روایت برانکو ایوانکوویچ از بهترین روز زندگی اش

هجدهم خرداد برای سرمربی سابق تیم ملی ایران یک روز فراموش نشدنی است زمانی که او مهمترین برد زندگی ورزشی اش را جشن گرفته است.

برانکو ایوانکوویچ در گفتگویی، جزییاتی از پیروزی مقابل بحرین را برای اولین بار به زبان می آورد. تیم فوتبال ایران برای صعود زودهنگام به جام جهانی به این پیروزی احتیاج داشت و آن را با قدرت به دست آورد. بردی که برانکو از آن به عنوان آخرین روز خیلی خوب فوتبالی اش در ایران به عنوان سرمربی تیم ملی یاد می کند:

* معنی جشن گرفتن هیچ وقت تغییر نمی کند. من همانطور این برد را جشن گرفتم که سومی جام جهانی را اما خب، این صعود برای من طعم دیگری داشت و برایم قابل لمس تر بود و بیشتر دوستش داشتم چون سرمربی این تیم بودم. 4 سال پیش ما با وجود شایستگی زیاد از صعود به جام جهانی محروم ماندیم و من به عنوان سرمربی تیم بزرگ ایران بعد از 8 سال تیم را به جام جهانی بردم. در آن روز احساس عجیب و فوق العاده ای داشتم و هرگز یادم نمی رود که چقدر از این برد لذت بردیم.

* این صعود مربوط به 11 سال قبل است و طبعا من خیلی از جزییات را به یاد ندارم اما وقتی محمد نصرتی ضربه کرنر را به گل تبدیل کرد مطمئن بودم که به جام جهانی رفته ایم. من آدم برون گرایی نیستم و سعی می کنم احساساتم را کنترل کنم، در آن لحظه مثل آتشفشان بودم اما چون تیمم به تمرکز احتیاج داشت در شادی زیاده روی نکردم. در حالی که حقم بود آن گل را هرجور که دوست دارم جشن بگیرم. ما سال ها روی ضربات ایستگاهی تمرین کرده بودیم و در این زمینه در آسیا بی رقیب بودیم.

* تیم 2006 چهره های فوق العاده ای داشت که هریک از آنها جزو شاگردهای زندگی ورزشی من هستند. علی دایی، علی کریمی، مهدی مهدوی کیا، جواد نکونام، وحید هاشمیان، یحیی گل محمدی، فریدون زندی، حسین کعبی، محمد نصرتی، رحمان رضایی، ابراهیم میرزاپور، ستار زارع و ... بچه هایی که قطعا در آینده فوتبال ایران نقش زیادی ایفا خواهند کرد. از این جمع دایی و گل محمدی کار مربیگری می کنند و در کارشان فوق العاده اند. من فکر می کنم هاشمیان، مهدوی کیا و نکونام هم به زودی به جمع مربی ها اضافه بشوند. مطمئن باشید حتی اگر رقیب من باشند برایشان آرزوی موفقیت دارم.

* این نسل لحظات بزرگی را برای ملت ایران خلق کرده است و شایستگی زیادی از خود نشان داده است. ما می توانستیم در جام جهانی هم بدرخشیم اما شرایط مطابق میل ما پیش نرفت. ما در درون تیم به دلیل مصدومیت ها مشکلاتی داشتیم و در بیرون تیم هم اتفاقات زیادی علیه تیم ملی رخ داد که اگر این عوامل نبود، ما به دور دوم جام جهانی صعود می کردیم. بچه های تیم ملی ایران در آن دوره ستاره های واقعی و ارزشمندی بودند که همیشه یادآوری کار کردن با آنها برایم جذاب است.

* همیشه در این سال ها در مورد اختلاف بین دایی و کریمی از من سوال شده و پاسخ من همیشه این بوده که نمی توانم بعضی از رازها را افشا کنم، فقط طبیعی است که بعضی از آدم های شاخص به دلیل اینکه در چارچوب ها قرار نمی گیرند، نمی توانند آنطور که ما دوست داریم رفتار کنند. دایی و کریمی قطعا اگر با هم دوست تر بودند برای تیم ملی هم بهتر بود. اما من فکر نمی کنم که اختلاف های آنها هرگز به زمین فوتبال کشیده باشد چون هر دوی آنها متعصب و فوق العاده کار می کردند و به پیراهن تیم ملی عشق می ورزیدند. ما همیشه باید بابت اینکه این دو ستاره بزرگ در فوتبال ایران وجود داشته اند، خدا را شکر کنیم اگرچه همیشه کاستی هایی هست.

* بعد از صعود تیم ملی به جام جهانی بود که همه چیز آسان به نظر آمد اما پیشروی آن تیم در مسابقات مقدماتی جام جهانی فوق العاده بود. ما از بازی بحرین آغاز کردیم و بعد ژاپن را بردیم و بعد در پیونگ یانگ از پس کره شمالی برآمدیم و بعد هم دو برد مقابل کره شمالی در تهران صعود ما را قطعی کرد اما نمی دانم چرا بعد از این برنامه ریزی ما برای جام جهانی تحت تاثیر تردیدها قرار گرفت. ما واقعا می توانستیم با شرایط بهتر یک تیم تاریخی در ادوار مسابقات جام جهانی باشیم. اما خب، آن وقت ها روی تیم ملی و سرمربی که خود من بودم نظر دیگری وجود داشت.

* بعد از سال ها که به ایران برگشتم توانستم ثابت کنم که فلسفه مربیگری من دفاعی نیست. بروید بازی بحرین را نگاه کنید و ببینید ما چقدر حمله روی دروازه این تیم داشته ایم. آن روزها من فکر می کردم چرا هیچ کس در ایران نمی خواهد باور کند که برانکو یک مربی عاشق حمله و گلزنی است. به نظر من کمی دیر همه به این نتیجه رسیدند که من به چیزی جز بازی زیبا علاقه ندارم.

* در آخر حرف هایم برای تیم ملی آرزوی موفقیت می کنم. ایران باید همیشه در جام جهانی باشد بخصوص با این تیم با استعداد که حس خوبی در مردم ایجاد کرده است.