سلام بزرگتر از رونالدو!

نامه طلبکارانه و پر از غلط و غلوط مسعود شجاعی را که می خوانیم، یادمان می افتد تا همین دیشب بازی برگشت نیمه نهایی جام حذفی ایتالیا بین یوونتوس و میلان برگزار شد. مسعود دستور تعطیلی داده، رونالدو اما دارد با اشتیاق آماده اولین حضور پساکرونایی شد؛ درست مثل لیونل مسی در اسپانیا.

لابد الان قوم بهانه گیر با چشم بسته و دهان باز به میدان خواهند آمد که: «وضعیت ما را با ایتالیا مقایسه نکنید.» بله؛ قابل مقایسه هم نیست انصافا. ایتالیا با بیست میلیون جمعیت کمتر از ایران، پنجاه وچهار هزار مبتلا بیشتر از ما دارد و تعداد کشته هایش هم بیست وشش هزار نفر بیشتر از کشور ماست. یعنی هم در نسبت شیوع بیماری و هم در مهار آن، وضعیت بسیار بدتری نسبت به ایران دارند.

کرونا حتی یقه تیم های ایتالیایی را هم گرفت؛ به طوری که تنها در همین یوونتوس حداقل تست کرونای سه بازیکن اصلی از جمله دیبالا مثبت از آب درآمد. صد البته هیچکدام از این تست ها «چاخان» هم نبودند و به فرموده مالکان پولدار باشگاه، مثبت نشدند. با تمام این تفاسیر ستارگان چندده میلیون یورویی فوتبال این کشور، خودشان را موظف می دانند به میادین برگردند، درست برعکس عزیزکرده های فوتبال ما؛ جماعت غریبی که وقتی در سی وچند سالگی در تبریز قرارداد دلاری خوفناک و معاف از مالیات می بندند کاری به زیان ده بودن فوتبال ایران ندارند، اما الان که کار کمی دشوار شده، تازه یادشان افتاده فوتبال در ایران سودی ندارد و بهتر است تعطیل شود!

برای شجاعی اما خبر بدی داریم؛ مسعود جان که همین حالا حداقل دو سال از زمان استاندارد خداحافظی اش گذشته و در همین «وقت اضافه» هم تیم ملی مملکت را به فنا داد، لازم است بداند هنوز هیچ تاریخ قطعی برای پایان کرونا وجود ندارد. این یعنی اگر مسابقات تعطیل شود، ممکن است حالا حالاها در منزل تشریف داشته باشید و بعد از کشف واکسن هم دیگر کسی پیدا نشود که با این سن و سال قرارداد نجومی با شما ببندد. شما هم که به بازنشستگی حساس... روزگار سختی خواهید داشت رفیق جان! از ما گفتن بود.