روز بیرانوند؛ بدهی ات را صاف کن پسر!

پرسپولیس با انبوهی از مشکلات و با یک لشکر مصدوم و محروم به نیمه نهایی لیگ قهرمانان رسیده و امشب باید در دوحه بازی رفت را با السد برگزار کند. دیگر همه شما می دانید چه خبر است؛ ما تیمی داریم فقط با 10نفر که یک بازیکن کمتر شناخته شده هم باید به آنها اضافه شود تا حداقل ترکیب اصلی تیم شکل بگیرد. در دهمین ماه از محرومیت سرخپوشان و در شبی که پرسپولیس حتی یک بازیکن تعویضی هم در اختیار نخواهد داشت، کسب امتیاز از السد یا حداقل ثبت یک نتیجه آبرومندانه برابر این تیم، کار بسیار دشواری است. در این شرایط شاید نقش علیرضا بیرانوند درون دروازه سرخ ها از همیشه حساس تر باشد؛ گلر شماره یک تیم ملی که هنوز برای پرسپولیس هیچ خرگوشی از کلاهش بیرون نیاورده است.

نه که بیرانوند بد کار کرده باشد، به هر حال او هم در قهرمانی های 2سال اخیر پرسپولیس سهیم است؛ به ویژه که قرمزها 2 فصل متوالی است عنوان بهترین خط دفاع لیگ را هم کسب می کنند. با این همه، حتی تیفوسی های پرسپولیس هم هنوز هیچ مسابقه ای را به یاد نمی آورند که ستاره اصلی اش بیرانوند بوده باشد. به نسل امروز پرسپولیس نگاه کنید. ما از بیشتر این بچه ها درخشش خیره کننده حداقل در یک بازی خاص را به یاد می آوریم. یعنی دست کم یک مسابقه وجود دارد که چهره شاخص آن یکی از بازیکنان فعلی پرسپولیس بوده باشد. از گادوین منشا سوای گل صعود اخیر برابر الدوحیل، گل های فصل گذشته اش به الاهلی عربستان را به یاد می آوریم. از علی علیپور سریال گلزنی هایش را دیده ایم که ناباورانه جای خالی مهدی طارمی را پر کرد. از احمد نوراللهی و جلال حسینی 2 گل نجات بخش شان برابر الجزیره را به ذهن سپرده ایم و از حسین ماهینی پاس گلش در بازی با الوحده را... ما حتی از محسن ربیع خواه هم خاطره داریم؛ خاطره از بازی برگشت پارسال با لخویا که او در غیاب کمال و احمد، نفس نام تائه هی را گرفت و اجازه نفس کشیدن به ستاره کره ای نداد. از بیرانوند اما هنوز هیچ بازی شاخصی در پرسپولیس ثبت نشده. با وجود همه زحماتی که او کشیده و کیفیت نسبتا بالایی که همیشه داشته، هنوز هیچ مسابقه خاصی به اسم بیرو بایگانی نشده است؛ یعنی از آن بازی ها که بیرانوند چند سیو عالی داشته باشد، یک پنالتی خوب بگیرد و طوری ورق بازی را برگرداند که یادآوری آن مسابقه بدون نام خودش ممکن نباشد؛ شاید شبیه کاری که آسمیر آودوکیچ 6سال پیش برابر الهلال انجام داد و یک تنه حیثیت پرسپولیس را نگه داشت.

می گویند بیرانوند احتمالا نیم فصل از پرسپولیس می رود و به این ترتیب او فرصت زیادی برای تسویه این بدهی و خلق یک قاب جاویدان از خودش در تاریخ باشگاه پیش رو ندارد. برای حماسه سازی همین چند بازی باقی مانده؛ بازی هایی که از قضا جان می دهند برای نوشتن تاریخ. بیرو حتی اگر پنالتی کریس رونالدو را هم گرفته باشد، هنوز معجزه اش را در پرسپولیس نشان نداده. شاید نخستین صعود تاریخ باشگاه به فینال آسیا روی دست های بیرانوند، همان قابی باشد که منتظرش هستیم؛ تابلویی که «هیس» نشان دادن ناشیانه بیرو را بشورد و پایین ببرد و جای خودش را در تالار خاطرات میلیون ها هوادار، ابدی کند. شب بی دفاع پرسپولیس، تو را می خواند پسر!