او در کنار خودش را بخواهد.
من فکر می کنم همه ی بازیکنان این طور باشند. همه ی ما دوست داریم بازی کنیم اما شما وقتی رقیب بزرگی نداشته باشی، پیشرفت نمی کنی و انگیزه هایت را از دست می دهی. من این طور فکر نمی کنم که شانس بازی کردن را از دست داده ام بلکه به این فکر می کنم که برای بازی کردن، باید از رقیبم بهتر باشم.