سهمیه ما چندان هم ناعادلانه نیست

چتبدیل شدن سهمیه ایران در فصل بعدی لیگ فوتبال قهرمانان آسیا به «2+2» (دو سهمیه قطعی و دو سهمیه مشروط) وجوهی تازه را برای ما در این پیکارها می گشاید.

به اعتقاد خیلی ها درخشش پرسپولیس در فصل تازه به پایان رسیده این مسابقات حداقل اثری که باید می داشت حفظ سهمیه قبلی ما (1+3) بود اما عدم تحقق چنین مسأله ای نشان از این دارد که اولاً این مسابقات به آرامی در حال تبدیل شدن به تورنمنتی جدی تر و سخت تر است و ثانیاً نایب قهرمانی تازه و حتی یک تک قهرمانی در قاره (که البته حاصل نیامد) پس از فترتی 26 ساله در این زمینه نمی تواند به تنهایی تمامی گره های کار ما را بگشاید و ما را به سرمنزل مقصودی هدایت کند که شاید آن قدرها هم سزاوار آن نبوده باشیم.

در سه چهار دوره گذشته هم سهمیه ما می توانست همین «2+2» باشد و زمانی به «1+3» (سه سهمیه قطعی و یک سهمیه مشروط) تغییر یافت که بر اثر خطاها و کمبودهای برخی کشورهای دیگر مثل عراق، سوریه و کویت سهمیه آنها سلب و به بالاترین کشور حاضر در فهرست دارندگان 2 سهمیه قطعی و 2 سهمیه مشروط که همیشه ایران بوده، اهدا شد. به همین سبب بود که علی کفاشیان و سپس مهدی تاج در تمامی این سال ها به قول قدیمی ها دلی روشن داشتند و با اطمینان از اختصاص یافتن همان سهمیه «1+3» با ما سخن می گفتند. خدا بزرگ است و شاید این بار نیز همان سناریو تکرار شود و عراق و سوریه به سبب نا امنی ها و عوارض جنگ زدگی و کویت به دلیل تعلیق های پایان ناپذیر اعمال شده از سوی فیفا، از تک سهمیه خود بی بهره و آن سهمیه به ایران اعطا شود و ما باز با سهمیه گذاری 1+3 پای در رقابت بگذاریم اما چه این اتفاق بیفتد و چه خیر، زمان آن رسیده است که یک بررسی اصولی و ریشه ای و با هدف عیب یابی و ترمیم مشکلات در ریشه های کار خود و نظام باشگاهداری خویش داشته باشیم و ببینیم که چه باید کرد تا در مرتبه های بعدی ای اف سی از اهدای سهمیه «1+3» به ما ابایی نداشته باشد و حتی مثل ژاپن و کره جنوبی در آن سوی قاره از همان آغاز سهمیه حداکثری «4» (چهار سهمیه قطعی) را داشته باشیم.

مهدی تاج به عنوان کسی که سال ها رییس سازمان لیگ و دستیار اول علی کفاشیان و در نهایت رییس فدراسیون فوتبال ایران بوده، بهتر از هر کسی می داند که ایرادات تشکیلاتی ما چیست و نظام کار با شگاهداری ما در کدام نقاط و مدارج و مراحل خود می لنگد که دچار نگاه منفی کنفدراسیون آسیا و کاهش تیم های خود در جام اول باشگاهی قاره شده ایم. ضعف های تشکیلاتی و نداشتن بنیادهای قوی راهبردی و دوری از حدود استاندارد چه در زمینه مشخصه های یک باشگاه و چه در روش های تیمداری سبب شده ای اف سی هر ساله بر سر لزوم استانداردها با ما چانه زنی داشته باشد. فدراسیون فوتبال هم فقط یک تسکین دهنده موقتی و حل کننده کوتاه مدت مشکلات بوده، بدین معنا که کوشیده نیازهای سخت افزاری و نرم افزاری و سایر مشخصه های حرفه ای را که در کار باشگاه های ما رؤیت نمی شود به طور صوری فراهم آورد و ضمیمه پرونده ارسالی باشگاه های ما به ای اف سی کند تا در بررسی های آنان به سبب نداشتن استانداردهای لازم خلع درجه و ناکام نشویم و چیزی از سهمیه ما کاهش نیابد. این کمک های مقطعی و بهره های زودگذر آن سبب شده باشگاه های ما تنبلی پیشه کنند و هیچ گاه به دنبال رفع درازمدت مشکلات خود نروند و با «لحظه» خوش باشند و هر سال که به مدد فدراسیون از مجاری و غربال های ای اف سی عبور کردند، به فردا و فرداهای بعدی که حسابرسی های دقیق تری از راه می رسد، نیندیشند.

بحث دیگر نتایجی است که تیم های ما در دهه های اخیر در این مسابقات گرفته اند و طبعاً در تعیین سهمیه ما نقش مستقیم و بسزایی داشته است.

وقتی از آخرین قهرمانی ما در جام باشگاه های آسیا، 26 سال می گذرد، با کدامین معیار و دفاعیه و ادعا خواستار چهار سهمیه ثابت و یا سهمیه «1+3» می شویم و اگر این سهمیه ها را به ما بدهند، آیا ظلم به غول های شرق آسیا و تیم های مطرح کشورهای عربستان، قطر و امارات نیست که در سال ها و به واقع دو دهه اخیر بسیار بیش از ما به فینال رسیده اند و در 16 مرتبه رویارویی برترین های شرق و غرب در مراحل نهایی جام بارها عنوان قهرمانی و یا حداقل مقام دومی را کسب کرده اند. پس از قهرمانی پاس تهران در سال 1992 حداکثر برداشت استقلال در سال های 1999 و 2002، سپاهان در 2007، ذوب آهن در 2010 و پرسپولیس در 2018 عنوان دومی بوده است و با این اوصاف چگونه سهمیه گذاری جدید ای اف سی را که فقط پرسپولیس و استقلال را به جدول اصلی راه داده و ذوب آهن و سایپا را راهی مرحله پلی اف کرده، غیر عادلانه بر می شمریم. آیا خواسته های ما بیش از ارزش گذاری های کنفدراسیون، غیر منصفانه نیست؟