رودررو با حرفه ای ترین تیم عربستان / سلاح های کارآمد پرسپولیس

اولین خصلت الهلال که جلب نظر می کند، حرفه ای گری این تیم عربستانی است و این نه یک مساله تازه بلکه ریشه در گذشته ای بالنسبه طولانی البته با احتساب زمان شروع فوتبال حرفه ای در عربستان (دهه 1970) دارد.
آبی های ریاض طی این مدت و اگر دقیق تر بخواهیم بگوییم طی سه دهه اخیر بارها با تیم های ایرانی رودررو شده اند و هیچگاه آسان مغلوب نشده اند و آنگاه هم که برده اند، نان همان فوتبال حرفه ای و حساب شده شان را خورده اند. آنچه حساب الهلال و در درجاتی پایین تر الاتحاد را از سایر تیم های «تاپ» عربستان سوا می کند، حرکت براساس نوع نیاز، صرف انرژی به حد احتیاج و برنامه ریزی دقیق برای استفاده از ضعف های رقبا است.
الهلال سال ها است با پختگی در این زمینه عمل می کند و با اینکه چند نسل عوض کرده اما نمادهایش مثل الدعایه همواره به شکلی با این باشگاه مرتبط مانده و پست هایی مثل مدیریت فنی و اجرایی را عهده دار شده اند و هم اینک نیز همین وضع در جمع آبی های ریاض برقرار است.

بهترین عملکردها
در فصل جاری دو تیم الهلال و الاهلی بهترین عملکرد را در میان چهار نماینده عربستان در لیگ قهرمانان آسیا داشته اند. الهلال در گروه سوم قاره فقط یک بار شکست خورد و با چهار برد و یک تساوی 13 امتیاز اندوخت و سرگروه شد و حالا با پرسپولیس که تیم دوم گروه اول شد در مرحله یک هشتم نهایی وعده ملاقات دارد. الاهلی نیز در گروه چهارم سرگروه شد و حتی یک باخت هم نداشت و سه برد و سه تساوی حاصل کارش بود و این تیم نیز باید فردا شب با نفت در تهران مصاف بدهد.
 این در حالی است که النصر و الشباب دو نماینده دیگر عربستان با سوم و آخر شدن در گروه های مربوطه اصلا بالا نیامدند و این کشور نیز مثل ایران با نیمی از سرمایه هایش به مرحله حذفی رسیده است و تقابل ما با آنها در این مرحله نشان می دهد کدام تیم ها تدارک اصولی تری برای پیکارهای آسیایی داشته اند ولی مزایای میزبانی در دیدارهای برگشت که شامل دو تیم عربستانی می شود طبعا شانس آنها را برای صعود قدری بیشتر جلوه می دهد.

عامل تغییر
آنچه می تواند این معادله را تغییر بدهد و تیم های ما را راهی مرحله یک چهارم نهایی کند نوع برخورد آنان با این تیم های عربستانی است. پرسپولیس فصل بدی را در لیگ داخلی سپری کرده و دو برد در دربی تهران تنها دفاعیه اندک و بی موردی است که از خود دارد اما یک خصلت مثبت و یک اسلحه کارآمد این تیم که در کل دیدارهای آسیایی امسالش نمود داشته، می تواند تحت شرایطی این تیم را از گردنه سخت الهلال هم عبور دهد و آن هم دوندگی و بازی یکپارچه است و این چیزی است که درخشان و عبدی در سه بردی که پرسپولیس مقابل رقبای عرب و ازبکستانی اش در گروه اول قاره کسب کرد، به نحو احسن مورد استفاده قرار دادند. تک پیروزی برانکو هم که مقابل بنیادکار ازبکستان حاصل آمد، قدری از همین فاکتور نشأت می گرفت و الگو، الگویی مشابه اما کمرنگ تر از سه برد قبلی بود.

تحمیل نیروی جوانی
در روزگاری که جوانان پرسپولیس هر روز برومندتر و پرتجربه تر می شوند، نمی توان از آنها توقع داشت که برابر الهلال هم مظهر کم اشتباه بودن باشند اما می توان از تیم و نفرات آن طوری استفاده کرد که تجربه و زرنگی الهلال در برخورد با دوندگی و بازی یکپارچه سرخ ها قابلیتش را تا حدی از دست بدهد و کمرنگ شود و سرخ ها بتوانند روی برخی ارسال های بلند و ضربات ایستگاهی و یا غریزه فردی امثال نوروزی و طارمی و نوری به مقصود برسند و بار خوبی برای دیدار برگشت ببندند.
این به معنای قطعیت صعود نیست اما می تواند موجب نگرانی حریفی شود که آنقدر در آسیا تجربه کسب کرده و رفته و آمده و سفر کرده و بازگشته است که باور دارد می تواند با زرنگی و حرفه ای گری و بدون تلاش فراوان نیز به اهدافش برسد و کار برانکو و شاگردانش می تواند خنثی کردن این خصلت و تحمیل نیروی جوانی و انرژی و بازی درگیرانه خود به حریف باشد به رقیبی که به درست یا غلط اعتقاد دارد با کنترل مسابقاتش و استفاده درست از لحظات و شانس هایی هم امکان غلبه بر تیم های ایرانی را دارد و با همین سلاح و اندیشه با فولاد خوزستان نیز در گروه سوم آسیا یک بار در اهواز صفر – صفر مساوی کرد و یک مرتبه هم در ریاض صفر – 2 برنده شد.