رمز موفقیت پرسپولیس در یک کلمه؛ ثبات

چشمانتان را ببنديد و با ماشين زمان به سالهای قبل از حضور برانكو در پرسپوليس سفر كنيد.

سالهای سياه و خاكستری پرسپوليس كه سالی دو سه مدير و سرمربی در اين تيم می آمدند و می رفتند. قطبی، افشین پيروانی، نلو وينگادا، زلاتکو كرانچار، علی دایی، حمید استيلی، مصطفی دنيزلی، مانوئل ژوزه، یحیی گل محمدی، دوباره علی دایی ، حمید درخشان همه سرمربيانی بودند كه در عرض هفت سال نيمكت پرسپوليس را به محله برو بيا تبديل كردند. كاشانی، مصطفوی، عباس انصاری فرد، دوباره كاشانی ، رويانيان، پروين و رحيمی همه مديرانی بودند كه صندلی داغ مديريت پرسپوليس را در همه آن سالها تجربه كردند.

اما يك تصميم عاقلانه از سوی نژادفلاح با مشورت چند پيشكسوت اين تيم مانند باقری و مهدوی‎كيا و هاشميان پای برانكو ايوانكوويچ را بعد از هشت سال دوری از فوتبال ايران مجددا به کشورمان باز كرد. روزهای آغازين حضور برانكو به آزمون و خطا گذشت، روزهای پايانی ليگ چهاردهم كه با سجده شكر كاپيتان اين تيم برای بقا در ليگ برتر همراه بود، تصوير تلخی كه حكايت از حال و روز پرسپوليس آن روزها داشت. شايد تنها دستاورد سرخ ها در آن روزها دبل در دربی تهران بود. اما اصلاحات برانكو از ليگ پانزدهم آغاز شد. بازيهای جذاب و تماشاگرپسند پرسپوليس هواداران اين تيم را بعد از سالها با ورزشگاه ها آشتی داد.

تيم برانكو به مرور هم زيبا بازی كرد و هم خوب نتيجه گرفت، ثبات تركيب و ثبات نفرات باعث شده بود پرسپوليسی ها چشم بسته همديگررا پيدا كنند. در سيستم  برانكو بازيكنان به سختی به تركيب اصلی می رسيدند و به سختی هم از تركيب خارج می شدند. علاقه برانكو به استفاده از نفرات اندك باعث شد تركيب پرسپوليس با واژه همان هميشگی بيان شود. موفقيت ها يكی پس از ديگری از راه رسيد: نايب قهرمانی ليگ پانزدهم فقط به خاطر دو گل اختلاف و قهرمانی مقتدرانه و زودهنگام در ليگ شانزدهم و هفدهم، فتح دو سوپرجام و دوبار صعود به جمع چهار تيم برتر آسيا اگر مهمترين عاملش ثبات نباشد پس چيست؟