راز سکوت سلطان چیست؟

علی پروین هفته هاست به تماس هیچ خبرنگاری پاسخ نمی دهد. هیچ مصاحبه ای از او منتشر نمی شود و معمولا سعی می کند جایی که خبرنگاران هستند، آفتابی نشود. دلیل این خودسانسوری چیست؟

آن طور که دوستان نزدیکش می گویند او از رفتار مدیران - چه در فدراسیون و وزرات ورزش چه در باشگاه پرسپولیس- آزرده شده است. از اینکه هیچ اتفاق مثبتی در فوتبال نمی افتد و کسی هم به حرف های او گوش نمی دهد: «چرا باید مصاحبه کنم؟ یک زمانی حرف علی پروین اهمیت داشت. الان چی؟ به چه دردی می خورد ما حرف بزنیم؟ خبرنگارها محبت دارند زنگ می زنند که مصاحبه کنم، خودم ناراحت می شوم ولی تصمیم گرفته ام جواب ندهم. این همه مصاحبه کردیم نتیجه اش چی شد؟ ما حرف می زنیم ولی آنهایی که باید گوش بدهند، کار خودشان را می کنند.»

دلیل دیگری که پروین را از فوتبال دور کرده، اوضاع استادیوم هاست. مشکلاتی که این روزها فدراسیون فوتبال ادعا می کند در حال حل آنهاست اما پروین چشمش آب نمی خورد: «زمانی که مهدوی کیا آلمان بود، رفته بودیم بازی هامبورگ را ببینیم. پنج شش تا صندلی جلوی ما از اول بازی تا آخر بازی خالی بود. استادیوم هم پر بود. یک نفر نیامد سراغ این صندلی ها چون صاحب داشت. اینجا ما می توانیم این کار را بکنیم؟ بعید می دانم. من خودم سال هاست هر وقت سر بازی های مهم می روم استادیوم 2 تا بلیت وی آی پی بیشتر نمی گیرم. البته توقعی هم ندارم. می دانم باشگاه باید به خیلی های دیگر هم بلیت بدهد. بلیت خودم را می گذارم داخل ولی چیزی که آدم را اذیت می کند، آدم هایی هستند که می آیند وی آی پی می نشینند. اینها چه جوری می آیند توی وی آی پی؟ نمی خواهم به کسی توهین کنم. آنها هم آدم هستند و همه حق دارند بیایند استادیوم ولی این خوب نیست که کلی آدم ناشناس بیایند وی آی پی ولی جلوی مثلا حسین کلانی یا همایون بهزادی- زمانی که زنده بود- را بگیرند. آن وقت طرف معلوم نیست چه کاره است و از کجا آمده دست 10نفر را می گیرد و می برد داخل. آدم وقتی این چیزها را می بیند از خودش بدش می آید.»

چند سالی است که علی پروین دیگر کاری به پست های مدیریتی در فوتبال ندارد. هر گاه لازم باشد پا پیش می گذارد و از تیم ملی یا تیم محبوبش، پرسپولیس حمایت می کند. تقریبا بدون هیچ چشمداشتی. رابطه او با تشکیلات فوتبال هم در همان تیم پیشکسوتان پرسپولیس خلاصه شده که ظاهرا هر هفته دور هم جمع می شوند و تمرین می کنند، گاهی هم اگر مناسبتی باشد، در یک بازی خیریه به میدان می روند.