رکوردی که با برانکو می رود؛ ثبات یک ساله!

 دهه ها بعد از پروین و پورحیدری، برای فوتبال ما داشتن باشگاه هایی مثل آرسنال و منچستریونایتد یک محال است. تیم هایی که سرمربی هایشان رکورد حضور روی نیمکت را بشکنند و به نماد باشگاه تبدیل شوند. نهایت و سقف مربی گری در لیگ برتر برای ما برانکو بود که آن هم به پایان رسید. مربی ای که قرار بود پنجمین سال حضورش در پرسپولیس را آغاز کند تا در لیگ برتر رکوردی را به نام خودش ثبت کند آواز جدایی سرداد و این رکورد را تا اطلاع ثانوی به تعویق انداخت.

مجیدجلالی بعد از برانکو، باثبات ترین سرمربی لیگ برتر بود. او از لیگ شانزدهم فرمان پیکان را در دست گرفت و بعد از دو فصل و نیم حضور نتوانست این فصل را به پایان برساند و در اواسط فصل پیاده شد. تارتار تنها مربی قدیمی بود که توانست مانند برانکو فصل را به پایان برساند. او که همراه با پارس جنوبی جم به لیگ برتر آمده بود همراه این تیم ماند اما  بعد از دو سال حضور از جمع شاگردانش جدا شد. با سابقه ترین مربیان بعد از تارتار سابقه شان در تیم های خود به 2 سال نمی رسد.

دایی یکی از مربیانی بود که بیش از یک فصل در تیمش یعنی سایپا حضور داشت. شفر در اواسط لیگ هفدهم به استقلال آمده بود. پورموسوی بیش از یک فصل را در فولاد گذراند و در هفته هفتم این فصل جدا شد. این لیستی  از  مربیانی بود که حضورشان در یک تیم بیش از یک سال بود. با رفتن تارتار و بعد از آن هم برانکو، حالا هیچ کدام از آنها در جمع باثبات ها قرار ندارند.

اگر بخواهیم با شروع فصل جدید به باسابقه ترین مربیان لیگ اشاره کنیم به قلعه نویی و گل محمدی می رسیم. مربیانی که بعد از یک فصل تقریبا موفق با تیم هایشان، فصل دوم را هم در همان تیم استارت می زنند. این آمار را شاید در کمتر لیگ بتوان پیدا کرد. لیگی که با ثبات ترین مربیانش یک سال سابقه داشته باشند! البته حضور وینگو بگوویچ با گل گهر شاید بتواند کمی اوضاع را بهتر کند. سرمربی ای که قرار است چهارمین فصل حضورش را با گل گهر را به جای لیگ یک در لیگ برتر تجربه کند. تجربه ای که امیدوار است تا پایان فصل دوام داشته باشد.