زنگ خطری برای پرسپولیس

تیم برانکو یکی پس از دیگری رقبا را از پیش رو برمی دارد و رکوردها را به ته لیست افتخارات سرمربی کروات با این تیم منگنه می کند. بهترین تیم ایران در سه فصل اخیر، اما یک کار تمام نشده دارد و دو فصل پیاپی است که به مشکل می خورد. آنها که مقتدرانه ترین قهرمانی را کسب کردند و تا نیمه نهایی لیگ قهرمانان آسیا بالا رفتند، در جام حذفی یک ناکام مطلق بوده اند و فصل گذشته مقابل تیمی باختند که تا قبل از آن مسابقه کمتر کسی اسمش را شنیده بود.

شکست مقابل قشقایی شاید از سیاه ترین نقاط کارنامه برانکو باشد. جایی که بدون ملی پوش های پرتعدادش نتوانست مقابل یک تیم دسته دویی دوام بیاورد و در ضربات پنالتی مغلوب آن تیم شد. ضعف شدید نیمکت تیم به انتخاب های غلط برانکو و بازیکنان تحمیلی هیأت مدیره بازمی گشت که در آن بازی به بدترین شکل خودش را نشان داد. حالا اما مدتی زیادی از آن روزها گذشته و هواداران با قهرمانی در لیگ و حضور در مراحل پایانی لیگ قهرمانان آن اتفاق را از یاد بردند.

اما امسال پرسپولیس در حالی به جام حذفی رسیده که تا همین جا به خاطر حضور در لیگ قهرمانان ۴بازی سنگین بیشتر از سایر تیم ها داشته و در روزهایی که دیگر تیم های لیگ در حال استراحت هستند آنها باید برای دو بازی جام حذفی آماده شوند. اینجاست که دوباره ضعف نیمکت به چشم می خورد. جایی که تیم مقابل یک باشگاه دسته اولی بازی دارد و مربی نمی تواند به نیمکت نشینانش اعتماد کند، چون سال قبل تاوان بدی برای اعتماد اجباری اش داد.

احتمالا همان ترکیب همیشگی مقابل بادران قرار خواهد گرفت و چند روز بعد مقابل صنعت نفت هم همان بازیکنانی که آخرین بازی نیم فصل بازی کردند بازی خواهند کرد. و همین ترکیب به مسابقات لیگ بازخواهد گشت و اواخر سال راهی لیگ قهرمانان خواهد شد. فشردگی بازی های پرسپولیس در حد تیم هایی است که نیمکت قابل اتکایی داشته باشند. وگرنه تیم هایی بدون بازیکنان ذخیره مناسب مقابل این فشار دوام نخواهند آورد. مصدومیت بازیکنان کلیدی مانند سیدجلال حسینی، کامیابی نیا، امیری و علی پور می تواند تأثیر زیادی روی عملکرد سرخ ها داشته باشد و آماده نبودن بازیکنان جانشین بحران بزرگی برای این تیم به وجود خواهد آورد.

تیمی که پشت سر هم رکوردها را جابه جا می کند، یادآور رئال مادرید آنچلوتی در فصل دوم حضور این سرمربی است. تیمی که ۲۵بازی پیاپی را برد و رکوردی جهانی ثبت کرد، اما فشردگی بازی ها و مصدومیت بازیکنان کلیدی مانند مودریچ، په په، بیل و خامس باعث شد تیم از فرم ایده آل خارج شود و در نهایت شاهد فصلی باشیم که رئال هیچ جامی نبرده. این فصل خیلی بعید است که پرسپولیس لیگ را به راحتی مال خود نکند، اما رقابت های آسیایی و مراحل پایانی جام حذفی شاید برای این تیم مشکل ساز شود و اگر تعدادی از مهره های مهمش را در اختیار نداشته باشد وضعیت خوبی نمی توان برای این تیم متصور بود.

پرسپولیس اگر روی نیمکتش به جای مهره هایی که گاهی یک دقیقه بازی می کنند بازیکنانی داشت که می شد روی حضور ۹۰دقیقه ایشان در زمین حساب کرد، فصل بی دغدغه ای را ادامه می داد. اما با شروع زمستان و  نیم فصل جدید فوتبال، شاید اوضاع به آن شکلی که هواداران فکر می کنند پیش نرود. به هر حال فاصله زیاد نیمکت و بازیکنان اصلی شاید دردسر بزرگی برای تیم درست کند. شاید هم اتفاق خاصی نیفتد و هرگز تا انتهای فصل چند بازیکن مهم همزمان بازی ها را از دست ندهند.

اما اینکه پرسپولیس مجبور است مقابل بادران با ترکیبی از بازیکنان ثابتش به میدان برود، یک زنگ خطر بزرگ برای این تیم است. یک هشدار که به سرخ ها می گوید خیلی مواظب ساق ها و کشاله هایشان باشند تا مبادا مصدوم شوند و خیلی مراقب حرکاتشان در زمین باشند تا محروم نشوند.

اگر ماجرای محرومیت پرسپولیس با حرکت عجیبی که در پرونده طارمی کردند رخ نمی داد، شاید به راحتی می شد با خرید دو مهره در نیم فصل جلوی نگرانی های زیادی را گرفت. اما حالا پرسپولیس تا انتهای فصل یک صدرنشین عصا به دست خواهد بود. یک تیم مقتدر که فقط به ۱۲-۱۳بازیکنش اعتماد دارد.